Η Συνείδηση (μολονότι αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, εκ της εμπειρίας) δεν μπορεί να συλληφθεί στην Πραγματική Ουσία της, που παραμένει Ανεξιχνίαστο Μυστήριο, το Ακατάληπτο Βάθος της Υπαρξιακής Βάσης (κάθε ύπαρξης)… Η Συνείδηση γίνεται αντιληπτή από την δραστηριότητά της, σαν Συνειδητότητα, σαν ένα ρεύμα αντίληψης της ύπαρξης, σαν Παρουσία (είτε στην καθαρή μορφή της, είτε σε συσχέτιση με το «έτερο», σε διάφορες καταστάσεις…)… Η Συνειδητότητα λαβαίνει πιό συγκεκριμένο περιεχόμενο, σαν συγκεκριμένη επίγνωση της ύπαρξης, μέσα σε συγκεκριμένες καταστάσεις…
Η Συνείδηση δεν μπορεί λοιπόν να προσδιοριστεί στην Ουσία της αλλά μόνο σαν συγκεκριμένη ύπαρξη, είτε σαν καθαρή ύπαρξη, είτε σε σχέση με ένα φορέα (με το «έτερο», είτε σε μεταφυσικούς κόσμους, είτε στον υλικό κόσμο)…
Σαν Καθαρή Ύπαρξη Βιώνεται με την ανύψωση ως την καθαρή θεώρηση πέρα από τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίες… Αυτό που έγινε κατανοητό από όλους τους μυστικιστές όλων των εποχών, σαν Διαλογισμός, Ένωση με τον Θεό (την Θεία Πραγματικότητα) ήταν πάντα η εσωτερική μετατόπιση της συνειδητότητας από τα φαινόμενα στο ίδιο το ρεύμα της συνειδητότητας κι από κει πιό εσωτερικά στον Αιώνιο Θεατή που ατενίζει ολόκληρη την δημιουργία να εξελίσσεται μέσα του… Όσο είμαστε απορροφημένοι στα εξωτερικά φαινόμενα, παρακολουθούμε τα φαινόμενα να εξελίσσονται ανεξάρτητα από εμάς. Η μετατόπιση της συνειδητότητας στο ίδιο το ρεύμα της συνειδητότητας αποκαλύπτει ότι είμαστε εμείς που κινούμαστε (σαν συνειδητότητα). Με την Υπέρτατη Εσωτερίκευση (την Ταύτιση με τον Αληθινό Εαυτό) κατανοούμε ότι «είμαστε πάντα Αυτό που είμαστε» κι ό,τι κινείται, είναι έξω από μας, το όνειρο της δημιουργίας…Η μετατόπιση στο Αληθινό Ακίνητο Κέντρο της Ύπαρξης, μας οδηγεί στο Αληθινό Μυστήριο της Ύπαρξης… Αυτή η ύπαρξη δεν έχει ορισμένο χαρακτήρα, είναι υπερπροσωπική, ελεύθερη, απεριόριστη, κλπ…
Όταν όμως η Συνείδηση είναι σε σύνδεση με τον φορέα της (σε αυτό το πεδίο ύπαρξης), δημιουργείται μία άλλη ειδική επίγνωση, περιορισμένη, προσωπική, συγκεκριμένη… Έτσι μιλάμε γιά διάφορα επίπεδα επίγνωσης, γιά διάφορες καταστάσεις, εμπειρίας…
Η Συνείδηση, με αυτή την έννοια Είναι Μία και πολλές, Είναι και Ελεύθερη και δεσμεύεται, Είναι και Άπειρη και περιορισμένη… Ανάλογα με το πως, απο πού, και που, διοχετεύεται η συνειδητότητα δημιουργούνται ανάλoγες καταστάσεις επίγνωσης…
Μέσα στην παγκόσμια εσωτερική παράδοση, που γέννησε θρησκείες, μυστικές διδασκαλίες, φιλοσοφίες, η ανύψωση στο ανώτερο επίπεδο επίγνωσης έγινε κατανοητή σαν μεταφορά της συνειδητότητας από την περιφέρεια προς το Κέντρο, από το έτερο προς τον Εαυτό… Η μετατόπιση της συνειδητότητας προς τον Αληθινό Εαυτό, η Αληθινή Αυτογνωσία, δεν είναι απλά μία εσωτερική θεωρητική διαδικασία… Όταν πραγματοποιείται εδώ (από ένα ενσαρκωμένο πλάσμα) σημαίνει επίσης την αποδέσμευση της Συνείδησης από ψυχονοητικές λειτουργίες και το σώμα, την ανάπτυξη της άμεσης αντίληψης της Ευρύτερης Πνευματικής Πραγματικότητας, την ανεξαρτητοποίηση (στο τέλος της διαδικασίας) της Συνείδησης από το σώμα, την γέννηση και δόμηση ενός «πνευματικού» σώματος και την ανάδυση στους μεταφυσικούς κόσμους…
Η μετάβαση τέλος από το ατομικό και το περιορισμένο προς το Παγκόσμιο και το Απεριόριστο, η Απελευθέρωση της Συνείδησης, σημαίνει μετάβαση στην Αντικειμενική Φύση της Ύπαρξης, σε Αυτό που οι δυτικές θρησκείες ονομάζουν Θεό, σε Αυτό που οι ανατολικές θρησκείες ονομάζουν Απώτερη Πραγματικότητα, σε Αυτό που η μεταφυσική ονομάζει Αντικειμενική Βάση της Παγκόσμιας Ύπαρξης, Απόλυτο…

Η Συνείδηση σαν φαινόμενο μπορεί να διερευνηθεί μόνο από την ίδια την Συνείδηση, στην Φύση της και στις σχέσεις της (με ό,τι αντιλαμβάνεται σαν έτερο) και στις λειτουργίες της (σε διάφορες καταστάσεις)… κι όχι μέσω της διανόησης με την σύλληψη και διαχείριση εννοιών…
Κατ’ αρχήν η Συνείδηση αντλεί την ύπαρξή της από τον ίδιο τον εαυτό της. Η Συνείδηση του Είναι (του «είμαι»), η ανάδυση δηλαδή της συνείδησης στην ύπαρξη αποτελεί ήδη απόδειξη της ύπαρξής της, της εκδήλωσής της, που δεν χρειάζεται περαιτέρω επιβεβαίωση ή απόδειξη… Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η ύπαρξη, η εκδήλωση της συνείδησης, αλλά ποιά είναι η φύση της, (τι «είναι» συνείδηση)…
Η Συνείδηση είναι φαινόμενο. Δηλαδή η εκδήλωσή της αποτελεί επαρκή όρο γιά την εξήγησή της. Δεν χρειάζεται να αποδοθεί σαν λειτουργία ή σαν επιφαινόμενο κάποιας άλλης ουσίας… Μπορεί όμως η Συνείδηση να μελετηθεί στην σχέση της με άλλες ουσίες, όπως η υλική ουσία (ο εγκέφαλος, το νευρικό σύστημα, το σώμα)…
Ορίζοντας την Συνείδηση (το Πνεύμα, την Ψυχή, το Νου…), σαν μία μη-υλική οντότητα, δεν εννοούμε καθόλου ότι είναι ουσία (σε αντιπαράθεση με την υλική ουσία) Ασφαλώς, γιά τους ορθολογιστές η ύπαρξη μίας «ουσίας χωρίς ουσία» αποτελεί αντιλογία (κι ίσως μωρολογία). Δεν είναι δυνατόν να φαντασθούμε μία μη-φυσική οντότητα που να έχει αντίληψη και ζωή… Μόνο που η αντιλογία δεν βρίσκεται στην πραγματικότητα, στα πράγματα, αλλά στην σκέψη αυτού που ορίζει και αντιλαμβάνεται έτσι τα πράγματα… Η Συνείδηση είναι φαινόμενο, συμβάν, διαδικασία, κι όχι ουσία. Γιατί δεν μπορεί να υφίσταται; Και γιατί δεν μπορεί να συνδεθεί με την ουσία (την υλική ουσία εδώ); Τι είναι ουσία; Υλική ουσία;… Μήπως είναι επίσης διαδικασία, συμβάν, κι όχι κάποιο σταθερό υλικό, όπως φαντάζονταν οι άνθρωποι μέχρι σήμερα;… πριν η επιστήμη αναγάγει την υλική ουσία σε «φαινόμενο»;
Τελείως αστόχαστα κάποιοι υποστηρίζουν ότι (σύμφωνα με την επιστήμη) η Συνείδηση είναι αποτέλεσμα της εγκεφαλικής λειτουργίας, των νευρώνων… Αλλά αυτό δεν λέει τίποτα… Γιατί και η ύλη είναι επίσης γίγνεσθαι, διαδικασία, συμβάν, κι όχι κάτι «σταθερό»… Επομένως το πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα προέλευσης, αλλά πρόβλημα διάταξης… τι είναι ανώτερο…
Με άλλα λόγια θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τελείως την μεταφυσική μας σκέψη (που βασιζόταν σε ελλιπή αντίληψη της Πραγματικότητας, στην λανθασμένη διάκριση φαινομένων που όμως μπορούν να ενταχθούν σε ένα γενικότερο πλαίσιο αναφοράς, στην ασυνέχεια των εννοιών, κλπ.)… Συνείδηση και σώμα δεν είναι δύο αντίθετα (ή διαφορετικής φύσης) φαινόμενα , αλλά εντάσσονται στην ίδια «Συνεχή Πραγματικότητα»… Η «ερμηνεία» τους μπορεί να είναι ασύγχρονη, σύγχρονη, απαγωγική, ή επαγωγική και προς τις δύο κατευθύνσεις (από την Συνείδηση στην ύλη, κι αντίστροφα)… Στην πραγματικότητα όλα αυτά δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα… πέρα από ασκήσεις λογικών συσχετισμών εννοιών… δηλαδή φλυαρία της σκέψης…
Το πραγματικό πρόβλημα της μεταφυσικής δεν είναι πρόβλημα προέλευσης (είτε της Συνείδησης, είτε της υλικής ουσίας), ούτε καν πρόβλημα σχέσης μεταξύ Συνείδησης και υλικής ουσίας… Το πραγματικό πρόβλημα της μεταφυσικής είναι πρόβλημα φύσης, πρόβλημα φύσης της Συνείδησης, πρόβλημα φύσης της ύλης… πρόβλημα του τι μπορεί να «επιβιώσει» του χρόνου… Κι έτσι ξαναγυρνάμε στην αρχή…
Η Συνείδηση πρέπει να διερευνηθεί από την ίδια την Συνείδηση, στην φύση της, στις σχέσεις της (αν και κατά πόσο επηρεάζουν την φύση της), στις λειτουργίες της (αν και κατά πόσο διαφωτίζουν ή συσκοτίζουν την αντίληψή μας γιά την Πραγματικότητα)… κι όχι μέσα στα πλαίσια μίας παρωχημένης μεταφυσικής, μίας θεωρητικής εννοιολογικής ανάλυσης, εννοιών που δεν ανταποκρίνονται στα πράγματα… όπως είναι Συνείδηση-ύλη (σαν αντίθετα), μη-ουσία, ουσία (σαν διαφορετικά), κλπ…. Αντί τούτων θα πρέπει να θεωρούμε την Πραγματικότητα σαν Ενιαία, τα φαινόμενα σαν διαφορετικής δομής και λειτουργίας αλλά ενταγμένα στην ίδια πραγματικότητα… την Συνείδηση σαν Δυναμικό Εξελισσόμενο Φαινόμενο, που μπορεί να βρεθεί σε διάφορες καταστάσεις, είτε της Καθαρής Ύπαρξης, είτε σε σύνδεση με το σώμα, κλπ…
Η Διερεύνηση λοιπόν της φύσης της Συνείδησης θα πρέπει να είναι το μόνο πρόβλημα της μεταφυσικής… Κι εδώ η μεταφυσική συναντιέται με τον μυστικισμό…

Η Ανθρώπινη Συνείδηση (η Συνειδητότητα) αποτελεί ένα «Ενιαίο, Ανοιχτό, και Συνεχόμενο, Υπαρξιακό Ρεύμα»… που μπορεί να βιώνει διάφορες καταστάσεις… Έτσι η Συνείδηση έχει μία υπαρξιακή συνέχεια αλλά βιωματικά υπάρχει κι εκδηλώνεται σε διάφορες καταστάσεις… Έτσι η αντίληψη, ή «όραση» (και συνεπώς η «ερμηνεία») της Πραγματικότητας από διάφορες καταστάσεις αποκαλύπτει διαφορετικές «όψεις» της Πραγματικότητας…
Μία Απελευθερωμένη (Φωτισμένη) Συνείδηση αντιλαμβάνεται τελείως διαφορετικά την Πραγματικότητα από ό,τι μία συνηθισμένη συνείδηση. Εν τούτοις η περιγραφή της Πραγματικότητας από την ανώτερη άποψη δεν γίνεται κατανοητή από ανθρώπους (συνειδήσεις) που δεν έχουν αυτή την εμπειρία… Θα πρέπει κάποιος να Βιώσει την Απελευθέρωση, να Βιώσει το Απόλυτο μέσα του, γιά να μπορεί να κατανοήσει την διαφορά των διαφόρων καταστάσεων (των δύο αντιλήψεων της Πραγματικότητας). Μόνο τότε μπορεί να κατανοήσει τους διάφορους συσχετισμούς του Όλου προς το περιορισμένο…
Όσο η Συνείδηση παραμένει εγκλωβισμένη μέσα στις ψυχονοητικές λειτουργίες, τις αισθήσεις, τον εξωτερικό κόσμο… μπορεί ως ένα σημείο να αντιληφθεί (να διαισθανθεί, να «υποθέσει») το Όλον σαν Υπερσύνολο της ύπαρξής της, σαν τον Άπειρο Χώρο προς τον Οποίο μπορεί να αναδυθεί. Η αντίληψη του Όλου απαιτεί μία υπέρβαση του εαυτού, της υποκειμενικότητας, όλων των εξωστρεφών λειτουργιών που την παρασέρνουν έξω στον κόσμο…
Υπάρχει μία καθοριστική στιγμή (που δεν ανήκει οποσδήποτε μέσα στην ροή του χρόνου) που το εγώ καταλύεται (στο τέλος μίας πνευματικής προσπάθειας), ο χρόνος καταργείται, και η Συνείδηση Απλώνεται στο Άπειρο, Γίνεται το Άπειρο… και καθώς Απλώνεται Παντού, δεν υπάρχει πλέον χώρος γιά έξω. Η Συνείδηση Αντιλαμβάνεται και Κατανοεί ότι Αυτή Είναι Όλος ο Χώρος, ότι Αυτή Είναι η Μόνη Πραγματικότητα κι όλα συμπεριλαμβάνονται μέσα της. Μέσα σε Αυτή την Ανώτερη Ύπαρξη, που Είναι, Υπερβατική, Άχρονη, συμπεριλαμβάνεται και η Ύπαρξη και οι Διαβαθμίσεις της Πραγματικότητας και ο φυσικός κόσμος (που τον έχουμε ήδη υπερβεί και τον θεωρούμε από μία ανώτερη σκοπιά).
Η μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη, από τον χρόνο στο Άχρονο, από το περιορισμένο στο Απεριόριστο, από το ανθρώπινο στο Απόλυτο, σημαίνει μία ρήξη με την συνηθισμένη αντίληψη, μία τελείως διαφορετική ποιότητα συνείδησης… και γίνεται αντιληπτή σαν υπαρξιακό άλμα… Στην πραγματικότητα υπάρχει πάντα υπαρξιακή συνέχεια και το άλμα είναι μόνο αντιληπτικό… (Οφείλεται στο ότι η Συνείδηση δεν λαβαίνει πιά πληροφορίες μόνο από τον εγκέφαλο, το νευρικό σύστημα, τον εξωτερικό κόσμο, αλλά και από τον Υπερβατικό Χώρο, άμεσα, εξωδιανοητικά…)…
Είναι σαν να στεκόμαστε στο Κατώφλι Δύο Κόσμων. Είσαι μέσα στον κόσμο ή έξω από τον κόσμο… Η Συνείδηση είναι η Πύλη… Μία Πύλη που χωρίζει τους κόσμους αντιληπτικά, μία Πύλη που Ενώνει τους κόσμους υπαρξιακά… Η Συνείδηση Είναι και Μία και πολλές, κι Εδώ κι εδώ, κι Έτσι κι έτσι… εξαρτάται από το που περιπλανιέται…
Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη και πετάει όπου θέλει… Υπαρξιακά Υπάρχει μόνο στο Τώρα, Πετάει χωρίς να αφήνει ίχνη… Η μνήμη δεν είναι τα ίχνη της ύπαρξης… είναι μία σύνθεση με βάση δεδομένες εμπειρίες, κατάλοιπα, μία κατασκευή, κάτι ψεύτικο, μία φαντασία, ένα όνειρο… Ο άνθρωπος (η Συνείδηση) είναι Πάντα Νέος, Πάντα Ελεύθερος από όλα, το Αληθινό Πρόσωπο που υπάρχει πέρα από τον χρόνο… Η μνήμη, τα νοητικά εντυπώματα, οι τρόποι, οι συνήθειες, είναι μόνο κατάλοιπα που βαραίνουν τα φτερά της Συνείδησης και δεν την αφήνουν να πετάξει στον Ουρανό του Απείρου…

Εδώ και μισό αιώνα, τουλάχιστον, συζητείται από τα πιό φωτισμένα πνεύματα στο δυτικό κόσμο, ένα γεγονός, που αγνοείται από τις εξουσίες επίτηδες, κι από το μεγάλο πλήθος λόγω έλειψης πληροφόρησης…
Οι θρησκευτικές αντιλήψεις, η μεταφυσική σκέψη, κι ολόκληρη η ψυχολογική επιστήμη, στο δυτικό κόσμο, στηρίζονται σε ανεδαφικές μεταφυσικές προϋποθέσεις και η θεωρία τους θεμελιώνεται πάνω σε ανθρωπολογικές αντιλήψεις του 19ου αιώνα…
Η Ψυχή δεν είναι ούτε οντότητα, ούτε ουσία, που δημιουργείται από Κάποιο Δημιουργό… Έτσι η αντίληψη ότι είμαστε δημιουργήματα απέναντι σε ένα Δημιουργό, ή η αντίληψη ότι η ψυχή είναι κάτι προσδιορίσιμο, που μπορεί να γίνει αντικείμενο μελέτης (στην «ουσία» της ή στις «λειτουργίες» της), όπως ένα φαινόμενο ή ένα κομάτι ύλης, ή μία διαδικασία της φύσης… είναι τελείως λανθασμένες… ακόμα και το να προσπαθούμε να αναγάγουμε την «συνείδηση» σε λειτουργίες του εγκεφάλου και την «ψυχή» στο νευρικό σύστημα, είναι «χονδροειδής» και γελοία… η συνείδηση είναι κάτι πολύ περισσότερο…
Αν η Ψυχή δεν είναι παρά μία λειτουργία (ή ένα φαινόμενο) Μίας Ευρύτερης Παγκόσμιας Βάσης… όπως π.χ. υποστηρίζουν οι «μυστικοί» όλων των εποχών… τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε πολλά από αυτά που πιστεύουμε (και που διδάσκονται σαν «αληθεια» στα δυτικά πανεπιστήμια του μεσαίωνα…)… Κι αν ακόμα υποθέσουμε (στην πραγματικότητα είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό) ότι ό,τι ονομάζουμε ψυχή, δεν είναι καν μία λειτουργία ή ένα μεταφυσικό φαινόμενο (που θεμελιώνεται φυσικά και λογικά…), λίγο πολύ «σταθερό», αλλά ένα «φαινόμενο άγνοιας, παραζάλης», τότε δεν καταρέουν απλά οι αντιλήψεις μας, αλλά ολόκληρος ο «δυτικός πολιτισμός»…

Το φαινόμενο «Ψυχή»

Στην πραγματικότητα, ό,τι ονομάζουμε ανθρώπινη ψυχή είναι (μέσα στην μεταφυσική σκέψη) ένα «πολυσύνθετο φαινόμενο»… Συνειδητότητα, Ρεύμα Συνειδητότητας, που μπορεί να εκδηλώνεται σε πολλές καταστάσεις και σαν «ελεύθερη» ή «απελευθερωμένη συνειδητότητα», και σαν «συνείδηση με φορέα» (είτε μεταφυσικό φορέα σε μεταφυσικούς κόσμους, είτε υλικό φορέα στον υλικό κόσμο), οπότε προκύπτουν νέα δεδομένα και «δομείται» άλλου είδους «συνειδητότητα» (σαν ψυχονοητικό, ή ψυχοδυναμικό, ή ψυχοβιολογικό όλο), κλπ., κλπ….
Επομένως; Πως θα ορίσουμε την Ψυχή;
Όταν λέμε ότι η Ψυχή Είναι Μία, Άπειρη, Αιώνια, κλπ., αυτό είναι αλήθεια, επειδή μπορεί να βιωθεί, (είτε από κάποιες Ελεύθερες Ψυχές, είτε από απελευθερωμένες ψυχές, στο τέλος μίας πνευματικής αναζήτησης και προσπάθειας…)…
Όταν λέμε ότι η Ψυχή είναι κάτι ανεξάρτητο από το σώμα και μπορεί να «επιβιώσει» «έξω» του σώματος, ή χωρίς σώμα, πάλι είναι αλήθεια, επειδή είναι εμπειρία γιά κάποιους που είναι εν ζωή…
Όταν λέμε ότι η Ψυχή αποτελεί ένα «ψυχοβιολογικό όλο» μαζί με ένα βιολογικό οργανισμό, πάλι είναι αλήθεια επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα…
Όταν λέμε ότι η Ψυχή λειτουργεί σαν επιφαινόμενο της ύλης, κι αυτό είναι αλήθεια, επειδή κάποιοι «απορροφιούνται» τελείως από τις λειτουργίες της ύλης…
Συνεπώς η αλήθεια έχει πολλές εκφάνσεις. Μπορούν να ισχύουν όλα… Γιά κάποιους μπορεί να ισχύει το ένα ή το άλλο… Άρα, σε μία σοβαρή μεταφυσική σκέψη, πρέπει να λαβαίνουμε υπόψη μας όλες τις ποικιλίες ενός φαινομένου, και να μην βλέπουμε αποσπασματικά την πραγματικότητα… Κι όταν κάποιος «βεβαιώνει» κάτι, οφείλουμε πρώτα να εξετάσουμε τις μεταφυσικές προϋποθέσεις της «βεβαίωσής» του και μετά να ερευνούμε βιωματικά, πειραματικά, κατά πόσο μπορεί να επαληθευθεί. Η «ερμηνεία» αποτελεί απλώς «μετασκέψη»… Μόνο έτσι προχωρά η αληθινή μεταφυσική, η αληθινή λογική, η αληθινή γνώση…

Μία Ψυχή ή πολλές ψυχές;

Τελικά… Υπάρχει Μία Κοσμική Ψυχή που «Φαίνεται» (μέσα στον Χώρο της Κοσμικής Άγνοιας) να λειτουργεί σε πολλά είδωλα, Μία Ψυχή, που Αποτελεί το Βάθος της Ύπαρξης όλων αυτών των «όντων»… ή υπάρχουν πραγματικά πολλές ψυχές;
Εξαρτάται από ποιά «θέση» το βλέπουμε…
Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να το σκεφτούν αυτό και δεν το βιώνουν… Τι πιό απλό από το να «Ανυψωθούν» πάνω από τις ψυχονοητικές λειτουργίες (το εγώ, την διανοητική διαδικασία, την αντίληψη, τον εξωτερικό κόσμο…)… και να Αναδυθούν στο Άγνωστο Βάθος της Ψυχής τους και να «Δουν» μόνοι τους, αν Υπάρχει Ένα ή πολλά;
Όλα τα άλλα είναι ανοησίες…

Όταν διερευνούμε ένα φαινόμενο, θα πρέπει να εξετάζουμε το φαινόμενο, σε όλες τις λειτουργίες του… διαφορετικά η «αντίληψη» που αποκομίζουμε είναι περιορισμένη, αποσπασματική, και σε τελευταία ανάλυση μη-αληθής…
Πως θα «ορίσουμε» τον άνθρωπο; Συνείδηση, οργανισμός (ύλη)… Τι είναι αυτά; Πως συσχετίζονται;… Όλοι οι μεγάλοι στοχαστές διερεύνησαν βιωματικά τα φαινόμενα αυτά και μετά «διατύπωσαν» θεωρίες… Οι άλλοι υιοθέτησαν ή διατύπωσαν θεωρίες, γιά να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα…
Ποιά είναι όμως η αλήθεια; (η λογική αλήθεια;)… Έτσι καταλήγουμε σε τρία πολύ βασικά συμπεράσματα (κατ’ αρχήν)…
1. Πρέπει να διερευνούμε το φαινόμενο άνθρωπος σε όλη την «έκτασή» του…
2. Πρέπει να διερευνούμε σε μία «πραγματική βάση» τα φαινόμενα κι όχι μέσα από θεωρίες…
3. Η αλήθεια είναι προσωπική κατάκτηση, πράξη, του καθενός… στην οποία καλούμαστε να κατακτήσουμε την ίδια την ύπαρξή μας, την ζωή, την δραστηριότητά μας…
Τι είναι τελικά ο άνθρωπος; Μήπως θα έπρεπε να ορίσουμε τον άνθρωπο σαν μία «Δυναμική Ύπαρξη», «Εξελισσόμενη Ύπαρξη», που μπορεί να «είναι» και να «βιώνει» πολλές καταστάσεις;
Ο άνθρωπος είναι:
1. Καθαρή Συνείδηση (πνεύμα) και μπορεί να επιβιώνει σαν καθαρά συνείδηση, αυτόνομα, (στο τέλος μίας πνευματικής εξέλιξης, ολοκλήρωσης…)…
2. Συνείδηση σε «σύνδεση» με ένα βιολογικό οργανισμό… οπότε έχει εμπειρία ένός «ψυχοβιολογικού όλου»…
3. Συνείδηση που μπορεί να «απορροφιέται» μέσα στην υλική δραστηριότητα… και να αντιλαμβάνεται («ψευδώς») ότι «είναι» επιφαινόμενο της ύλης, που την κυβερνά και την παρασέρνει μέσα στην «υλική ύπαρξη».
Ο άνθρωπος είναι και μπορεί να είναι όλα αυτά, και ταυτόχρονα και ξεχωριστά… ανάλογα με το «που» στρέφεται κι αποροφιέται η συνειδητότητα (ανάλογα δηλαδή από το από «που» παίρνει η Συνείδηση πληροφορίες…)…
Η πνευματική άνοδος, η πνευματική γέννηση στους Κόλπους της Θείας Πραγματικότητας, οδηγεί στην «αντίληψη μίας νέας πνευματικής ύπαρξης»… Όσο «πλαταίνει η συνειδητότητα», τόσο αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή μας σαν «πνευματική οντότητα» (χωρίς να αποκοβόμαστε από την σύνδεσή μας με το σώμα, με την αντίληψη του ψυχοβιολογικού όλου και της υλικής ύπαρξης… που όμως «υποβαθμίζονται σαν πηγές βιώματος και πληροφόρησης… αφού «ζούμε σαν «πνεύμα» μέσα στο σώμα, κι όχι σαν «ψυχοβιολογικό όλο» μέσα από τις ψυχονοητικές λειτουργίες και τις αισθήσεις…)… Στην πραγματικότητα, σαν «πνευματικές οντότητες» υπάρχουμε ήδη αυτόνομα μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, στον Υπερβατικό Χώρο, στον Χώρο της Αιωνιότητας… Η «ύπαρξή» μας έχει μετατεθεί στην Συνείδηση και δεν στηρίζεται πιά στην «σύνδεσή» μας με το σώμα (Αυτή είναι η «πνευματική μεταμόρφωση», η «πνευματοποίηση» του ανθρώπου)…
Η «πνευματική ύπαρξη», στην οποία αναδυόμαστε όταν ανυψωνόμαστε ως την Καθαρή Συνείδηση, είναι «ύπαρξη μέσα στην Θεία Πραγματικότητα». Η πνευματική οντότητα είναι «ο άνθρωπος Εντός του Θεού», στους Κόλπους του Θεού… Αυτή η Κατάσταση Είναι η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή… Θα πρέπει κάποιος, μόνος του, να βιώσει αυτή την Κατάσταση, γιά να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του… κι όχι να βασίζεται είτε σε ιδέες που παρουσιάζονται εδώ, είτε σε θεωρίες κι απόψεις…
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φτάσει στην Αληθινή Αυτογνωσία, «της Ύπαρξής του, σαν πνευματικής οντότητας μέσα στους Κόλπους του Θεού», αν δεν «ανυψωθεί» ως την Καθαρή Ουσία του. Η πνευματική ύπαρξη, η πνευματική ζωή μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, η αντίληψη ότι ζούμε αυτόνομα μέσα στον πνευματικό χώρο κι ότι θα ζούμε γιά πάντα (ακόμα κι όταν πάψει να υπάρχει το σώμα) δεν είναι απλά το πέρασμα στην Αληθινή Ζωή, στην Αιώνια Ζωή ενόσω είμαστε ζωντανοί (πέρα από την ζωή και τον θάνατο του σώματος)… είναι και η μόνη αληθινή «σωτηρία» που υποσχέθηκε ο Ιησούς στους μαθητές του (και σε όσους θα γίνονταν μαθητές του)…
Τι Είναι Ζωή; Το να Γνωρίσουμε τον Θεό, να Ανυψωθούμε ως τον Θεό… κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο «εν πνεύματι», όταν μεταμορφωθούμε πνευματικά, όταν γίνουμε πνευματικές οντότητες, όταν αρχίσουμε να υπάρχουμε σαν πνευματικές οντότητες στους Κόλπους του Θεού (πνευματική μεταμόρφωση, που εξαγιάζει και τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίς και το σώμα)… Διαφορετικά (χωρίς πνευματική γέννηση μέσα στη Θεία Πραγματικότητα) ο Θεός «Μένει» Μακριά και Ξένος…
Μέσα στον χριστιανισμό δεν ακολουθούν όλοι την γραμμή του Ιησού, των μαθητών, των μυστικών πατέρων… Κάποιοι, ανήμποροι να ανυψωθούν ως το Πνεύμα, ως την πνευματική γέννηση, υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι «παρά μόνο ψυχοβιολογικό όλο»… Αυτό δεν το είπε ποτέ ο Ιησούς, οι μαθητές του, οι μυστικοί πατέρες, η αληθινή ορθοδοξία… Αυτοί λοιπόν οι κάποιοι (που θέλουν να ονομάζονται χριστιανοί, και αυτοπροσδιορίζονται σαν οι μόνοι εκφραστές της «ορθοδοξίας») υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να διασωθεί μόνο σαν ψυχοβιολογικό όλο… Έτσι πιστεύουν, ότι μέσω της «πίστης» τους και της εσχατολογικής ανάστασης (οπότε θα λάβουν άφθαρτα σώματα), θα διασωθούν… Γι’ αυτούς, αυτή είναι η αληθινή σωτηρία… Αλλά η «εσχατολογική μεταμόρφωση» του κόσμου, πέρα από τις όποιες ερμηνείες της, είναι κάτι που Γνωρίζει μόνο ο Θεός, και γιά μας τους ανθρώπους, έχει ελάχιστη πρακτική σημασία…
Αν κάποιος δεν Γνωρίσει Αληθινά τον Θεό, εν ζωή… αν μένει «πνευματικά» ξένος… πως θα Τον γνωρίσει σε μία εσχατολογική ανάσταση;… Η «πνευματική ένωση με τον Θεό», η «πνευματική μεταμόρφωση του ανθρώπου», πρέπει να γίνει Τώρα, Εδώ, ενόσω ζούμε… Αλλιώς;

Η Συνείδηση μπορεί να λειτουργεί είτε σαν Καθαρή Συνείδηση, είτε μέσα από το εγώ …
Η Καθαρή Συνείδηση λειτουργεί σαν Μία Ενοποιημένη Αντίληψη, Ένας «Ενιαίος Ανοιχτός Χώρος», Εντός του Οποίου είναι δυνατές όλες, οι αντιληπτικές καταστάσεις… Κατάσταση στην Οποία καταλήγει η Συνείδηση στο τέλος μίας πνευματικής ολοκλήρωσης…
Το εγώ είναι ένα συνειδησιακό κέντρο, μία λειτουργία, μία διαδικασία που αναδύεται από την συσχέτιση της Συνείδησης με τον φορέα της (το βιολογικό οργανισμό, τον εγκέφαλο…), δομείται από τις πληροφορίες που προέρχονται από αυτή την συσχέτιση (ή εξαιτίας αυτής της συσχέτισης), κι έχει σαν «περιεχόμενο» την προσωπική μας ύπαρξη (ψυχολογικά συμπλέγματα, διανοήματα, αντιλήψεις…), μέσα σε ένα αντικειμενικό κόσμο…
Συνείδηση, εγώ, νόηση, αντίληψη (και αίσθηση), είναι διαφορετικές λειτουργίες… αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων….
Στην πρώτη περίπτωση που λειτουργούμε σαν Καθαρή Συνείδηση (Απελευθερωμένη Συνείδηση, Διευρυμένη Συνείδηση, Ανώτερη Επίγνωση…) λαβαίνουμε γνώση της Ενότητας της Πραγματικότητας, Βιώνουμε την Ύπαρξη σαν Μία, με διάφορες διαβαθμίσεις… μέσα από ένα «ανώτερο συνειδησιακό κέντρο» (δεν υπάρχει πιά υποκείμενο-αντικείμενο…)… Στην δεύτερη περίπτωση, που λειτουργούμε μέσα από το συνειδησιακό κέντρο (που δημιουργείται από την συσχέτισή μας με το σώμα), μέσα από ένα εγώ υπάρχει μία διάσταση ανάμεσα στην υπαρξή μας και τον αντικειμενικό κόσμο… Συλλαμβάνουμε τον κόσμο μέσα από αυτή την προσωπική οπτική (που μας διαχωρίζει από τον κόσμο), μέσα απο νοητικές διεργασίες, αντιλήψεις (αισθήσεις)…
Η Συνείδηση πρέπει να υπερβεί την (περιορισμένη) υποκειμενική θεώρηση, την νοητική διαδικασία… και να ανυψωθεί σαν Καθαρή Συνείδηση του Είναι, να απελευθερωθεί από τον περιοριστικό δεσμό της με το σώμα, να απλωθεί στον Άπειρο Χώρο της Αντικειμενικής Ύπαρξης… Σε Αυτή την Κατάσταση καταργείται κάθε διάκριση υποκειμένου-αντικειμένου, αντιλαμβανόμαστε την Ενότητα που περιλαμβάνει τα πάντα. Αυτή η Κατάσταση Είναι η Πηγή των πάντων, το Βάθος της Ύπαρξης των πάντων, ο Θεός του Βιώματος, κι όχι απλά μία ιδέα περί του Θεού…
Το να λειτουργεί η Συνείδηση μέσα από την περιοριστική σχέση της μέ το σώμα, μέσα από την υποκειμενική θεώρηση, σε νοητικό επίπεδο (και αντιληπτικό, αισθητηριακό επίπεδο…)… και να θεωρούμε την Πραγματικότητα σαν μία νοητική αντίληψη, να θεωρούμε τον Θεό σαν Αντικείμενο, δεν είναι απλά μία λανθασμένη στάση, αλλά μία καταστροφική τοποθέτηση, απέναντι στο ζήτημα της αντίληψης της Πραγματικότητας…

Η Συνείδηση Είναι Μία, Άπειρη… Εντός της Συνείδησης υφίσταται το αντικειμενικό… Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη. Υπάρχει είτε έτσι είτε αλλιώς και χωρίς την ύπαρξη του αντικειμενικού. Μπορεί όμως να συνδέεται με το αντικειμενικό, κατεχοντάς το, όντας σε σχέση μαζί του, ή απορροφημένη σε αυτό…
Μέσα στην Συνείδηση υφίσταται, στο Παρόν, το αντικειμενικό, το συμβαν, τα συμβάντα, η ποικιλία του αντικειμενικού. Τα συμβάντα που υφίστανται αυτή την στιγμή προέρχονται από άλλα συμβάντα και με την σειρά τους προκαλούν άλλα συμβάντα. Υπάρχει ένας νόμος αιτίας-αποτελέσματος που διέπει αυτή την ροή, αλλά αυτό ισχύει μόνο «χονδρικά», γιατί σε κάθε συμβάν αντιστοιχούν πάντα κάποιες επιλογές. Η τελική επιλογή μπορεί να εξαρτάται από την βούληση ενσυνείδητων όντων, από άλλους παράγοντες, ή από την τυχαιότητα. Υπάρχει λοιπόν στο συγκεκριμένο μία απροσδιοριστία, μία ασάφεια (Έτσι και ο ντετερμινισμός ισχύει, και η ελεύθερη βούληση και η τυχαιότητα)… Αυτό που υπάρχει είναι Αυτό το Αιώνιο Παρόν που ρέει συνεχώς (τα συμβάντα διαδέχονται άλλα συμβάντα). Παρελθόν δεν υπάρχει παρά μόνο σαν μνήμη. Μέλλον επίσης δεν υπάρχει παρά μόνο σαν το Δυνατό (και σαν Πιθανότητα).
Η Συνείδηση Είναι Άπειρη. Η σύνδεση (και η σχέση) με το αντικειμενικό δεν είναι παρά περιορισμένη δραστηριότητα. Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη, στην πραγματικότητα, απέναντι στο αντικειμενικό. Μπορεί να υφίσταται χωρίς αυτό, ή να απορροφιέται σε αυτή την σχέση με το αντικειμενικό, σε αυτή την δραστηριότητα, σε μία ζωή «μέσα» στον κόσμο του αντικειμένου… Όταν στη Συνείδηση υπάρχει Τέλεια Αυτοσυγκέντρωση, Πλήρης Αυτογνωσία, υπάρχει Αντίληψη του Καθαρού Είναι, η Συνείδηση δηλαδή έχει σαν «περιεχόμενο» το Ίδιον Είναι, κι από αυτή την αντίληψη θεμελιώνεται και η Απόλυτη Ύπαρξη της Συνείδησης, και η Ελευθερία της από κάτι εκτός αυτής…Μία τέτοια κατάσταση που είναι δυνατή μόνο όταν έχουμε υπερβεί οποιαδήποτε περιοριστική και περιορισμένη αντίληψη (εγώ), οποιαδήποτε περιοριστική και περιορισμένη σχέση, σύνδεση με το αντικειμενικό (διανόηση), οποιαδήποτε απορρόφηση στον κόσμο του αντικειμένου (αντίληψη του εξωτερικού κόσμου), είναι στην πραγματικότητα, όχι ο «απόλυτος υποκειμενισμός»… αλλά καθώς υπερβαίνουμε το υποκείμενο και τις λειτουργίες του, είναι το Άνοιγμα, στο Αντικειμενικό, η Αντικειμενική Συνείδηση… Γιά μία τέτοια Ελεύθερη Συνείδηση το αντικειμενικό δεν είναι παρά αυτό που συμβαίνει εκτός της Συνείδησης…
Όταν η Συνείδηση απορροφιέται στο αντικειμενικό, έχει μία σχέση με αυτό, κρατά μία στάση απέναντι σε αυτό (και μία ερμηνεία γιά την εμπειρία). Αυτή η σχέση μπορεί να αλλάξει οποτεδήποτε και προς οποιαδήποτε κατάσταση. Μπορούν να υπάρξουν πολλές καταστάσεις. Άρα η «συγκεκριμένη» κατάσταση είναι πάντα σχετική… Το να αντιλαμβανόμαστε αυτή την κατάσταση σαν την μόνη πραγματικότητα, είναι αυταπάτη.
Όταν η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη είναι ανεξάρτητη από το αντικειμενικό. Όταν απορροφιέται στο αντικειμενικό ζώντας σχετικές καταστάσεις σαν να ήταν απόλυτη πραγματικότητα, μπαίνει στο «φαντασιακό»… Η Συνείδηση Είναι Μία, Άπειρη (και αυτό γίνεται αντιληπτο μόνο όταν υπάρχει Πλήρης Αυτογνωσία), αλλά μπορεί επίσης να αντιλαμβάνεται ότι είναι κάτι ατομικό, ότι έχει μία συγκεκριμένη εμπειρία, κλπ. Όλα αυτά είναι σχετικά… άρα χωρίς τελική σημασία… ανήκουν στο «φαντασιακό»… Η Απελευθέρωση της Συνείδησης έρχεται με το ξεπέρασμα του «φαντασιακού». Τότε η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη και μπορεί να διαχειρίζεται την Πραγματικότητα με τους δικούς της όρους αντίληψης και ύπαρξης κι όχι εξαρτώμενη από άλλους παράγοντες…

Η Συνειδητότητα βρίσκεται σε ένα «αιώνιο τώρα» αμετάβλητο, εντός του οποίου συμβαίνουν όλες οι εξωτερικές μεταβολές του χωροχρόνου. Αυτό το «αιώνιο τώρα», το «Άχρονο», είναι η τρίτη βαθύτερη αντίληψη του «Αιώνιου Χρόνου», της Αιωνιότητας…

Η αντίληψη του χωροχρόνου, κάποιου αντικειμενικού χωροχρόνου (και η εκ των υστέρων, θεωρητική περιγραφή αυτής της αντίληψης) προϋποθέτει πάντα την ύπαρξη μίας Συνειδητότητας, που αντιλαμβάνεται τον χωροχρόνο κι έναν αντικειμενικά εκδηλωμένο χωροχρόνο: Η «αντίληψη του χωροχρόνου» προκύπτει από την Σχέση της Συνειδητότητας με τον χωροχρόνο.
Η Συνειδητότητα όμως δεν λειτουργεί σαν καθρέφτης που συλλαμβάνει ό,τι υπάρχει αντικειμενικά, ενώ οι ιδιαίτερες συνθήκες διαμορφώνουν ανάλογα τον κάθε χωρόχρονο. Θεωρώντας ότι μία Συνειδητότητα λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο χωροχρόνο, (θεωρώντας δηλαδή τον χωροχρόνο «σταθερό», όπως το ηλιακό σύστημα, η γη), μπορούμε να δούμε πως ανάλογα με την ποιότητα της Συνειδητότητας, με την κατάσταση της επίγνωσης, διαφοροποιείται η αντίληψη του χωροχρόνου…
Όταν η Συνειδητότητα διοχετεύεται στον εξωτερικό κόσμο, αντιλαμβάνεται την μεταβολή, τις διαδοχικές στιγμές των φαινομένων, από στιγμή σε στιγμή. Με βάση αυτή την εμπειρία η νόηση δομεί την αντίληψη του χρόνου σαν μία λογική ακολουθία (παρελθόν, παρόν, μέλλον). Αυτό όμως είναι μόνο μία νοητική κατασκευή, μία ερμηνεία της νόησης, κι όχι κάτι αντικειμενικό. Αυτή η κοινή αντίληψη του χρόνου είναι ο νοητικός χρόνος.
Στην πραγματικότητα η Συνειδητότητα υπάρχει κι αντιλαμβάνεται μόνο στο παρόν. Ο πραγματικός χρόνος λοιπόν (ο μόνος που υπάρχει) είναι μόνο το παρόν που ρέει, μαζί με τις μεταβολές του χώρου: Πιό αναλυτικά αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικό χρόνο είναι η ροή του χώρου (των φαινομένων, των αντικειμένων). Έτσι η Συνειδητότητα αποσύρεται από το άμεσα αντικειμενικό, (τα εξωτερικά πράγματα), κι αντιλαμβάνεται αυτό που συμβαίνει τώρα, την ροή του χώρου. Είναι ακριβώς αυτή η ροή του χώρου που αντιλαμβάνεται σαν πραγματικό χρόνο, σαν ένα παρόν που ρέει μαζί με τις μεταβολές του χώρου… Έτσι ο χρόνος γίνεται αλληλένδετος με τον χώρο… είναι ιδιότητα του χώρου… μία ακόμη διάσταση του παλιού τρισδιάστατου χώρου…
Παρατηρώντας ακόμα πιό προσεκτικά αυτό που συμβαίνει (σε βαθύτερο επίπεδο επίγνωσης) αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι η Συνειδητότητα που ρέει αλλά ο χωροχρόνος… όλα συμβαίνουν «έξω» από την Συνειδητότητα. Η Συνειδητότητα βρίσκεται σε ένα «αιώνιο τώρα» αμετάβλητο, εντός του οποίου συμβαίνουν όλες οι εξωτερικές μεταβολές του χωροχρόνου. Αυτό το «αιώνιο τώρα», το «Άχρονο», είναι η τρίτη βαθύτερη αντίληψη του «Αιώνιου Χρόνου», της Αιωνιότητας…
Μία τέτοια Συνειδητότητα που φτάνει σε αυτή την κατάσταση επίγνωσης μπορεί να αντιλαμβάνεται και την Αιώνια Φύση της Συνειδητότητας και τον φυσικό χωροχρόνο (μέσω του σώματος, του εγκεφάλου, του νευρικού συστήματος)… Αλλά μία τέτοια Συνειδητότητα, απελευθερωμένη από την ροή αντιλαμβάνεται τώρα τον Εαυτό και τον φυσικό κόσμο σαν ένα όλον, σαν μία ενότητα (όπου υποκείμενο-αντικειμενο έχουν ξεπερασθεί)… Μία τέτοια Συνειδητότητα, που έχει ήδη ανεξαρτητοποιηθεί από τον κατώτερο υλικό φορέα της και μπορεί να έχει εμπειρία πέρα από τον φυσικό κόσμο, ενός άλλου κόσμου (μεταφυσικού)… όπου μπορεί να προχωρήσει σε μία «ανώτερη σύνθεση της αντίληψης».
Βέβαια, η ανάδυση από την (νοητική, φανταστική) κοινή αντίληψη της πραγματικότητας, στην αντίληψη της ρέουσας πραγματικότητας κι από εκεί στην αιώνια πραγματικότητα, δεν είναι μία εύκολη υπόθεση και πρέπει να πραγματοποιηθεί όχι μόνο στο επίπεδο της εξωτερικής αντίληψης (νοητικός χωροχρόνος) αλλά και στα βαθύτερα στρώματα της σκέψης (πραγματικός χρόνος) και ακόμα βαθύτερα στο υπαρξιακό επίπεδο (αιώνιο τώρα).
Η απελευθέρωση από τις λειτουργίες της αντίληψης, της σκέψης, του εγώ, γιά να φτάσουμε στην επίγνωση της Αληθινής Αιώνιας Φύσης μας, είναι το πνευματικό έργο γιά το οποίο μιλούν όλες οι μεγάλες θρησκείες, οι αληθινές φιλοσοφίες, το πνευματικό έργο που καλείται να πραγματοποιήσει ο κάθε άνθρωπος…