ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ

Το Υποκείμενο, η Συνείδηση (που εκδηλώνεται από την στιγμή που
έχουμε αντίληψη της ύπαρξής μας) είναι ένα καθολικό όργανο
αντίληψης. Η λειτουργία του έχει πολλές διαστάσεις, συνειδησιακή
(που σχετίζεται με την αντίληψη της ύπαρξης), αντιληπτική
(που σχετίζεται με την αντίληψη της ύπαρξης σε ένα “χώρο” αλλά
και του χώρου), νοητική (με την έννοια της σκεπτοδιαδικασίας
γιά να καταλήξουμε σε μία ασφαλή αντίληψη των φαινομένων),
βουλητική, συναισθηματική, υλική ( με την έννοια της αντίληψης
του υλικού κόσμου και της σωματικής δράσης). Η γνωστική
δραστηριότητα του κοινού ανθρώπου σχετίζεται συνήθως με την
αντίληψη της ύπαρξής του μέσα στο υλικό σύμπαν, στο περιβάλλον,
όπου βιώνει την ζωή και εκτελεί τις καθημερινές του δραστηριότητες,
με τις σχέσεις του με το περιβάλλον, τις καθημερινές
δραστηριότητες, κλπ. Με άλλα λόγια η γνωστική δραστηριότητα
στρέφεται συνήθως προς τα έξω, προς το άμεσα αντικειμενικό.
Ακόμα και οι εσωτερικές διεργασίες, σκέψεις κλπ. προσανατολίζονται
προς τα έξω.

Γιά να μπορέσει το Υποκείμενο, η Συνείδηση, να αντιληφθεί την
Πραγματική Ουσία Της, την Ύπαρξη (με την απόλυτη έννοια) θα
πρέπει να στραφεί προς τα έσω, προς το Ίδιον Είναι, απορρίπτοντας
όλες τις άλλες δραστηριότητες που την προσανατολίζουν προς τα
έξω, αισθητηριακές δραστηριότητες, εξωστρεφή νόηση,
εσωτερικευμένη νοητική διαδικασία, ακόμα και την ίδια την
αντίληψη μίας σχετικήςύπαρξης. Μόνο έτσι μπορεί να φτάσει
στην αντίληψη του Είναι, του Καθαρού Είναι, που είναι αυτή
και κάθε συνείδηση στην Ουσία Της. Η Αντίληψη του Είναι
(που είναι Αντικειμενικό Είναι, το Είναι όλων των υπάρξεων,
η Βάση που στηρίζει τα πάντα) είναι μία εσωτερική γνωστική
πράξη στην οποία η νόηση συμμετέχει ελάχιστα, το ίδιο και οι
αισθήσεις. Και δυνατόν είναι αυτό και γίνεται.Αυτή η
γνωστική πράξη οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα που δεν είναι μόνο
υποκειμενικό. Είναι Υποκειμενική Αντίληψη Μίας Αντικειμενικής
Πραγματικότητας. Κι όπως έχουμε στον φυσικό κόσμο διυποκειμενική
αντίληψη μίας αντικειμενικής υλικής πραγματικότητας (πχ το
χειμώνα όλοι αισθάνονται την παγωνιά) με ανάλογο τρόπο υπάρχει
Διυποκειμενική αντίληψη Μίας Εσωτερικής Αντικειμενικής
Πραγματικότητας. Όταν το Υποκείμενο αφυπνισθεί ολοκληρωτικά σε
αυτή την κατάσταση βυθίζεται πιά στο Αντικειμενικό, αφού έχει
εγκαταλείψει κάθε αντίληψη και κάθε διαδικασία σχετικής ύπαρξης
(Αυτή είναι η Φώτιση, η Υπέρτατη Πραγμάτωση, η Ένωση με την
Θεότητα, κλπ., γιά την οποία μιλούν όλες οι θρησκείες. Συμβαίνει
σε όλες τις θρησκείες με τον ίδιο τρόπο και μπορούμε να το
αποδείξουμε).

Σε τελευταία ανάλυση η ΥΣΤΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΩΣΗ
ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ, (του ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ
που στηρίζει τα πάντα). Η “Κατάκτηση” από το Υποκείμενο της
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, που βρίσκεται πίσω από όλα, είναι
η Πλήρης Αντίληψη, η Φώτιση, η Λύτρωση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
γιά να φτάσουμε στην ΑΛΗΘΕΙΑ. Όλοι οι Μεγάλοι Ιδρυτές Θρησκειών.
κι οι μεγάλοι φιλόσοφοι αυτόν τον δρόμο ακολούθησαν. Κι αν
μελετήσουμε λίγο ιστορία των θρησκειών κι ιστορία φιλοσοφίας
θα δούμε ότι φτάνουν όλοι στην ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτό που
λέμε το έχουν πει πολλές φορές, δεν προβάλλουμε κάποια ιδιαίτερη
αποκάλυψη.