Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, η Συνείδηση, είναι αναγκαίος και επαρκής
όρος γιά την Ύπαρξη (γιά το Είναι). Δηλαδή η Συνείδηση (η
αντίληψη του είναι, του “είμαι”, ότι υπάρχουμε) είναι η ύπαρξη,
ταυτίζεται με την ύπαρξη. Η Συνείδηση (από την στιγμή που
υπάρχει) δεν χρειάζεται τίποτα άλλο γιά να υπάρχει, δεν είναι
παράγωγο (π.χ. του εγκεφάλου). Κι αυτό γιατί εντός της
Συνείδησης (μίας απλής συνείδησης του είναι) μπορεί να
αναζητηθεί το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ, το ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ,
με την υπέρβαση όλων των δευτερευουσών δραστηριοτήτων
(σκέψη, αίσθηση, σωματική ζωή). Το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ είναι ΚΑΘΑΡΗ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.
Η εμπειρία της ΚΑΘΑΡΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ αποδεικνύει την Αιωνιότητα
της Ύπαρξης, τουλάχιστον γιά όσους έχουν αυτή την εμπειρία.
Αυτό σημαίνει ότι η Ύπαρξη δεν καταργείται με την κατάργηση
του σώματος. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα. Μονάχα όσοι περνάνε
το κατώφλι του αποχωρισμού από το σώμα μπορούν να
διαπιστώσουν αν ισχύει ή όχι.
Ετικέτες: Ανθρωπολογία, Θρησκεία, Θρησκειολογία, Ιστορία, Κριτική πολιτισμού, Φιλοσοφία
