Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΒΑΘΟΥΣ

Η Αναζήτηση του ΕΙΝΑΙ από την Φιλοσοφία, στον δυτικό κόσμο,
ή της Απώτερης Πραγματικότητας, από τα ανατολικά θρησκευτικά
κινήματα, (που ορίζεται με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους),
δεν είναι μία δραστηριότητα (η οποία εξορισμού θα μας έφερνε
έξω, στην επιφάνεια της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ) αλλά το σταμάτημα της
δραστηριότητας. Η εγκατάλειψη της αισθητηριακής δραστηριότητας
μας οδηγεί στις εσωτερικές νοητικές διαδικασίες (που είναι
όμως εξαρτημένες από την αντίληψη του εξωτερικού κόσμου και
αναγκαστικά προσανατολισμένες προς τα έξω). Το ξεπέρασμα όλης
αυτής της μάταιης νοητικής δραστηριότητας μας ανυψώνει ως την
προσωπική αντίληψη της ύπαρξης. Η υπέρβαση ακόμα και αυτής
της αντίληψης περί μίας προσωπικής ύπαρξης μας οδηγεί στο
Απέραντο Βάθος του ΕΙΝΑΙ. Τελικά όλες οι πνευματικές
προσπάθειες του ανθρώπου να βρει την Ύψιστη Αλήθεια, να
Προσεγγίσει την Υπέρτατη Πραγματικότητα, να Βιώσει την Αληθινή
Ύπαρξη, δεν είναι παρά μία άσκηση της Φιλοσοφίας του Βάθους.

Το τελικό συμπέρασμα σε όλες τις πνευματικές προσπάθειες και
η Βασική Αρχή Μίας Φιλοσοφίας Του Βάθους είναι ότι η Πραγματική
Ύπαρξη Είναι το Υπόβαθρο κάθε επιφανειακής ύπαρξης, μέσα στους
κόσμους και μέσα στην ζωή. Γιά να Βιώσουμε Αυτό το Βάθος της
Δεδομένης Ύπαρξης, δηλαδή την Αληθινή μας Ουσία, θα πρέπει να
εγκαταλείψουμε όλες τις επιφανειακές δραστηριότητες. Αυτό
είναι μία τελείως απλή και φυσική πράξη, μολονότι η “φιλοσοφία”
την κρύβει πίσω από την πολυπλοκότητα και η “θρησκεία” την
καλύπτει με το πέπλο του μυστηρίου. Η Αλήθεια όμως είναι Εδώ,
είναι τελείως απλή, τελείως φυσική. Δεν ανήκει σε κανέναν
αποκλειστικά και δεν μπορεί κανείς να την χρησιμοποιεί γιά
προσωπικούς σκοπούς ή γιά να εκμεταλευτεί τους συνανθρώπους του.
Αυτό που εμπορεύονται δεν είναι η Υπέρτατη Αλήθεια αλλά αυτό
που αυτοί αντιλαμβάνονται σαν υπέρτατη αλήθεια και στ΄αλήθεια
αυτό είναι τελείως διαφορετικό.

Αυτοί που όντως έχουν εμπειρία της Υπέρτατης Πραγματικότητας
κι όχι οι ανόητοι με το θρησκευτικό ένδυμα, έχουν βιώσει τον
Εσωτερικό Δρόμο, τις εσωτερικές καταστάσεις, μέχρι την
Αποκάλυψη του Αιώνιου και έχουν καταγράψει όλα αυτά σαν
προσωπική εμπειρία. Αυτό που Βιώνουν είναι Μία Υποκειμενική
Αντίληψη ΜΙΑΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Οδηγούνται έτσι
σε μία διυποκειμενική αντίληψη της Απώτερης Πραγματικότητας.
Στην πραγματικότητα βεβαίως, στο τελικό στάδιο του εσωτερικού
δρόμου εγκαταλείπεται κάθε αντίληψη του εγώ. Αυτή είναι μία
Εμπειρία που έχουν όλα τα υποκείμενα. Είναι η Υπέρτατη Αλήθεια
που Ενοποιεί τα πάντα Μέσα Της. Είναι το “τελείως είναι” του
Πλάτωνα, το “Ένα” του Πλωτίνου, το Απόλυτο Είναι, η Αληθινή
Ύπαρξη, Είναι το Βράχμαν, το Ασαμσκρίτα (το νιρβάνα), η
Υπέρτατη Πραγματικότητα.

Όλα αυτά τα όντα (που μπορεί να βιώνουν την ύπαρξη σε διάφορους
κόσμους) περιέγραψαν όλο το φάσμα της εμπειρίας της ύπαρξης,
από το Απόλυτο μέχρι τους κατώτερους κόσμους. Αυτό που είναι
αξιοσημείωτο είναι ότι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι η Αρχή και το Τέλος
κι ακόμα ότι ανάμεσα στην Δραστηριότητα της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, τους
κόσμους, τις πνευματικές λειτουργίες, τις βαθμίδες του
διαλογισμού και την εμπειρία της ύπαρξης στα διάφορα επίπεδα
υπάρχει μιά πλήρης αντιστοιχία. Έτσι ακόμα κι ένα ον που βιώνει
την ύπαρξη στον υλικό κόσμο, όταν έχει μέσω του διαλογισμού
μία εσωτερική εμπειρία στο νοητικό επίπεδο ή ακόμα ψηλότερα,
στο υπαρξιακό επίπεδο, μπορεί να αντιληφθεί πως είναι η ύπαρξη
στα αντίστοιχα πεδία. Αυτό που στον υλικό κόσμο βιώνει σαν
επίπεδο του αποκαλύπτει το πραγματικό πεδίο. Έτσι αυτό που
περιγράφουν σαν μεταφυσικούς κόσμους δεν είναι δημιούργημα
της φαντασίας τους αλλά συμπεράσματα της προσωπικής εμπειρίας
τους.

Η Αλήθεια είναι τελικά απλή κι έχει αποκαλυφθεί πολλές φορές
μέσα στην ιστορία. Δεν χρειάζονται λοιπόν ούτε μύστες, ούτε
σωτήρες, ούτε μεσάζοντες. Ο καθένας έχει στην διάθεσή του
τις πληροφορίες που θέλει γιά να φτάσει στην Αλήθεια. Στην
πραγματικότητα η ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ που αποτελεί το Υποβαθρο κάθε
ύπαρξης περικλείνει μέσα της όλη την γνώση κι όλες τις
εμπειρίες, ακόμα και την πιό παράλογη. Από αυτή την ανεξάντλητη
πηγή δεδομένων η Δεδομένη Συνείδηση επιλέγει, επεξεργάζεται και
χρησιμοποιεί μόνο τις πληροφορίες που θέλει αποκλείοντας
κάποιες άλλες. Η Ύπαρξή μας δηλαδή λειτουργεί σε δύο επίπεδα.
Ένα Βαθύτερο, Απόλυτο, Αιώνιο, ‘Απειρο, Αμετάβλητο και ένα
τελείως επιφανειακό που εκδηλώνεται σαν νοητικός πυρήνας και
προσωπική ύπαρξη. (Συμβαίνει όπως στον ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Τα δεδομένα ενός δίσκου εμφανίζονται αποσπασματικά και
προσωπικά στην επιφάνεια εργασίας του χρήστη).

Η Εμπειρία του ΒΑΘΟΥΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ δεν είναι απλά η Αλήθεια,
κι ο Προρισμός της Ύπαρξης, δεν είναι απλά το σημαντικότερο
φιλοσοφικό, θρησκευτικό, πρόβλημα, δεν είναι απλά η πρώτιστη
πράξη επιβίωσης της ύπαρξης, είναι η ΦΥΣΗ μας, είναι η
Δυνατότητά μας, είναι η Αυτοδιάθεσή μας και η Ελευθερία μας.
Μολονότι προβάλλεται από κάποιους ανόητους υπερασπιστές της
Αλήθειας σαν κάτι ιερό και μυστικό κι άλλες ανοησίες στην
πραγματικότητα είναι μία τελείως φυσική και απλή διαδικασία.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να τοποθετήσουμε το σώμα σε
ασφαλή θέση (γιά να μην καταρεύσει όταν θα εγκαταλείψουμε
την αισθητηριακή δραστηριότητα). Η εγκατάλειψη της
αισθητηριακής δραστηριότητας γίνεται πιό εύκολα σε ένα
ήσυχο τόπο. Έχοντας γιά χρόνια προσανατολισμό προς τα έξω
ίσως στην αρχή να παρασυρόμαστε από αισθητήρια ερεθίσματα.
Αυτό ξεπερνιέται γρήγορα. Η αντίληψη του σώματος υποχωρεί,
υποβαθμίζεται και μεταφερόμαστε στο νοητικό επίπεδο. Καθώς
έχουμε, κατά κανόνα, τοποθετήσει την αληθινή ζωή στον
εξωτερικό κόσμο, η αντίληψή μας θα παρασύρεται συνεχώς
προς τα έξω. Χρειάζεται λοιπόν ένας ριζικός επαναπροσδιορισμός
γιά το τι είναι σημαντικό. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η
Αυτογνωσία και η Βίωση της Αληθινής Ύπαρξης είναι το
σημαντικότερο. Μόνο έτσι μπορούμε να ξεπεράσουμε την
ακατάσχετη ροή προς τα έξω. Καθώς είμαστε εξαρχής Αυτό το
ΕΙΝΑΙ, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε
τίποτα, να κάνουμε κάτι, ούτε να προβληματιζόμαστε, ούτε
ωα αγωνιούμε, όλα αυτά είναι ανοησίες. Αυτό που πετυχαίνουμε
τελικά είναι η αντίληψη μίας τελείως απλής ύπαρξης, αντίληψη
κενή από προσδιορισμούς. Κι έτσι περνάμε στο πιό εσωτερικό
επίπεδο τηςπροσωπικής ύπαρξης. Καθώς έχει σταματήσει η
αισθητηριακή δραστηριότητα (και δεν αισθανόμαστε πιά τα όρια
του σώματος) και έχουμε ξεπεράσει την νοητική δραστηριότητα
(που μας περιορίζει στην αντίληψη μίας συγκεκριμένης
ύπαρξης) αντιλαμβανόμαστε ότι το Εγώ απλώνεται σε όλο τον
χώρο, ως το άπειρο. Στην πραγματικότητα το ίδιο το Εγώ είναι
άπειρο. Το ίδιο το εγώ, σαν απλή ύπαρξη, δεν διαφέρει από
την μη ύπαρξη αφού δεν υπάρχουν πιά προσδιορισμοί. Πέρα από
αυτή την αντίληψη απλώνεται το Άπειρο, το Αιώνιο. Στην
πραγματικότητα όλες αυτές οι καταστάσεις είναι συνέχεια η
μία της άλλης. Καθώς εγκαταλείπουμε με την  σειρά την
αισθητήρια δραστηριότητα και στην συνέχεια την νοητική
δραστηριότητα, το ένα φέρνει το άλλο τελείως φυσικά.
Μπαίνουμε δηλαδή σε μία “διαδικασία” που μας οδηγεί από
μόνη της ως το “κατώφλι του Απείρου.

Πιστεύουμε πως η Φιλοσοφία, σαν Διερεύνηση της Αλήθειας,
έχει μέλλον. Οι θρησκείες όμως που προβάλλουν μέσα από την
ομίχλη της άγνοιας, έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο.
Η μόνη ίσως θρησκεία που θα μπορούσε να επιβιώσει είναι ο
βουδισμός, σαν απλή θεωρία όμως κι όχι σαν θρησκευτική
ανοησία όπως εφαρμόζεται σε πολλές ανατολικές χώρες. Σε μία
θεωρία Περί Της Αλήθειας που μπορεί να διατυπωθεί σήμερα ή
στο μέλλον, η Αλήθεια θα πρέπει να διατυπώνεται απλά χωρίς
παρερμηνείες. Δεν χρειάζονται ούτε οργανώσεις, ούτε
τελετουργίες, ούτε τίποτα άλλο. Ο καθένας μπορεί να βρει
την Αλήθεια γιά λογαριασμό του.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΗ ΥΠΑΡΞΗ

Το ΕΙΝΑΙ Είναι το Υπόβαθρο της Ύπαρξης, κάθε ύπαρξης.
Είμαστε Αυτό το ΕΙΝΑΙ, γιά πάντα. Είμαστε Αυτό το Αιώνιο,
Αμετάβλητο, Άχρονο, κλπ. Η εμπειρία των κόσμων, η
μετενσάρκωση, οι ζωές, οι εμπειρίες, δεν αφορούν το Βάθος
της Ύπαρξης, αλλά μόνο την επιφάνειά της. Όλες οι
επιφανειακές δραστηριότητες ούτε προσθέτουν, ούτε αφαιρούν
τίποτα στην Πραγματική Ύπαρξη. Είναι τελικά αδιάφορες.

Εφόσον λοιπόν είμαστε Αυτό που είμαστε, εξαρχής και
διαπαντός δεν χρειάζεται να γίνουμε κάτι. Δεν χρειάζεται
να κάνουμε κάτι. Αντίθετα, θα πρέπει να απορρίψουμε όλες
τις μάταιες δραστηριότητες που μας παρασέρνουν έξω, στην
φαινομενική ύπαρξη. Αυτή η απόρριψη δεν σημαίνει δραστηριότητα
αλλά παύση της δραστηριότητας. Δεν είναι μία διαδικασία,
μία πράξη, μία τεχνική, ή κάτι άλλο, αλλά απλά το σταμάτημα
της δραστηριότητας.

Αυτό το σταμάτημα είναι στην πραγματικότητα μία και μόνη
“πράξη” αλλά ανάλογα με το που δραστηριοποιείται η Συνείδηση
παίρνει διαφορετικό χαρακτήρα και ονομασία. Έτσι, όταν η
Συνείδηση δραστηριοποιείται στον εξωτερικό κόσμο μιλάμε γιά
σταμάτημα της αισθητηριακής δραστηριότητας. Όταν η Συνείδηση
δραστηριοποιείται στην εξωτερικευμένη νόηση, μιλάμε γιά
ξεπέρασμα της νόησης. Ενώ όταν η Συνείδηση δραστηριοποιείται
στο επίπεδο της υποκειμενικής αντίληψης, μιλάμε γιά το
ξεπέρασμα της αντίληψης του εγώ. Αν και μιλάμε γιά βαθμίδες,
τυπολογικά, στην πραγματικότητα πρόκειται γιά μία και μόνη
“πράξη”.

Αυτό το σταμάτημα της δραστηριότητας, που στις διάφορες
θρησκείες εμφανίζεται σαν τεχνική, διαλογισμός, κλπ., στην
πραγματικότητα είναι μία τελείως φυσική διαδικασία και
πραγματοποιείται ουσιαστικά χωρίς κόπο…

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Το ΕΙΝΑΙ (σαν το Υπόβαθρο κάθε ύπαρξης), η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (σαν
Συνείδηση του Είναι), η ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ, Είναι Αιώνια, Αμετάβλητη,
πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, χωρίς ιδιότητες. Όλες οι
δραστηριότητες που διαφοροποιούν την ύπαρξη και την παρασέρνουν
μέσα στους σχετικούς κόσμους δεν είναι παρά δευτερεύοντα
φαινόμενα, επιφανειακά και σε τελευταία ανάλυση αδιάφορα.
Η διαφοροποίηση της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ  οδηγεί σε δόμηση  ενός
νοητικού πυρήνος στον νοητικό κόσμο, στην σύνθεση ενός
αντιληπτικού σώματος στον ενεργειακό κόσμο, ή στην σύσταση
ενός υλικού σώματος στον υλικό κόσμο. Η εμπειρία σε αυτούς
τους κόσμους θεωρείται από την μη φωτισμένη συνείδηση σαν
αληθινή ύπαρξη. Η Συνείδηση ζει σε αυτούς τους κόσμους μία
εμπειρία που θεωρεί μοναδική αγνοώντας ότι υπάρχουν ανώτεροι
και κατώτεροι κόσμοι.
Στην πραγματικότητα η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, σε όποιο κόσμο κι αν
εκδηλώνεται, ακόμα και στον υλικό κόσμο, έχει πάντα το ΕΙΝΑΙ
(το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ), σαν Υπόβαθρο, Αιώνιο, Αμετάβλητο, Ανέγγιχτο,
Ανεξάρτητο από τις όποιες εμπειρίες βιώνει στην επιφάνεια της
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ. Η Επιστροφή στο Βάθος, στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ, είναι
πάντα δυνατή.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ

Εδώ και είκοσιπέντε αιώνες, ο Πλάτωνας, θεμελίωσε την
Φιλοσοφία του ΕΙΝΑΙ, φιλοσοφική σκέψη που κυριαρχεί μέχρι σήμερα
στον δυτικό κόσμο. Στην πραγματικότητα ο Πλάτωνας εξάντλησε το
θέμα κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι, ακόμα κι αυτοί που τον αγνοούν,
απλά κάνουμε σχόλια στην πλατωνική αντίληψη. Σύμφωνα με τον
Πλάτωνα το “τελείως είναι”, δηλαδή το Αληθινό Είναι, (το Αγαθόν)
είναι πέραν του “είναι”, της ουσίας και των προσδιορισμών. Από
Αυτό (όπως από τον ήλιο πηγάζει το φως) πηγάζει το Είναι,
(η Ουσία), που είναι η πιό αφηρημένη και η πιό κενή (χωρίς
προσδιορισμούς) έννοια που ταυτίζεται με την Απλή Ύπαρξη. Από την
διαφοροποίηση του Είναι προκύπτουν με διάφορους προσδιορισμούς
όλα τα είναι, όλα τα όντα. Από το Είναι προκύπτει με την
Αυτοσυνείδηση η υποκειμενική αντίληψη (η ψυχή, με την έννοια της
νοητής ύπαρξης) και οι αντικειμενικές καταστάσεις (ο κόσμος
των όντων, των ιδεών). Ο νοητός κόσμος λοιπόν είναι διττός,
νους (η πραγματική ουσία της ψυχής) και νοητό. Αυτά είναι της
ίδιας ουσίας (“είναι”) αλλά διαφοροποιούνται στους προσδιορισμούς
τους και στην λειτουργία τους. Κάθε “είναι” (δηλαδή κάθε
προσδιοριζόμενο) έχει μία διπλή έννοια: “είναι”, (δηλαδή
υπάρχει) και “είναι τι” (είναι κάτι, προσδιορισμός). Ο κόσμος
των φαινομένων δεν είναι παρά μία αντανάκλαση του νοητού κόμου,
ένα είδωλο, ένα αντίγραφο, το οποίο δεν ανήκει στον χώρο του
“είναι” αλλά του γίγνεσθαι (δηλαδή του στιγμιαίου “είναι” που
διαφοροποιείται συνεχώς).

Λίγους αιώνες μετά ο Πλωτίνος, ο μεγαλύτερος σχολιαστής του
Πλάτωνα θα περιγράψει με σαφήνεια τις τέσσερις σφαίρες του Είναι:
α) Το Ένα, το Αληθινό Είναι, η Πηγή του παντός,
β) ο νους, η νοητική σφαίρα,
γ) η ψυχή (με την έννοια της ζωτικής αρχής),
δ) η ύλη.
όπως γιά τον Πλάτωνα όλα ανήκουν στο Είναι (στο “τελείως είναι”)
που πρέπει να αντιληφθεί η ψυχή (ο νοητικός πυρήνας)
εγκαταλείποντας τον κόσμο των φαινομένων και τον κόσμο των
νοητών, έτσι και γιά τον Πλωτίνο όλα ανήκουν στο Ένα, που μπορεί
να προσεγγίσει ο νους εγκαταλείποντας όλες τις εξωτερικές σφαίρες
του Είναι, ακόμα και την αντίληψη μίας ξεχωριστής ύπαρξης,
δηλαδή κάθε νοητική δραστηριότητα.

Πολλούς αιώνες μετά τον Πλάτωνα ο Χέγγελ αντιλήφθηκε ότι το
“Είναι” ταυτίζεται με το Νοείν, αντιλήφθηκε δηλαδή ότι το “Είναι”
δεν είναι κάποια ουσία αλλά δραστηριότητα, ενέργεια, λειτουργία.
Από το “Είναι” με την δυναμική έννοια, το Νοείν, που ταυτίζεται με
το Απόλυτο Μη-Είναι (κι όχι το μη-είναι σαν άρνηση του είναι),
όταν διαφοροποιείται, αναδύεται ο κόσμος του Είναι (της ουσίας,
του προσδιορισμού) κι από τη διαφοροποίηση του Είναι προκύπτει
η νοητική σφαίρα της υποκειμενικής ύπαρξης και της αντικειμενικής
κατάστασης. Όλα είναι νόηση. Η περαιτέρω αλλοτρίωση του πνεύματος
(της συνείδησης) κι ο ταυτόχρονος εκφυλισμός των νοητών σε
φαινόμενα οδηγεί στην σφαίρα της φύσης, του υλικού κόσμου.
Η απόσπαση του πνεύματος από τον κόσμο των φαινομένων, η
συγκέντρωσή του από τις σκόρπιες νοητικές δραστηριότητες στην
Αληθινή Ύπαρξη, στο Αληθινό Είναι, μας βγάζει τελικά έξω από
τις σφαίρες του Είναι, στο Απόλυτο Είναι, όπου το Νοείν
αντιλαμβάνεται πλέον την Απεραντωσύνη και την Αιωνιότητα της
Ύπαρξης.

Τον περασμένο αιώνα οι υπαρξιστές προσπάθησαν μέσα από την
Δεδομένη Ύπαρξη (αυτό το “Είναι” που είμαστε κι αγνοούμε το Βάθος
του) να ξεχωρίσουν το Πραγματικό Είναι από όλα τα νοητικά
σκουπίδια, όλες τις αδιέξοδες νοητικές διαδικασίες και τις
μάταιες δραστηριότητες. Το “Είναι”που στέκεται σαν Υπόβαθρο
σε κάθε “σχετικό είναι” θα αποκαλυφθεί μόνο όταν εγκαταλειφθούν
όλα αυτά που δεν “είναι”. Τελικά το Αληθινό Είναι αποκαλύπτεται
σαν Μη-Είναι, σαν έλλειψη οποιασδήποτε νοητικής διεργασίας
και προσδιορισμού. Η Αληθινή Ύπαρξη είναι τελείως έξω από την
σφαίρα της ύπαρξης όπως την αντιλαμβάνονται οι κοινοί άνθρωποι,
έξω από την σφαίρα της εμπειρίας, του βιώματος.

Ακόμα και σήμερα η Αναζήτηση του Αληθινού Είναι, η Βίωση του
Αληθινού Είναι, πέρα από τις όποιες σχετικές και τελικά άχρηστες
και αδιάφορες δραστηριότητες, παραμένει το κύριο πρόβλημα
της Αληθινής Φιλοσοφίας. Το “Είναι” σαν υποστήριγμα κάθε ύπαρξης
(οποιουδήποτε είδους ύπαρξης) είναι πάντα Παρόν και πάντα
Διαθέσιμο γιά να το Βιώσουμε. Η σπατάλη του χρόνου δεν αφορά
το Άχρονο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, μα σήμερα, μα σε δέκα
χιλιάδες χρόνια, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες τις ανόητες
δραστηριότητες γιά να αναδυθούμε στην Αληθινή Ύπαρξη.

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΑΣ

Όταν λέμε ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, ΑΝΤΙΚΕΜΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ,
(το ΕΙΝΑΙ, η ΥΠΑΡΞΗ), εννοούμε ότι η Συνείδηση σαν φαινόμενο
έχει Μία Αντικειμενική Βάση, που είναι ανεξάρτητη από τις
όποιες αντιλήψεις μας, που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Πως
ξέρουμε ότι υπάρχει; Επειδή δεν δημιουργούμε εμείς την
υπαρξή μας, την συνειδησή μας. Μας δίνεται, είναι
αντικειμενική, ανήκει στο Αντικειμενικό. Αυτό, η Ύπαρξη,
το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, Είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, που δεν
μπορούμε να προσεγγίσουμε με τις όποιες αντιλήψεις, με την
σκέψη, την αίσθηση, την δραστηριότητα…

Δεν αναφερόμαστε στο άμεσα αντικειμενικό της αντίληψης,
αυτό που συλλαμβάνουμε εμείς σαν αντικειμενικό, στο εξωτερικό,
στο υλικό σύμπαν. Βεβαίως, όταν στρεφόμαστε προς το άμεσα
αντικειμενικό, αυτό που εμφανίζεται άμεσα στην αντίληψή μας
σαν αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, μπορούμε να το
αντιληφθούμε, να σχηματίσουμε έννοιες, να δομήσουμε γνώση.
Αυτό όμως δεν είναι το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, είναι η αντιληψή μας
περι του Αντικειμενικού. Εδώ ο ορθολογισμός έχει την θέση του,
εδώ υπάρχει “αντικειμενική” κατά το δυνατόν γνώση κι όλα αυτά
είναι χρήσιμα γιά την πρακτική ζωή.

Αλλά εδώ μιλάμε γιά άλλο πράγμα, μιλάμε γιά την ΑΝΤΙΛΗΨΗ
ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ, ΣΑΝ ΥΠΑΡΞΗΣ, σαν ΕΙΝΑΙ, σαν ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ
ΕΙΝΑΙ, που είναι κατ΄ανάγκη ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ. Πρόκειται γιά τελείως
διαφορετικό πράγμα. Τοποθετούμε την Συνείδηση στο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, δεν βλέπουμε την Συνείδηση απλά σαν στοιχείο
του παντός, του άμεσα αντικειμενικού, του εξωτερικού, του υλικού.
Αυτό, το δεύτερο, είναι μόνο μία αντίληψη. Γιά να προσεγγίσουμε
όμως το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ πρέπει να το κάνουμε με ένα πιό
άμεσο τρόπο, χωρίς την μεσολάβηση της σκέψης ή άλλης ενέργειας.
Πρέπει, στρεφόμενοι προς τον Εαυτό κι εγκαταλείποντας όλες τις
δευτερεύουσες δραστηριότητες να βυθιστούμε άμεσα στο ΙΔΙΟΝ ΕΙΝΑΙ,
που είναι το ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΑΥΤΟ, το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ. Εδώ εισερχόμαστε
στον χώρο της μεταφυσικής, της υπερβατικής εμπειρίας, της
μυστικής ενόρασης, κλπ. Παραμένουμε όμως πάντα στον ΧΩΡΟ ΤΟΥ
ΒΙΩΜΑΤΟΣ…

Όταν η σκέψη από όλα αυτά συλλαμβάνει μία θεωρία και την
κηρύσσει δημιουργείται μία θρησκευτική αντίληψη, μία φιλοσοφική
θεώρηση. Αν χρησιμοποιηθεί γιά να μας περάσει πέρα από την
θεωρία στο Βίωμα μπορεί να φανεί χρήσιμη. Όταν όμως από “μικρά
πνεύματα” μένει στο επίπεδο της ανεφάρμοστης θεωρίας, ή
χρησιμοποιείται γιά άλλους σκοπούς τότε είναι άχρηστη. Οι
ιστορικές θρησκείες ξεκίνησαν σαν μέσα προς το Βίωμα, τελικά
όμως κατέληξαν σαν ιστορικό βάρος γιά τον γνήσιο άνθρωπο που
αναζητά την ΑΛΗΘΕΙΑ.

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ

Το Υποκείμενο, η Συνείδηση (που εκδηλώνεται από την στιγμή που
έχουμε αντίληψη της ύπαρξής μας) είναι ένα καθολικό όργανο
αντίληψης. Η λειτουργία του έχει πολλές διαστάσεις, συνειδησιακή
(που σχετίζεται με την αντίληψη της ύπαρξης), αντιληπτική
(που σχετίζεται με την αντίληψη της ύπαρξης σε ένα “χώρο” αλλά
και του χώρου), νοητική (με την έννοια της σκεπτοδιαδικασίας
γιά να καταλήξουμε σε μία ασφαλή αντίληψη των φαινομένων),
βουλητική, συναισθηματική, υλική ( με την έννοια της αντίληψης
του υλικού κόσμου και της σωματικής δράσης). Η γνωστική
δραστηριότητα του κοινού ανθρώπου σχετίζεται συνήθως με την
αντίληψη της ύπαρξής του μέσα στο υλικό σύμπαν, στο περιβάλλον,
όπου βιώνει την ζωή και εκτελεί τις καθημερινές του δραστηριότητες,
με τις σχέσεις του με το περιβάλλον, τις καθημερινές
δραστηριότητες, κλπ. Με άλλα λόγια η γνωστική δραστηριότητα
στρέφεται συνήθως προς τα έξω, προς το άμεσα αντικειμενικό.
Ακόμα και οι εσωτερικές διεργασίες, σκέψεις κλπ. προσανατολίζονται
προς τα έξω.

Γιά να μπορέσει το Υποκείμενο, η Συνείδηση, να αντιληφθεί την
Πραγματική Ουσία Της, την Ύπαρξη (με την απόλυτη έννοια) θα
πρέπει να στραφεί προς τα έσω, προς το Ίδιον Είναι, απορρίπτοντας
όλες τις άλλες δραστηριότητες που την προσανατολίζουν προς τα
έξω, αισθητηριακές δραστηριότητες, εξωστρεφή νόηση,
εσωτερικευμένη νοητική διαδικασία, ακόμα και την ίδια την
αντίληψη μίας σχετικήςύπαρξης. Μόνο έτσι μπορεί να φτάσει
στην αντίληψη του Είναι, του Καθαρού Είναι, που είναι αυτή
και κάθε συνείδηση στην Ουσία Της. Η Αντίληψη του Είναι
(που είναι Αντικειμενικό Είναι, το Είναι όλων των υπάρξεων,
η Βάση που στηρίζει τα πάντα) είναι μία εσωτερική γνωστική
πράξη στην οποία η νόηση συμμετέχει ελάχιστα, το ίδιο και οι
αισθήσεις. Και δυνατόν είναι αυτό και γίνεται.Αυτή η
γνωστική πράξη οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα που δεν είναι μόνο
υποκειμενικό. Είναι Υποκειμενική Αντίληψη Μίας Αντικειμενικής
Πραγματικότητας. Κι όπως έχουμε στον φυσικό κόσμο διυποκειμενική
αντίληψη μίας αντικειμενικής υλικής πραγματικότητας (πχ το
χειμώνα όλοι αισθάνονται την παγωνιά) με ανάλογο τρόπο υπάρχει
Διυποκειμενική αντίληψη Μίας Εσωτερικής Αντικειμενικής
Πραγματικότητας. Όταν το Υποκείμενο αφυπνισθεί ολοκληρωτικά σε
αυτή την κατάσταση βυθίζεται πιά στο Αντικειμενικό, αφού έχει
εγκαταλείψει κάθε αντίληψη και κάθε διαδικασία σχετικής ύπαρξης
(Αυτή είναι η Φώτιση, η Υπέρτατη Πραγμάτωση, η Ένωση με την
Θεότητα, κλπ., γιά την οποία μιλούν όλες οι θρησκείες. Συμβαίνει
σε όλες τις θρησκείες με τον ίδιο τρόπο και μπορούμε να το
αποδείξουμε).

Σε τελευταία ανάλυση η ΥΣΤΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΩΣΗ
ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ, (του ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ
που στηρίζει τα πάντα). Η “Κατάκτηση” από το Υποκείμενο της
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, που βρίσκεται πίσω από όλα, είναι
η Πλήρης Αντίληψη, η Φώτιση, η Λύτρωση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
γιά να φτάσουμε στην ΑΛΗΘΕΙΑ. Όλοι οι Μεγάλοι Ιδρυτές Θρησκειών.
κι οι μεγάλοι φιλόσοφοι αυτόν τον δρόμο ακολούθησαν. Κι αν
μελετήσουμε λίγο ιστορία των θρησκειών κι ιστορία φιλοσοφίας
θα δούμε ότι φτάνουν όλοι στην ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτό που
λέμε το έχουν πει πολλές φορές, δεν προβάλλουμε κάποια ιδιαίτερη
αποκάλυψη.

Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

Βουδισμός
———
Πριν από είκοσι πέντε αιώνες ο Βούδας διέσχισε ολόκληρη
σχεδόν την Ινδία γιά να κηρύξει τον Δρόμο προς την Φώτιση,
προς το Νιρβάνα. Σύμφωνα με την βουδιστική διδασκαλία “Αυτό
που είμαστε”, “Αυτό που αντιλαμβάνεται”, είναι μία σύνθεση
από διάφορες διαδικασίες (σκάντα), διαδικασίες που συνίστανται
από αντίστοιχες ροές, διαδοχές, στιγμιαίων καταστάσεων, φαινομένων
(ντάρμα). Γιά να φτάσουμε στο Νιρβάνα θα πρέπει όλες αυτές οι
διαδικασίες να εξαντληθούν, να ξεπερασθούν. Υπάρχουν διάφορες
βαθμίδες σε αυτό τον δρόμο. Πέρα από κάποιους απλούς κανόνες
που καθορίζουν τι πρέπει να μην κάνουμε και τι πρέπει να κάνουμε
θα πρέπει να ξεπερασθεί η αισθητηριακή δραστηριότητα (γενικά ή
με την χρήση κάποιων στάσεων) και μετά η νοητικότητα που μας
συνδέει μέσω των αισθήσεων με τον εξωτερικό κόσμο (βεντάνα).
Τα τέσσερα ντυάνα έχουν σκοπό να εξαλείψουν την εσωτερική
νοητικότητα (σάμτζνα, σαμσκάρα, βιτζνάνα). Τα τέσσερα σαμαπάτι
διαχειρίζονται την αντίληψη της ύπαρξης σε καθαρά μεταφυσικό
πεδίο (βιτζνάνα, τεσσάρων κατηγοριών). Η Ύστατη Πραγματικότητα
μας οδηγεί σε μία Συνείδηση χωρίς “συνείδηση”, χωρίς “ύπαρξη”,
χωρίς δραστηριότητες. Η Φώτιση. το Νιρβάνα, είναι όχι μία
κατάσταση ανυπαρξίας με την απόλυτη έννοια αλλά μία Κατάσταση
όπου απουσιάζει οποιαδήποτε αντίληψη σχετικης ύπαρξης. Το τι
είναι πραγματικά πρέπει να το ανακαλύψει κάποιος μόνος του,
βιώνοντάς το.

Χριστιανισμός
————-
Πέντε αιώνες μετά τον Βούδα ο Χριστός κήρυξε τον δικό του δρόμο
προς την Αλήθεια, στην ευρύτερη περιοχή της Γαλιλαίας και της
Ιουδαίας. Το “Κατά Ιωάννη” Ευαγγέλιο (άσχετα με το ποιός είναι
ο πραγματικός συγγραφέας κι αν τα λόγια που βάζει στο στόμα του
Χριστού είναι του Χριστού ή όχι) είναι το πιό εσωτερικό από όλα
τα ιερά κείμενα. Η Ιωάννεια θεολογία χειρίζεται μεταφυσικές
έννοιες και αντιλήψεις που σαφώς πηγάζει από μία εσωτερική
ελληνική αντίληψη της Πραγματικότητας αλλά με ένα τρόπο που
προχωρά πέρα από μία απλή μεταφυσική θεώρηση προωθώντας το
βίωμα του Χριστού ως την Έσχατη Πραγματικότητα. Όλη η Ιωάννεια
Θεολογία συμπυκνώνεται σε μία φράση που ο συγγραφέας βάζει
στο στόμα του Χριστού “εγώ και ο πατήρ εν εσμέν”. Τα δύο
υποκείμενα ταυτίζονται στο “εσμέν”. Αν το μικρό ανθρώπινο
εγώ χωράει τον Θεό, τότε ο Θεός είναι “μικρός”. Αν όμως
το Εγώ επεκτάθηκε και έγινε απέραντο σαν τον ουρανό τότε
έχει νόημα η ταύτιση. Έτσι όμως ο Χριστός, το “εγώ” δεν είναι
πιά ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Στην πραγματικότητα Θεός,
Αλήθεια, υιός του Θεού, υιός του ανθρώπου, εγώ, άνθρωπος. Όλα
αυτά ταυτίζονται. Πρέπει ο άνθρωπος σαν το Πρότυπο Χριστός
να ανυψωθεί, να επεκταθεί ως το Άπειρο γιά να χωρέσει τον Θεό.
Λίγους αιώνες μετά τον Χριστό και τον Ιωάννη οι νηπτικοί
πατέρες περιέγραψαν με λεπτομέρειες τον δρόμο προς την Θέωση.
Πέρα από κάποιους εξωτερικούς κανόνες θα πρέπει να ξεπεράσουμε
την αισθητηριακή δραστηριότητα καθώς και την νοητικότητα που
στρέφεται προς τον κόσμο και να στραφούμε προς τα έσω, προς
τον εσωτερικό άνθρωπο. Υπάρχουν τρία στάδια στο ξεπέρασμα της
εσωτερικής νοητικότητας, που αντιστοιχούν στις τρεις ποικιλίες
του λογισμού. Στα τρία επόμενα στάδια η Συνείδηση, ο νους, στην
ορολογία των νηπτικών, πρέπει να καθαρθεί από κάθε αντίληψη
προσωπικής ύπαρξης και να καταστεί άμορφος, ασχημάτιστος,
μονοειδής (ή ανείδεος). Η Τελική Επίτευξη κάθιστά τον νου
απέραντο ώστε να δεχτεί την Θεότητα και να θεωθεί (κατά χάριν
λένε τα κείμενα, κατά φύση πιστεύουμε εμείς, αλλά δεν έχει
σημασία αυτό).

Υπαρξισμός
———-
Τον περασμένο αιώνα το πιό σημαντικό φιλοσοφικό κίνημα του
αιώνα, ο Υπαρξισμός, αναζητά την Ύπαρξη με όρους ανάλογους με
αυτούς του βουδισμού και του χριστιανισμού και με ενέργειες
που δεν διαφέρουν από τις ανάλογες ενέργειες του βουδιστή
διαλογιζόμενου, η του χριστιανού νηπτικού. Στην Φιλοσοφία
του Χάιντεγκερ το Da-sein (εδώ-είναι, παρούσα ύπαρξη, παρούσα
συνείδηση) είναι “Αυτό που είμαστε”, “Αυτό που αντιλαμβάνεται”.
Αυτό το “Εδώ-είναι” θα πρέπει να καθαρθεί από όλα τα “εδώ”
γιά να μείνει Καθαρό Sein. Όλοι αυτοί οι προσδιορισμοί της
Ύπαρξης είναι εξωτερικές δραστηριότητες, νοητικότητα,
εσωτερικές διαδικασίες, ακόμα και η ίδια η αντίληψη της
ύπαρξης, της σχετικής ύπαρξης.

Η Αιώνια Αλήθεια
—————-
Τελικά φαίνεται πως η Αλήθεια Είναι Αιώνια και διατυπώνεται
ξανά και ξανά κι ο καθένας μπορεί ψάχνοντας να την διατυπώσει
με τον δικό του τρόπο. Η ανθρώπινη νοημοσύνη χτίζεται παντού
και πάντα με τον ίδιο τρόπο και οδηγεί πάντα στην Ίδια Αλήθεια,
σε ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, στην ΘΕΟΤΗΤΑ. Όλα αυτά όμως
θα είναι κατανοητά ευρέως, από τον κοινό άνθρωπο, στην επόμενη
χιλιετία.