ΟΙ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Η Συνειδητότητα (σαν συμβάν) δεν είναι κάτι σταθερό αλλά είναι
μία συνεχής ροή (η συνέχεια δίνει την αντίληψη της σταθερότητας
αλλά η ροή αποτελλεί μία δυνατότητα εξέλιξης)… Το γεγονός
είναι ότι η Συνειδητότητα έχει διαβαθμίσεις όχι μόνο μέσα στο
ίδιο “ον” αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο…

Η Δυνατότητα της ύπαρξης μίας Κατάστασης πέρα από την κοινή
συνείδηση (δηλαδή το επίπεδο που λειτουργεί συνήθως ο άνθρωπος
και το σύνολο της ανθρωπότητας) δεν είναι απλά θεωρητική, είναι
πρακτικά επαληθεύσιμη… Αυτή η Κατάσταση που αποτελεί
Αντικείμενο και Υπέρτατο Στόχο της θρησκευτικής εμπειρίας
είναι εφικτή όταν η Συνειδητότητα Υπερβαίνει την νοητική
αντίληψη της πραγματικότητας και συλλαμβάνει την Πραγματικότητα
άμεσα, ολικά, χωρις να αγκιστρώνεται κάπου…

Το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν βιώσει μία Τέτοια
Κατάσταση δεν τους δίνει ούτε το δικαίωμα, ούτε τα επιχειρήματα ν
να απορρίψουν Αυτή Την Κατάσταση σαν δυνατότητα…

Σε τελευταία ανάλυση το θέμα είναι πρακτικό. Αυτοί που έχουν
εμπειρία Κατανοούν γιά τι πράγμα μιλάμε. Οι άλλοι μπορούν να
δεχτούν ή να απορρίψουν διανοητικά το ζήτημα. Αλλά αυτό δεν
έχει σημασία…

ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ

Σε όλες τις θρησκείες η ΑΛΗΘΕΙΑ, η ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,
ο ΘΕΟΣ, είναι ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Βίωση Μίας Άλλης Πραγματικότητας,
πέρα από το άμεσα αντιληπτό. Η Απώτερη Πραγματικότητα Είναι
το Απόλυτο, δεν προσδιορίζεται, δεν περιορίζεται, δεν
περιγράφεται. Είναι η Βίωση του Απείρου, του Αιώνιου,
του Υπερβατικού, στην Ατελείωτη Σιγή του νου… Όλες οι
θρησκείες προσεγγίζουν την Ίδια Πραγματικότητα.

Όταν το ον δεν Βιώνει Αυτή την Πραγματικότητα εγκλωβίζεται
μέσα σε μία διανοητική θεώρηση της Αλήθειας. Έτσι αποκτά
σημασία η βάση της αντίληψης, οι όροι της θεώρησης, η
περιγραφή. Εδώ υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο πως θεωρεί
την Αλήθεια, ο Βουδισμός, το Βεδάντα, ο Ταοϊσμός,
ο Χριστιανισμός, ο Ισλαμισμός και οι οπαδοί τους εμπλέκονται
σε ατελείωτες συζητήσεις γιά το πως μπορούμε να θεωρήσουμε
την Αλήθεια. Η απάντηση σε όλους αυτούς είναι ότι
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ και όχι διανοητική περιγραφή.
Αν είχαν εμπειρία της Αλήθειας που διακηρύτουν οι θρησκείες
τους θα γνώριζαν την Αλήθεια και θα γνώριζαν ακόμα ότι η
Πραγματικότητα Είναι Μία σε όλες τις θρησκείες, άσχετα από
το πως περιγράφεται.

Πέρα από όλες τις θρησκείες, πέρα από όλες τις αντιλήψεις,
πέρα από όλες τις περιγραφές, χρειάζεται να Προσεγγίσουμε
την Αλήθεια εκ νέου, να Βιώσουμε την Άπειρη Πραγματικότητα,
το Απόλυτο, πέραν της νόησης. Χρειάζεται λοιπόν να
αναζητήσουμε την Βάση Της Συνείδησης, την Ουσία, την
Λειτουργία, τα Όριά της. Χρειάζεται να προσδιορίσουμε την
Βέβαιη Γνώση. Χρειάζεται να Βιώσουμε την Αλήθεια. Είναι η
Αυτογνωσία, σε πράξη και σε προσωπικό επίπεδο. Κανείς δεν
θα το κάνει γιά εμάς. Ούτε υπάρχουν έτοιμες θεωρίες. Όλες
οι έτοιμες θεωρίες (θρησκείες, φιλοσοφίες) έχουν κλείσει
τον ιστορικό κύκλο τους.

Η Αλήθεια Είναι Εδώ, Τώρα. Χρειάζεται να Την Βιώσουμε.
Δεν έχει σημασία αν το θέλουμε ή όχι. Είναι το Πεπρωμένο
μας. Είναι το Πεπρωμένο μας; Μόνο σε αυτή την ερώτηση
χρειάζεται να απαντήσουμε…

Η ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η Αλήθεια Είναι Μία κι η Ίδια η Αλήθεια Είναι ο Δρόμος προς
την Αλήθεια κι η Πραγμάτωσή Της.
Όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι κι οι φωτισμένοι που έχουν εμπειρία
της Πραγματικότητας έχουν μία Κοινή Εμπειρία κι Εμπνέονται από
το Ίδιο Παγκόσμιο Πνεύμα. Αυτό σημαίνει ότι άσχετα από το από
που εκκινεί κάποιος, συχνά, μιλά όπως και οι άλλοι φωτισμένοι.
Όλα αυτά προέρχονται από την Κοινή Εμπειρία, όχι από μίμηση
ή κλέψιμο κάποιας θεωρίας.
Αν μιλάμε συχνά γιά τον Βούδα ή τον Ιησού, ή αν μιλάμε σαν
αυτούς αυτό οφείλεται στην Κοινή Εμπειρία, όχι στην υιοθέτηση
κάποιας ιστορικής θρησκείας. Οι θρησκείες σαν φαινόμενα
έχουν κλείσει τον ιστορικό κύκλο τους. Οι συνθήκες είναι
ώριμες γιά να αποκαλυφθεί η ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ
ΤΗΣ ΑΠΩΤΕΡΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Γιά να βρει κάποιος την Αλήθεια δεν χρειάζεται να προσφύγει
στην γνώση κάποιου άλλου. Μπορεί μόνος του, με τις δικές του
δυνάμεις να το κάνει. Η μελέτη των θρησκειών μόνο
εγκυκλοπαιδικά μπορεί να ενδιαφέρει πιά.

Η ΑΙΩΝΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Μία Αληθινή Θρησκεία θα πρέπει να στηρίζεται στο Βίωμα της
Απώτερης Πραγματικότητας και μόνο…

Στην Θρησκεία, στην Ιερή Κοινότητα μίας Τέτοιας Θρησκείας,
μπορούν να ανήκουν μονάχα όσοι έχουν εμπειρία. (Οι υπόλοιποι
πρέπει να βρουν τον Δρόμο). Με αυτό τον τρόπο η Θρησκεία δεν
θα ξεπέσει ποτέ σε θρησκευτικό οργανισμό, όπως συνέβει με
όλες τις ιστορικές θρησκείες που δέχονται στους κόλπους τους
άσχετους με την Ουσία της Θρησκείας… Όσοι έχουν Εμπειρία
της Απώτερης Πραγματικότητας, διαποτίζονται από το Παγκόσμιο
Πνεύμα και εργάζονται με Αυτό… Δεν χρειάζεται να
οργανωθούν σε υλικό επίπεδο, σε κάποιο οργανισμό, ή να
τελούν κάποιο τελετουργικό, κλπ…

Στην πραγματικότητα μιλάμε γιά ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ που
υπάρχει εδώ και χιλιετηρίδες, γιά ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ που
υπάρχει και λειτουργεί σε πνευματικό επίπεδο κι όχι σε υλικό,
κοινωνικό, η νομικό επίπεδο… Σε αυτήν την ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
ανήκαν ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ. Οι προσπάθειες των Μεγάλων
Δασκάλων της ιστορίας να φέρουν την Αλήθεια στο πλήθος αν
και δημιούργησαν τεράστια πνευματικά ρεύματα, λίγο ωφέλησαν
την ανθρωπότητα και την πνευματική πρόοδο. Ασφαλώς αυτές οι
προσπάθειες έγιναν με σωστό πνεύμα και προς την σωστή
κατεύθυνση και οι λόγοι της αποτυχίας δεν οφείλονται στους
Ιδρυτές των λαϊκών θρησκειών αλλά στους συνεχιστές τους
και στην ανθρωπότητα που ζει ακόμα σε ημιάγρια κατάσταση…
Ο “φωτισμένος άνθρωπος του Βούδα” ή ο “θεωμένος άνθρωπος
του Ιησού” δεν πραγματώθηκαν παρά από ελάχιστους ανθρώπους…

Είναι καιρός να τελειώνουμε πιά με όλες τις λαϊκές θρησκείες,
τα συστήματα και τα λόγια. Πρέπει να δούμε ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ
ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και να υιοθετήσουμε την ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ, όσοι μπορούμε… Όλα τα άλλα έχουν κλείσει τον
ιστορικό τους κύκλο κι η συνέχισή τους μόνο ζημιά κάνει στην
ανθρωπότητα…

ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι της ιστορίας, όπως ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ.,
δίδαξαν την ΑΛΗΘΕΙΑ όχι σαν μία διανοητική ερμηνεία της
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ αλλά σαν Βίωση της Απώτερης Πραγματικότητας,
Μίας Πραγματικότητας πέρα από τις αισθήσεις και τον νου…
Ίδρυσαν ιερές κοινότητες στις οποίες αυτοί που συμμετείχαν είχαν
εμπειρία Αυτής Της Απώτερης Πραγματικότητας. Με το πέρασμα του
χρόνου όμως η παράδοση χάθηκε. Οι θρησκευτικοί οργανισμοί που
ίδρυσαν οι συνεχιστές των Διδασκάλων εξελίχθηκαν σε τυπικές
οργανώσεις στις οποίες μπορεί κάποιος να συμμετάσχει είτε με
κάποια χειροτονία, είτε με κάποια τελετουργία… κι ας μην έχει
εμπειρία της Απώτερης Πραγματικότητας. Έτσι οι άνθρωποι έγιναν
τυπικά βουδιστές, τυπικά χριστιανοί, τυπικά θρησκευόμενοι…
Οι παλιές θρησκείες έκλεισαν τον ιστορικό κύκλο τους…

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ… Οποιοσδήποτε
άνθρωπος μπορεί να έχει Εμπειρία Της Πραγματικότητας,
να διατυπώσει μία θεωρία περί της Πραγματικότητας και να ιδρύσει
μία θρησκεία στα πρότυπα των παλιών θρησκειών… Αυτή όμως
η θρησκεία αργά ή γρήγορα θα ξεφτίσει… Αυτό που χρειαζόμαστε
λοιπόν είναι όχι απλά μία νέα θρησκεία αλλά ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ…

Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε σήμερα, σε μία εποχή κρίσης,
σε μία εποχή που έχουν καταρεύσει όλα τα συστήματα, όλες οι
γνώσεις, όλα τα πρότυπα, είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Χρειάζεται να ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΩΤΕΡΗ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτή και μόνο η ΕΜΠΕΙΡΙΑ θα δημιουργήσει ένα
κοινό πνεύμα σε όσους έχουν την ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
πρακτικά. Δεν χρειάζονται ούτε συστήματα, ούτε οργανώσεις, ούτε
καταστατικά, ούτε τελετουργικά, ούτε ονόματα να ονομάσουμε
τα πράγματα… ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΝΗΚΕΙ
ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, Βιώνει το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, Εμπνέεται και
Καθοδηγείται Από ΑΥΤΟ, Ταυτίζεται  μέ όλους όσους έχουν την
ΙΔΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Επικοινωνεί πνευματικά, αόρατα με όλους… κι
αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον…

Αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ,
Ταπεινότητα και Εργασία… Υπάρχει Ένα Έργο που Πρέπει να γίνει
σε αυτόν τον πλανήτη της αγριότητας, της αδικίας και της
δυστυχίας…

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ

Το ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Από Την Οποία
Πηγάζει και Στην Οποία Εδράζεται το παν, είναι πέρα από κάθε
αμφισβήτηση. Πέρα από το ότι αυτό το υποστηρίζουν οι μεγάλες
θρησκείες της ιστορίας και πολλές σημαντικές φιλοσοφικές
σχολές σκέψης μπορούμε να το αποδείξουμε: Πηγαίνοντας πέρα
από την οποιαδήποτε θεωρητική διερεύνηση μπορούμε να υποδείξουμε
τον ΔΡΟΜΟ γιά να Βιώσουμε (να Βιώσει ο κάθε άνθρωπος) ΑΥΤΗ ΤΗΝ
ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
ΑΝ όμως είναι έτσι, αν ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,
ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ, ΚΑΤΙ τέλος πάντων, τότε πως εξηγείται όλο αυτό το
κακό που έχει συσωρευτεί σε αυτό τον πλανήτη; Αν ερχόταν ένας
επισκέπτης από άλλη διάσταση ή από άλλο γαλαξία θα σχημάτιζε
την εντύπωση ότι οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη βρίσκονται σε
άγρια κατάσταση. Δεν είναι μόνο η παγκόσμια κοινωνικο-πολιτική-
οικονομική κρίση που επεξεργάζονται χρόνια και χρόνια κάποια
“αρπακτικά”, δεν είναι οι πόλεμοι γιά τα συμφέροντα και τον
πλούτο που κάνουν οι ισχυροί της γης, χιλιετηρίδες τώρα,
δεν είναι η κατακρεούργηση λαών, αμάχων, παιδιών, ή η καταδίκη
σε πείνα και δυστυχία ολόκληρων πληθυσμών, δεν είναι η
εγκληματικότητα των κυβερνήσεων, των ομάδων των ατόμων, δεν
είναι η αποξένωση των πόλεων, η καθημερινή διαμάχη, η καθημερινή
τρέλα της επιβίωσης σε βάρος άλλων… Η αγριότητα υπάρχει στο DNA
του ανθρώπου. Λες και από την εποχή που ήταν ζώο δεν έχει
περάσει μία μέρα (κι ας υπολογίζουν οι επιστήμονες τουλάχιστον
500.000 χρόνια). ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΙ κι αυτό είναι κάτι
πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

Αν λοιπόν είναι έτσι, αν Υπάρχει ΘΕΟΣ (ΚΑΤΙ τέλος πάντων) κι
αν είμαστε σε αυτή την κατάσταση της αγριότητας κι έχει
συσωρευτεί τόσο κακό σε αυτό τον πλανήτη τότε γιατί συμβαίνει
αυτό; ΘΕΕ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ; Η Ύπαρξη του ΘΕΟΥ και το
κακό που έχει τυλίξει ολόκληρο τον πλανήτη δεν μπορούν να
υπάρχουν ταυτόχρονα. Αναιρεί το Ένα το Άλλο. Αν λοιπόν είναι
έτσι θέλουμε να Απευθύνουμε Αυτό Το Ερώτημα Στον ΘΕΟ:
ΘΕΕ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;

Η Απάντηση που έδωσαν οι σοφοί της ιστορίας, σαν τον Βούδα,
τον Ιησού κι όλους αυτούς, είναι ότι το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ
κι είμαστε (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ,
αλλά η δημιουργία, η ζωή, είναι ένα όνειρο, ό,τι συμβαίνει
ούτε “προσθέτει”, ούτε “αφαιρεί” τίποτα στην ΑΠΟΛΥΤΗ
ΟΥΣΙΑ ΜΑΣ. Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι απάντηση στο
ερώτημα. Απλά δεν δεχόμαστε καν το πρόβλημα. Θεωρούμε, έτσι,
το πρόβλημα σαν μη υπαρκτό και το ξεπερνάμε. Το ξεπερνάμε;
Το ερώτημα παραμένει ακόμα. Γιά όλους αυτούς που (έστω από
μεταφυσική άγνοια) βιώνουν την δημιουργία, την ζωή, σαν
αλήθεια, όλο αυτό, το κακό, είναι αλήθεια. Είναι “ψυχολογικός
νόμος”, αν η “συνείδηση” βεβαιώνει κάτι σαν αλήθεια είναι
αληθινό (έστω, μόνο γιά αυτή την “συνείδηση”). Το να
“αφυπνισθεί” η “συνείδηση” σε μία άλλη κατάσταση είναι μία
άλλη ιστορία. Όσο όμως βιώνει το κακό το βιώνει σαν αληθινό,
υποφέρει. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει…
Έτσι, γιά αυτό τον λόγο, παρόλο που όλοι οι σοφοί της ιστορίας
βεβαιώνουν πως ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ κι η ζωή είναι
ένα όνειρο, επειδή δεν μπορούν να παραβλέψουν το γεγονός ότι
υπάρχουν πλάσματα που βιώνουν το όνειρο σαν αληθινό, γιά αυτό
εργάστηκαν γιά να Διαδώσουν Την Αλήθεια και να απαλύνουν τον πόνο
της ύπαρξης σε αυτό τον πλανήτη…
Κάθε λογικός άνθρωπος λοιπόν, στα χνάρια των Μεγάλων Δασκάλων,
ΟΦΕΙΛΕΙ να αντιμετωπίσει την δυστυχία της γης και να πολεμήσει
το κακό, ΟΦΕΙΛΕΙ να εργαστεί γιά αυτόν τον σκοπό…
Η Απάντηση λοιπόν στο Ερώτημα “Γιατί Συμβαίνουν Όλα Αυτά;”
είναι ότι Ναι, Συμβαίνουν (λόγω της ανωριμότητάς μας, σαν
“είδος”), γιά αυτό πρέπει να εργαστούμε γιά ΤΟ ΦΩΣ, ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ,
ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, γιά μία καλύτερη ζωή. Δεν
υπάρχει άλλη διέξοδος…

“ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΟΔΟΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΖΩΗ”

Όταν ο ΙΗΣΟΥΣ λέει στο Κατα Ιωάννη, ΙΔ΄, 6  “Εγώ ειμί η Οδός
η Αλήθεια και η Ζωή” συμπυκνώνει όλη την “χριστιανική
αλήθεια”, εξαντλεί την “θεολογία” και καθορίζει όχι μόνο
τον Δρόμο αλλά και το Περιεχόμενο και το Απεριόριστο της
Σωτηρίας…
Το “Εγώ” αναφέρεται στην Προσωπική Ύπαρξη του Θεού, στην
Παρουσία Του, αλλά και στην Δράση Του μέσα στον κόσμο. Το
“ειμί” δεν φανερώνει μόνο το ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ αλλά προσδιορίζει
περαιτέρω την Ύπαρξή Του (όχι την Ουσία Του, αλλά τον Τρόπο
που Φανερώνεται στον άνθρωπο Διά Των Θείων Ενεργειών Του),
σαν Οδού, Αλήθειας και Ζωής…
Ο όρος “Οδός” αναφέρεται στον Θεό αλλά και στην Σχέση μας με
Τον Θεό και στην Προσέγγιση Του Θεού (στην Πορεία Προς Τον
Θεό): Αναφέρεται στην Μεταστροφή της “συνειδητότητάς” μας
από τον κόσμο της σκέψης και του άμεσα  αντικειμενικού
(του εξωτερικού) Προς το ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, την ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, τον ΘΕΟ… στον Εξαγνισμό της “συνειδητότητας”…
στην Ένωση Με Τον Θεό… Αναφέρεται στην Πορεία Προς Την
Ολοκλήρωση του Ανθρώπου Εντός Του Θεού, στο “καθ΄Ομοίωσιν
Του Θεού”, στην Θέωση (κατά χάριν), στην Εξέλιξη του Ανθρώπου
μέσα στον χώρο της ύπαρξης…
Η Ένωση Με Τον Θεό (σαν αποτέλεσμα της πιό πάνω εξέλιξης)
μας οδηγεί στην Αλήθεια. Ο όρος “Αλήθεια” αναφέρεται στον Θεό
αλλά και στον τρόπο που Αντιλαμβανόμαστε τον Θεό, στην
Πραγματικότητα…στον τρόπο που Υπάρχουμε, στην Ύστατη Υπόστασή
μας… Ενωνόμαστε με Την Αλήθεια, Είμαστε Η Αλήθεια… Η
Αλήθεια λοιπόν Ανήκει στον Υπερβατικό Χώρο, δεμ είναι αποτέλεσμα
της λογικής σκέψης (η σκέψη αναφέρεται στο άμεσα αντικειμενικό,
στο εξωτερικό)…
Η Ένωση Με Τον Θεό σαν Κατάσταση, η Μεταμόρφωσή μας σε Αλήθεια,
η Εν Θεώ Ζωή Είναι η Αιώνια Ζωή, Είναι η Βασιλεία των Ουρανών…

Άραγε πόσοι “χριστιανοί” αντιλαμβάνονται τον Θεό σαν Ζώντα,
σαν Παρόντα … και πορεύονται προς Αυτόν γιά να Τον
Προσεγγίσουν; πόσοι ακολουθούν Την Οδό; πόσοι Βιώνουν Την
Αλήθεια; πόσοι Ζουν;… και που είναι αυτοί; που είναι οι
αληθινοί χριστιανοί;…

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ΑΠΕΙΡΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ, χωρίς περιορισμούς,
χωρίς προσδιορισμούς. Δεν έχει σημασία αν θα ονομάσουμε
ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΝΑ, Ασαμσκρίτα, Βράχμαν, Ταό, Γου-χσιν,  Αγαθόν, Ένα,
Έιν-Σοφ, Θεό, Αλλάχ, ή κάπως αλλιώς…

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Το ΕΝΑ, το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ και η ατομικότητα
(το εγώ, το κάθε εγώ…) είναι βαθμίδες αντίληψης, επίγνωσης της
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ κι όχι κάτι εξωτερικό, αντικειμενικό (στην ουσία του).
Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (το αν έχει επίγνωση ότι Είναι το
ΕΝΑ ή αν θεωρεί ότι είναι κάτι άλλο) δημιουργεί την αντίληψη
της “ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ” γιά την σχέση με το ΟΛΟΝ  και επιβάλλει την
δράση που θα Οδηγήσει πίσω στην ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ.

Όταν η “ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ” δεν έχει ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ
και είναι σε σύγχιση και θεωρεί ότι είναι κάτι διαφορετικό
θα πρέπει να βρει τρόπο να ξεπεράσει αυτή την αντίληψη και
να φτάσει στην ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, στην ΑΦΥΠΝΙΣΗ.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ και κάθε συνείδηση είναι ΑΥΤΗ Η ΜΙΑ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Όλες οι θρησκείες διδάσκουν αυτό το ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΣΜΟ
στην ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ κι όλες οι θρησκείες κηρύσοουν ότι
πρέπει η “ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ” να ξεπεράσει την αντίληψη της
χωριστικότητάς της από το ΟΛΟΝ, γιά να αναδυθεί προς το
ΟΛΟΝ. Αυτό μπορεί να “επιτευχθεί” εσωτερικά με την ΑΦΥΠΝΙΣΗ,
με την μεταβολή της ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ, με το ξεπέρασμα της σύγχισης,
του νοητικού αποπροσανατολισμού και του “σφάλματος”… Δεν
υπάρχει άλλος δρόμος…

Σε όλες τις θρησκείες, το ντυάνα, το τζνάνα, το γιόγκα, το ζεν,
η προσευχή, η θεωρία, δεν έχει άλλο στόχο παρά να μας οδηγήσει
στην ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ξεπερνώντας την
σύγχιση, την ατομικότητα του διαχωρισμού, την υποκειμενική
αυταπάτη. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ.

Το Νιρβάνα, το Βράχμαν, το Βασίλειο του Θεού, είναι η Εσωτερική
Κατάσταση της ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ κι όχι κάτι
εξωτερικό, αντικείμενο του νου ή των αισθήσεων…

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

Αν ό,τι ονομάζουμε ψυχή είναι απλά μία λειτουργία ΜΙΑΣ
ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΒΑΣΗΣ κι όχι κάτι ανεξάρτητο και σταθερό, τότε,
όλες οι θρησκευτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις μας, των
δύο τελευταίων χιλιετηρίδων, στον δυτικό κόσμο, καταρρέουν…
Ελάχιστοι φιλόσοφοι – που κατηγορήθηκαν σαν πανθεϊστές -
και ψυχολόγοι, σαν τον Καρλ Γιούγκ – που κατηγορήθηκε σαν
μυστικιστής – διασώζονται…

Η ψυχή σαν λειτουργία ΜΙΑΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΒΑΣΗΣ όχι μόνο είναι
κάτι συμβατικό αλλά και μπορεί να ελεγχθεί και να μεταβληθεί…
Aυτό στο ΟΠΟΙΟ μπορεί να προσανατολιστεί η ψυχή είναι η
ΕΥΡΥΤΕΡΗ  ΒΑΣΗ της, το Παγκόσμιο, το Άπειρο, το Μεταφυσικό…

Έτσι μπορεί να θεμελιωθεί μία νέα θρησκευτική αντίληψη που
βασίζεται στην προσωπική εμπειρία κι όχι στις ανοησίες που
διδάσκουν οι άνθρωποι δύο χιλιάδες χρόνια τώρα…

Ο ΘΕΟΣ ΣΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΙΔΕΑ

Είναι στ΄αλήθεια δύσκολο να καταλάβει κάποιος (με νοημοσύνη)
πως γίνεται οι άνθρωποι (που ασχολούνται, με τον ένα ή τον
άλλο τρόπο, με την θρησκεία) να μιλούν τόσο πολύ γιά τον
Θεό και να συμπεριφέρονται σαν να Είναι Απών… Ίσως να
συμβαίνει αυτό επειδή ο Θεός γι΄αυτούς δεν είναι παρά μία
ιδέα μέσα στην διαδικασία της σκέψης τους.
Ο Θεός Είναι ο Ων, ο Ζων, ο Παρών. Είμαστε σε προσωπική
σχέση μαζί Του. Είμαστε; ή μήπως είμαστε πολύ απορροφημένοι
μέσα στην σκέψη, στην δική μας αντίληψη του κόσμου κι
αντιλαμβανόμαστε τον Θεό με τον δικό μας τρόπο; Αυτός όμως
είναι όχι ο Ζων Θεός αλλά ένα είδωλο της σκέψης μας. Τελικά
μιλάμε γιά τον Ζώντα Θεό, τον Ανεξάρτητο από την ανθρώπινη
σκέψη ή μιλάμε απλά γιά την αντίληψή μας γιά τον Θεό; (πράγμα
που είναι τελείως διαφορετικό)…

Αν ο Θεός Είναι Παρών, Εδώ, Τώρα, αυτό που χρειάζεται είναι
να Τον Προσεγγίσουμε και να Ανυψωθούμε Ως Αυτόν, εγκαταλείποντας
τις προσκολήσεις στον κόσμο και ξεπερνώντας τις διάφορες
νοητικές δραστηριότητες που παραμορφώνουν την αντίληψή μας
γιά την Πραγματικότητα… Μόνο με καθαρό νου μπορούμε να
ενωθούμε με τον Θεό. Η Ζωή Με Τον Θεό είναι η Αιώνια Ζωή,
είναι το Βασίλειό Του.

Αλήθεια ποιός είναι κοντά στον Θεό; Πόσο κοντά είμαστε;
Ας σταματήσουμε να μιλάμε κι ας ζήσουμε με τον Θεό. Είναι
μία σχέση με το Άπειρο Είναι Μας, μία σχέση που μεταμορφώνει,
θεώνει, είναι Ζωή. Αν υπάρχει αυτή η σχέση, πράγμα που είναι
ό,τι πιό πολύτιμο υπάρχει, όλα τα άλλα είναι ανοησίες,
ο κόσμος όλος, η γνώση, τα υλικά αγαθά, η ζωή η ίδια.

Στην Σφαίρα του Βιώματος αυτό που μας νομιμοποιεί είναι
“αυτό που ζούμε”, ούτε η ένταξη σε θρησκευτικούς οργανισμούς,
ούτε ο ισχυρισμός ότι εκπροσωπούμε τον Θεό από μόνο το γεγονός
της ένταξής μας, ούτε οι θεολογίες (λόγια, λόγια, λόγια), ούτε
οι εξωτερικές τελετουργίες, ούτε τα ξόρκια, βοηθούν.. Όλα αυτά
ανήκουν στο “θέατρο σκιών”…