ΟΙ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Η Συνειδητότητα (σαν συμβάν) δεν είναι κάτι σταθερό αλλά είναι
μία συνεχής ροή (η συνέχεια δίνει την αντίληψη της σταθερότητας
αλλά η ροή αποτελλεί μία δυνατότητα εξέλιξης)… Το γεγονός
είναι ότι η Συνειδητότητα έχει διαβαθμίσεις όχι μόνο μέσα στο
ίδιο “ον” αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο…

Η Δυνατότητα της ύπαρξης μίας Κατάστασης πέρα από την κοινή
συνείδηση (δηλαδή το επίπεδο που λειτουργεί συνήθως ο άνθρωπος
και το σύνολο της ανθρωπότητας) δεν είναι απλά θεωρητική, είναι
πρακτικά επαληθεύσιμη… Αυτή η Κατάσταση που αποτελεί
Αντικείμενο και Υπέρτατο Στόχο της θρησκευτικής εμπειρίας
είναι εφικτή όταν η Συνειδητότητα Υπερβαίνει την νοητική
αντίληψη της πραγματικότητας και συλλαμβάνει την Πραγματικότητα
άμεσα, ολικά, χωρις να αγκιστρώνεται κάπου…

Το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν βιώσει μία Τέτοια
Κατάσταση δεν τους δίνει ούτε το δικαίωμα, ούτε τα επιχειρήματα ν
να απορρίψουν Αυτή Την Κατάσταση σαν δυνατότητα…

Σε τελευταία ανάλυση το θέμα είναι πρακτικό. Αυτοί που έχουν
εμπειρία Κατανοούν γιά τι πράγμα μιλάμε. Οι άλλοι μπορούν να
δεχτούν ή να απορρίψουν διανοητικά το ζήτημα. Αλλά αυτό δεν
έχει σημασία…

Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Η Αντικειμενική Πραγμαικότητα, σαν Ανεξάρτητη από την ανθρώπινη
συνείδηση, Είναι η Βάση της ύπαρξης, της αντίληψης. Από Αυτή
Την Αντικειμενικότητα αναδύεται η συνείδηση, το εγώ, ένα
σύμπλεγμα αντιλήψεων και αντιδράσεων…

Η Κατάκτηση, εντός αυτού του υποκειμενικού, του Αντικειμενικού,
της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, Οδηγεί στην Πλήρη
Αντικειμενικοποίησή του, στο “ξεπέρασμά” του. Ο άνθρωπος όσο
εμμένει στην αντίληψη ενός εγώ, ξεχωριστού από Την Αντικειμενική
Πραγματικότητα, βιώνει μία ψευδαίσθηση κι αυτή είναι η πηγή
όλης της δυστυχίας (του πλανήτη αυτού)…

Η στροφή προς την Αντικειμενική Βάση του υποκειμένου, το
ξεπέρασμα του εγώ, μας οδηγεί στο Αληθινό, στο Παγκόσμιο,
στο ΟΛΟΝ, σε Ό,τι ονομάζουν οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη Θεό…

Η Αλήθεια Είναι Εδώ, Τώρα κι είναι Βίωμα, είναι η ταύτιση αυτού
που αντιλαμβανόμαστε με Την Αντικειμενική Πραγματικότητα…

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά, είναι ανεξάρτητη από την ανθρώπινη συνείδηση (τουλάχιστον την δική μας συγκεκριμμένη συνείδηση).

Είναι Ένα Μυστήριο. Η ανθρώπινη συνείδηση πηγάζει από Αυτή Την Αντικειμενική Πραγματικότητα… Όταν στρέφεται προς το Αιώνιο και το Αντιλαμβάνεται, “αντικειμενικοποιείται”, ξεπερνάει το υποκειμενικό, Βυθίζεται στο Μυστήριο, Εισέρχεται στον Χώρο του Αγίου, στην Θεία Ύπαρξη.

Το Άγιο το Προσεγγίζουμε μέσω της συνείδησής μας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Το ερώτημα όμως αν το Αντικειμενικό και η ανθρώπινη συνείδηση (το εγώ) ταυτίζονται είναι ψευδοπρόβλημα. Στην πραγματικότητα η Προσέγγιση του Αντικειμενικού είναι ξεπέρασμα του υποκειμενικού, κατάργησή του. Συνεπώς μόνο το Αντικειμενικό Είναι Αληθινό. Όσο ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας από την Αντικειμενική Πραγματικότητα βιώνουμε μία φαντασίωση…

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΦΥΣΗΣ ΜΑΣ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι η Αρχή και το Κέντρο Αναφοράς κάθε αντίληψης της Πραγματικότητας. Η Αυτογνωσία, η Γνώση του Ιδίου Είναι, του Φαινομένου της Συνείδησης, ο προσδιορισμός του… είναι μία “ανοιχτή διαδικασία” (που μπορεί να μας αποκαλύψει πλήρως την Αληθινή Φύση Μας) κι όχι μία τετελεσμένη αντίληψη και γνώση (που θεωρεί εξ΄αρχής σαν δεδομένο ότι η Συνείδηση είναι απλό υποκείμενο, κάτι περιορισμένο, εντός του αντικειμενικού).

Με αυτή την έννοια η Αυτογνωσία, η Αντίληψη του Ιδίου Είναι, είναι μία “κίνηση της αντίληψης” κι όχι αντίληψη μίας παγιωμένης κατάστασης. Μπορεί να επεκταθεί, να ξεπεράσει τους όποιους περιορισμούς και να απλωθεί στο Καθαρό Συνειδέναι. Γίνεται τότε αντιληπτό ότι η Συνείδηση Είναι Ακατάληπτη, Απροσδιόριστη, Άπειρη, Αιώνια, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. (Ο περιορισμός της Συνείδησης σε απλό υποκείμενο και η ακινησία εντός του αντικειμενικού είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού κι όχι φύση της Συνείδησης).

Αν είναι σωστά όλα αυτά τότε η στροφή προς τα “Έσω” οδηγεί στο Άπειρο Βάθος της Συνείδησης, στο Αδημιούργητο, σε Ό,τι ονομάζουν οι άνθρωποι Θεότητα. (Κι αυτό δεν είναι βλαστήμια. Βλαστήμια είναι να θεωρείται ο άνθρωπος απλό υποκείμενο, παγιδευμένο μέσα στο αντικειμενικό, ανίκανο να εξελιχθεί…)

Πως γίνεται;

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΖΩΝΤΑ ΘΕΟ

Ο ΘΕΟΣ, αν και ΕΙΝΑΙ Αρχή, Βάση και Όριο του Αντικειμενικού,
εντούτοις δεν γίνεται άμεσα Αντιληπτός από την ανθρώπινη
συνείδηση. Παραμένει Αόρατος, Αθέατος, σε όλες τις προσπάθειες
διερεύνησης: ο Θεός δεν μπορεί να συλληφθεί ούτε με την σκέψη
(γιατί γίνεται “έννοια”), ούτε σαν το άμεσα αντικειμενικό
(γιατί δεν είναι αντικείμενο).

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ σαν Πηγή Ύπαρξης, Βάση και Όριο της Ύπαρξης
γίνεται έτσι αντιληπτό σαν ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ. Μόνο με την Υπέρβαση
της συνηθισμένης λειτουργίας της συνείδησης Αποκαλύπτεται
η Βάση της Ύπαρξης, ο Θεός.

Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει Θεός, τι είναι Θεός,
κλπ, (ερωτήματα που θέτει η σκέψη και δεν έχουν ή δεν δέχονται
λογικές απαντήσεις). Το ερώτημα είναι “που ψάχνουμε” ή
“πως ψάχνουμε” και “τι ψάχνουμε”: Αναζητούμε Αυτό που Υπάρχει,
το Αντικειμενικό, την Πηγή της Ύπαρξης, την Βάση των πάντων,
το Όριο της Εξέλιξης; Αναζητούμε τον Ζώντα Θεό, τον Παρόντα
(σε όσους γνωρίζουν πως να Τον Αναζητήσουν); Θέλουμε να Τον
Προσεγγίσουμε, να Ενωθούμε Μαζί Του, να “Ζήσουμε” Μαζί Του;
Ή απλά περιπλανιόμαστε στον χώρο της σκέψης, ανακατεύουμε
“έννοιες” και υψώνουμε “είδωλα”;

Αν θέλουμε να βρούμε Κάτι πρέπει να ψάξουμε στο σωστό μέρος
κι όχι απλά εκεί που υπάρχει φως…

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ

Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα πρέπει
να Τον Προσεγγίσουμε σαν το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, όχι σαν μία
αντίληψη, σαν μία ιδέα, σαν έννοια. (Οι κοσμοθεωρίες μπορούν
να υποδείξουν  την Αλήθεια,  όμως η “Αλήθεια που υποδεικνύουν”
δεν είναι το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ). Ας μην ονομάσουμε λοιπόν
τον Θεό με κάποιο όνομα. Ας αφήσουμε κατά μέρος το ζήτημα
περί του “Απροσώπου” ή του “Προσωπικού” του Θεού. Ας τον
ονομάσουμε Αυτόν Τον Άγνωστο Θεό απλά ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ,
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.

Ένας πρώτος προσδιορισμός του ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ, είναι ότι
“ΕΙΝΑΙ” (ότι Υπάρχει ανεξάρτητα από την δική μας αντίληψη).
Αυτό το ΕΙΝΑΙ Είναι η Βάση γιά κάθε ύπαρξη, το Θεμέλιο
κάθε “οντολογίας”. Δεν είναι απλά μία γενική έννοια,
μία σύλληψη της νόησης (υπάρχει τεράστια διαφορά), ούτε
απλά το άμεσα αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό…

Σαν υπάρξεις (σαν συνειδήσεις σε εγρήγορση, σαν “εγώ”)
ανήκουμε στο ΕΙΝΑΙ. Η Βαθύτερη Ουσία μας ανήκει στο ΕΙΝΑΙ,
στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ. Η Συνείδηση λοιπόν Είναι ΕΙΝΑΙ, Είναι
Κάτι Πλατύτερο από το “περιστασιακό περιεχόμενό” της,
τις αντιλήψεις της. Η Εντός Της Συνείδησης λοιπόν
διαπλάτυνση της ύπαρξής μας, Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ, πέρα από
τις αντιλήψεις, την νόηση, την αισθητήρια δραστηριότητα,
κλπ., μας Οδηγεί στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ λοπόν (σαν ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, όχι απλά σαν
“περιεχόμενο” – γιατί το “περιεχόμενο” αλλάζει) είναι
Η ΠΥΛΗ που μπορεί να μας Οδηγήσει στον ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ -
Αυτό που Υπάρχει κι ας μην φαίνεται, Αυτό που Υποστηρίζει
τα πάντα. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ είναι ο Βωμός στον Οποίο
πρέπει να θυσιάσουμε όλες τις αντιλήψεις μας γιά να μας
Αποκαλυφθεί Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ.

Η ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η Αλήθεια Είναι Μία κι η Ίδια η Αλήθεια Είναι ο Δρόμος προς
την Αλήθεια κι η Πραγμάτωσή Της.
Όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι κι οι φωτισμένοι που έχουν εμπειρία
της Πραγματικότητας έχουν μία Κοινή Εμπειρία κι Εμπνέονται από
το Ίδιο Παγκόσμιο Πνεύμα. Αυτό σημαίνει ότι άσχετα από το από
που εκκινεί κάποιος, συχνά, μιλά όπως και οι άλλοι φωτισμένοι.
Όλα αυτά προέρχονται από την Κοινή Εμπειρία, όχι από μίμηση
ή κλέψιμο κάποιας θεωρίας.
Αν μιλάμε συχνά γιά τον Βούδα ή τον Ιησού, ή αν μιλάμε σαν
αυτούς αυτό οφείλεται στην Κοινή Εμπειρία, όχι στην υιοθέτηση
κάποιας ιστορικής θρησκείας. Οι θρησκείες σαν φαινόμενα
έχουν κλείσει τον ιστορικό κύκλο τους. Οι συνθήκες είναι
ώριμες γιά να αποκαλυφθεί η ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ
ΤΗΣ ΑΠΩΤΕΡΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Γιά να βρει κάποιος την Αλήθεια δεν χρειάζεται να προσφύγει
στην γνώση κάποιου άλλου. Μπορεί μόνος του, με τις δικές του
δυνάμεις να το κάνει. Η μελέτη των θρησκειών μόνο
εγκυκλοπαιδικά μπορεί να ενδιαφέρει πιά.

Η ΑΙΩΝΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Μία Αληθινή Θρησκεία θα πρέπει να στηρίζεται στο Βίωμα της
Απώτερης Πραγματικότητας και μόνο…

Στην Θρησκεία, στην Ιερή Κοινότητα μίας Τέτοιας Θρησκείας,
μπορούν να ανήκουν μονάχα όσοι έχουν εμπειρία. (Οι υπόλοιποι
πρέπει να βρουν τον Δρόμο). Με αυτό τον τρόπο η Θρησκεία δεν
θα ξεπέσει ποτέ σε θρησκευτικό οργανισμό, όπως συνέβει με
όλες τις ιστορικές θρησκείες που δέχονται στους κόλπους τους
άσχετους με την Ουσία της Θρησκείας… Όσοι έχουν Εμπειρία
της Απώτερης Πραγματικότητας, διαποτίζονται από το Παγκόσμιο
Πνεύμα και εργάζονται με Αυτό… Δεν χρειάζεται να
οργανωθούν σε υλικό επίπεδο, σε κάποιο οργανισμό, ή να
τελούν κάποιο τελετουργικό, κλπ…

Στην πραγματικότητα μιλάμε γιά ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ που
υπάρχει εδώ και χιλιετηρίδες, γιά ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ που
υπάρχει και λειτουργεί σε πνευματικό επίπεδο κι όχι σε υλικό,
κοινωνικό, η νομικό επίπεδο… Σε αυτήν την ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
ανήκαν ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ. Οι προσπάθειες των Μεγάλων
Δασκάλων της ιστορίας να φέρουν την Αλήθεια στο πλήθος αν
και δημιούργησαν τεράστια πνευματικά ρεύματα, λίγο ωφέλησαν
την ανθρωπότητα και την πνευματική πρόοδο. Ασφαλώς αυτές οι
προσπάθειες έγιναν με σωστό πνεύμα και προς την σωστή
κατεύθυνση και οι λόγοι της αποτυχίας δεν οφείλονται στους
Ιδρυτές των λαϊκών θρησκειών αλλά στους συνεχιστές τους
και στην ανθρωπότητα που ζει ακόμα σε ημιάγρια κατάσταση…
Ο “φωτισμένος άνθρωπος του Βούδα” ή ο “θεωμένος άνθρωπος
του Ιησού” δεν πραγματώθηκαν παρά από ελάχιστους ανθρώπους…

Είναι καιρός να τελειώνουμε πιά με όλες τις λαϊκές θρησκείες,
τα συστήματα και τα λόγια. Πρέπει να δούμε ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ
ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και να υιοθετήσουμε την ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ, όσοι μπορούμε… Όλα τα άλλα έχουν κλείσει τον
ιστορικό τους κύκλο κι η συνέχισή τους μόνο ζημιά κάνει στην
ανθρωπότητα…

ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι της ιστορίας, όπως ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ.,
δίδαξαν την ΑΛΗΘΕΙΑ όχι σαν μία διανοητική ερμηνεία της
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ αλλά σαν Βίωση της Απώτερης Πραγματικότητας,
Μίας Πραγματικότητας πέρα από τις αισθήσεις και τον νου…
Ίδρυσαν ιερές κοινότητες στις οποίες αυτοί που συμμετείχαν είχαν
εμπειρία Αυτής Της Απώτερης Πραγματικότητας. Με το πέρασμα του
χρόνου όμως η παράδοση χάθηκε. Οι θρησκευτικοί οργανισμοί που
ίδρυσαν οι συνεχιστές των Διδασκάλων εξελίχθηκαν σε τυπικές
οργανώσεις στις οποίες μπορεί κάποιος να συμμετάσχει είτε με
κάποια χειροτονία, είτε με κάποια τελετουργία… κι ας μην έχει
εμπειρία της Απώτερης Πραγματικότητας. Έτσι οι άνθρωποι έγιναν
τυπικά βουδιστές, τυπικά χριστιανοί, τυπικά θρησκευόμενοι…
Οι παλιές θρησκείες έκλεισαν τον ιστορικό κύκλο τους…

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ… Οποιοσδήποτε
άνθρωπος μπορεί να έχει Εμπειρία Της Πραγματικότητας,
να διατυπώσει μία θεωρία περί της Πραγματικότητας και να ιδρύσει
μία θρησκεία στα πρότυπα των παλιών θρησκειών… Αυτή όμως
η θρησκεία αργά ή γρήγορα θα ξεφτίσει… Αυτό που χρειαζόμαστε
λοιπόν είναι όχι απλά μία νέα θρησκεία αλλά ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ…

Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε σήμερα, σε μία εποχή κρίσης,
σε μία εποχή που έχουν καταρεύσει όλα τα συστήματα, όλες οι
γνώσεις, όλα τα πρότυπα, είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Χρειάζεται να ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΩΤΕΡΗ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτή και μόνο η ΕΜΠΕΙΡΙΑ θα δημιουργήσει ένα
κοινό πνεύμα σε όσους έχουν την ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
πρακτικά. Δεν χρειάζονται ούτε συστήματα, ούτε οργανώσεις, ούτε
καταστατικά, ούτε τελετουργικά, ούτε ονόματα να ονομάσουμε
τα πράγματα… ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΝΗΚΕΙ
ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, Βιώνει το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, Εμπνέεται και
Καθοδηγείται Από ΑΥΤΟ, Ταυτίζεται  μέ όλους όσους έχουν την
ΙΔΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Επικοινωνεί πνευματικά, αόρατα με όλους… κι
αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον…

Αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ,
Ταπεινότητα και Εργασία… Υπάρχει Ένα Έργο που Πρέπει να γίνει
σε αυτόν τον πλανήτη της αγριότητας, της αδικίας και της
δυστυχίας…

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ

Το ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Από Την Οποία
Πηγάζει και Στην Οποία Εδράζεται το παν, είναι πέρα από κάθε
αμφισβήτηση. Πέρα από το ότι αυτό το υποστηρίζουν οι μεγάλες
θρησκείες της ιστορίας και πολλές σημαντικές φιλοσοφικές
σχολές σκέψης μπορούμε να το αποδείξουμε: Πηγαίνοντας πέρα
από την οποιαδήποτε θεωρητική διερεύνηση μπορούμε να υποδείξουμε
τον ΔΡΟΜΟ γιά να Βιώσουμε (να Βιώσει ο κάθε άνθρωπος) ΑΥΤΗ ΤΗΝ
ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
ΑΝ όμως είναι έτσι, αν ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,
ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ, ΚΑΤΙ τέλος πάντων, τότε πως εξηγείται όλο αυτό το
κακό που έχει συσωρευτεί σε αυτό τον πλανήτη; Αν ερχόταν ένας
επισκέπτης από άλλη διάσταση ή από άλλο γαλαξία θα σχημάτιζε
την εντύπωση ότι οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη βρίσκονται σε
άγρια κατάσταση. Δεν είναι μόνο η παγκόσμια κοινωνικο-πολιτική-
οικονομική κρίση που επεξεργάζονται χρόνια και χρόνια κάποια
“αρπακτικά”, δεν είναι οι πόλεμοι γιά τα συμφέροντα και τον
πλούτο που κάνουν οι ισχυροί της γης, χιλιετηρίδες τώρα,
δεν είναι η κατακρεούργηση λαών, αμάχων, παιδιών, ή η καταδίκη
σε πείνα και δυστυχία ολόκληρων πληθυσμών, δεν είναι η
εγκληματικότητα των κυβερνήσεων, των ομάδων των ατόμων, δεν
είναι η αποξένωση των πόλεων, η καθημερινή διαμάχη, η καθημερινή
τρέλα της επιβίωσης σε βάρος άλλων… Η αγριότητα υπάρχει στο DNA
του ανθρώπου. Λες και από την εποχή που ήταν ζώο δεν έχει
περάσει μία μέρα (κι ας υπολογίζουν οι επιστήμονες τουλάχιστον
500.000 χρόνια). ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΙ κι αυτό είναι κάτι
πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

Αν λοιπόν είναι έτσι, αν Υπάρχει ΘΕΟΣ (ΚΑΤΙ τέλος πάντων) κι
αν είμαστε σε αυτή την κατάσταση της αγριότητας κι έχει
συσωρευτεί τόσο κακό σε αυτό τον πλανήτη τότε γιατί συμβαίνει
αυτό; ΘΕΕ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ; Η Ύπαρξη του ΘΕΟΥ και το
κακό που έχει τυλίξει ολόκληρο τον πλανήτη δεν μπορούν να
υπάρχουν ταυτόχρονα. Αναιρεί το Ένα το Άλλο. Αν λοιπόν είναι
έτσι θέλουμε να Απευθύνουμε Αυτό Το Ερώτημα Στον ΘΕΟ:
ΘΕΕ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;

Η Απάντηση που έδωσαν οι σοφοί της ιστορίας, σαν τον Βούδα,
τον Ιησού κι όλους αυτούς, είναι ότι το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ
κι είμαστε (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ,
αλλά η δημιουργία, η ζωή, είναι ένα όνειρο, ό,τι συμβαίνει
ούτε “προσθέτει”, ούτε “αφαιρεί” τίποτα στην ΑΠΟΛΥΤΗ
ΟΥΣΙΑ ΜΑΣ. Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι απάντηση στο
ερώτημα. Απλά δεν δεχόμαστε καν το πρόβλημα. Θεωρούμε, έτσι,
το πρόβλημα σαν μη υπαρκτό και το ξεπερνάμε. Το ξεπερνάμε;
Το ερώτημα παραμένει ακόμα. Γιά όλους αυτούς που (έστω από
μεταφυσική άγνοια) βιώνουν την δημιουργία, την ζωή, σαν
αλήθεια, όλο αυτό, το κακό, είναι αλήθεια. Είναι “ψυχολογικός
νόμος”, αν η “συνείδηση” βεβαιώνει κάτι σαν αλήθεια είναι
αληθινό (έστω, μόνο γιά αυτή την “συνείδηση”). Το να
“αφυπνισθεί” η “συνείδηση” σε μία άλλη κατάσταση είναι μία
άλλη ιστορία. Όσο όμως βιώνει το κακό το βιώνει σαν αληθινό,
υποφέρει. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει…
Έτσι, γιά αυτό τον λόγο, παρόλο που όλοι οι σοφοί της ιστορίας
βεβαιώνουν πως ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ κι η ζωή είναι
ένα όνειρο, επειδή δεν μπορούν να παραβλέψουν το γεγονός ότι
υπάρχουν πλάσματα που βιώνουν το όνειρο σαν αληθινό, γιά αυτό
εργάστηκαν γιά να Διαδώσουν Την Αλήθεια και να απαλύνουν τον πόνο
της ύπαρξης σε αυτό τον πλανήτη…
Κάθε λογικός άνθρωπος λοιπόν, στα χνάρια των Μεγάλων Δασκάλων,
ΟΦΕΙΛΕΙ να αντιμετωπίσει την δυστυχία της γης και να πολεμήσει
το κακό, ΟΦΕΙΛΕΙ να εργαστεί γιά αυτόν τον σκοπό…
Η Απάντηση λοιπόν στο Ερώτημα “Γιατί Συμβαίνουν Όλα Αυτά;”
είναι ότι Ναι, Συμβαίνουν (λόγω της ανωριμότητάς μας, σαν
“είδος”), γιά αυτό πρέπει να εργαστούμε γιά ΤΟ ΦΩΣ, ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ,
ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, γιά μία καλύτερη ζωή. Δεν
υπάρχει άλλη διέξοδος…