Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ

Όταν λέμε ότι η Συνείδηση (η οποιαδήποτε συνείδηση) έχει μία
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ εννοούμε ότι το ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ,
το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, η ΥΣΤΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, υπάρχει
ανεξάρτητα από εμάς, από τις όποιες αντιλήψεις μας. Αν δεν υπήρχαμε
ή δεν είχαμε συνείδηση απλά δεν θα είχε τεθεί πρόβλημα. Από την
στιγμή που εμείς (η συνείδηση) θέτει τοπρόβλημα διερευνούμε αν
υπάρχει το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, το ΕΙΝΑΙ, κλπ. Το ερώτημα και η
απάντηση αφορά εμάς. Λέμε λοιπόν ότι η Συνείδηση μας δίνεται,
δεν την δημιουργούμε εμείς, ανήκει στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, είναι
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ, σαν ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ. Αυτό το ΕΙΝΑΙ, δεν
μπορεί να συλληφθεί με την σκέψη (γιατί γίνεται “έννοια”), ούτε με την
αίσθηση (γιατί γίνεται “αντικείμενο”, το άμεσα αντικειμενικό της
αντίληψης, το οποίο όμως κι αυτό έχει σαν βάση το ΑΛΗΘΙΝΑ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ). Με άλλα λόγια, πιστεύουμε ότι το ΕΙΝΑΙ ΑΝΗΚΕΙ
ΣΤΟ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ. Η Συνείδηση, με την σκέψη,μπορεί να συλλάβει
μόνο το άμεσα αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, να δομήσει
γνώση, να φτιάξει κοσμοθεωρίες που υιοθετούνται από λιγότερους ή
περισσότερους ανθρώπους, που επιβάλλονται, κλπ. ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΑ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ νομίζουμε ότι είναι ΠΛΑΤΥΤΕΡΟ του άμεσα
αντικειμενικού,του εξωτερικού, του υλικού. Υπάρχει δηλαδή μία
ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ που μας ξεφεύγει. Γι΄ αυτό λέμε
ότι η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ και αναζητούμε άλλο
δρόμο να φτάσουμε εκεί (η σκέψη προσανατολίζεται αναγκαστικά
στο άμεσα αντικειμενικό).

H ΕΝΙΑΙΑ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

    Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Ενότητα που περιλαμβάνει
τα πάντα. Είναι Δεδομένη. Υπάρχει ανεξάρτητα από την Συνείδηση
(την κοινή συνείδηση), πριν την συνείδηση και μετά την
συνείδηση. Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι η Βάση,
το Υποστήριγμα και το Κέντρο Αναφοράς κάθε ύπαρξης και κάθε
αντίληψης. Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Υπερβαίνει τα στενά
όρια του άμεσα-αντικειμενικού (που αντιλαμβάνεται η κοινή
συνείδηση) κι απλώνεται ως το Μη Προσδιορίσιμο, το Μυστήριο.
Το Υποκείμενο (το εγώ) που αναδύεται εντός της ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ δεν είναι ανεξάρτητο από την Βάση του, από
το ΟΛΟΝ. Η αντίληψη γιά την σχέση ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ και
Υποκειμένου δεν είναι σωστή. Η αντίληψη ενός ξεχωριστού
υποκειμένου είναι ψευδαίσθηση…
   Η Σύλληψη της ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ σαν Βάσης της
Ύπαρξης, η Διάλυση της ψευδαίσθησης του εγώ, σαν ξεχωριστού
από την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ, είναι
η ΦΩΤΙΣΗ, η ΛΥΤΡΩΣΗ, η ΣΩΤΗΡΙΑ. Όλες οι θρησκείες βασίζονται
σε αυτό το απλό γεγονός, ότι η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,
Είναι η Βάση από την ΟΠΟΙΑ αναδύεται το ψευδές υποκείμενο
(εγώ)… Η διάλυση της ψευδαίσθησης σημαίνει την Επιστροφή
στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Όλες οι θρησκείες λοιπόν είναι προσέγγιση
της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, είναι Πραγμάτωση της Αλήθειας, Εμπειρία,
Βίωμα. Έτσι η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Δεδομένη,
η Προσέγγιση της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ είναι διαθρησκευτική.
Η περιγραφή όμως αυτής της πορείας έχει ιδιαιτερότητες,
καθώς εντάσσεται στο εκάστοτε πολιτιστικό περιβάλλον και
χρησιμοποιεί μία συγκεκριμένη θρησκευτικο-φιλοσοφική γλώσσα
με προσδιορισμένους όρους. Η περιγραφή λοιπόν είναι σχετική.
   Εφόσον όμως η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Δεδομένη κι
εφόσον την Βιώνουμε σαν άνθρωποι με την ίδια φύση, με παρόμοιο
τρόπο, υπάρχει ανάγκη μίας συσχέτισης, σύγκρισης και ενοποίησης
των διαφόρων περιγραφών της Εμπειρίας. Η Θρησκειολογία είναι
ήδη, εδώ και αιώνες, κατοχυρωμένη επιστήμη, στην Αγγλία κι
αλλού, όχι όμως στην Ελλάδα (όπου δεν είναι αυτόνομη επιστήμη
αλλά “διδάσκεται” σαν “ιδιαίτερο μάθημα” στις θεολογικές σχολές).
Υπάρχει λοιπόν ανάγκη μίας Ενιαίας Θεώρησης, μίας Θρησκείας
του Βιώματος, μίας Αντικειμενικής Θρησκείας, που διερευνά
και οδηγεί στην ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, που υπερβαίνει τις
επιμέρους εκφράσεις (όπως εκδηλώθηκαν στις ιστορικές θρησκείες).
Μία τέτοια θεώρηση μπορεί να θεμελιωθεί με τον Προσδιορισμό
της ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και με την διερεύνηση της
Βίωσης, του τρόπου προσέγγισης της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Είναι
ανάγκη να ξανατοποθετηθεί το θέμα της ανθρώπινης φύσης (της
Σχέσης ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και Υποκειμένου) και
να ξαναπροσδιοριστούν οι όροι που χρησιμοποιούμε, ΕΙΝΑΙ, Ύπαρξη,
Υποκείμενο, Θεός, ψυχή, νόηση, κλπ. Το να λειτουργούμε με
αντιλήψεις περιορισμένες στα δικά τους σύμβολα δεν συμβάλει
στην δόμηση ΜΙΑΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ

   Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Η αντίληψη του χωρισμού από την ΜΙΑ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η εγωική αντίληψη) είναι αυταπάτη.Αλλά κι αν ακόμα
θεωρήσουμε αυτή την αντίληψη πραγματική, η Συνείδηση (η κάθε
συνείδηση) αναφέρεται στο ΟΛΟΝ, Ολοκληρώνεται στο ΟΛΟΝ. Στην
πραγματικότητα, επειδή Είμαστε η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, δεν
χρειάζεται να κάνουμε απολύτως τίποτα. Αυτό δεν σημαίνει ότι
παραμένουμε στην κατάσταση που είμαστε (της απορρόφησης) γιατί
ήδη “κάνουμε” κάτι. Είμαστε απορροφημένοι, τροφοδοτούμε την
προσκόλληση. Λόγω κεκτημένης ταχύτητας λοιπόν θα συνεχίσουμε
να τροφοδοτούμε την προσκόλληση στο “αντικείμενο”. Αυτό
ακριβώς πρέπει να σταματήσει, όχι να κάνουμε κάτι, να “ψάξουμε”,
να διαλογιστούμε, ή να κάνουμε κάτι άλλο.
   Αυτή η “εγκατάλειψη” της δραστηριότητας είναι ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ
ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ. Στην κατάσταση της “ησυχίας” είμαστε απλά θεατές.
Όταν απορροφιόμαστε στο “αντικείμενο”, παίρνουμε προσωπική
στάση, “συμμετέχουμε”, τότε μπαίνουμε στο ρεύμα. Ακόμα και
τότε όμως, όταν είμαστε στο ρεύμα, αν πορευτούμε με το ρεύμα,
(αφήνοντας τα “πράγματα” να συμβαίνουν), χωρίς να στεκόμαστε
πουθενά, μπορούμε οποιαδήποτε στιγμή να “βγούμε” από το ρεύμα.
Συνήθως όμως η ζωή μας είναι μία σειρά από “σταματήματα”,
πότε στο ένα, πότε στο άλλο. Η δραστηριότητά μας γίνεται ασυνεχής
και συχνά είτε έχουμε εμμονές (στην σκέψη και στην δραστηριότητα)
είτε πέφτουμε σε νοητικούς στροβίλους που μας απορροφούν τελείως.
Γενικά μπαίνουμε σε μία κατάσταση σύγχισης. Όταν σταματήσουμε
να παρασυρόμαστε απο το ρεύμα, πότε εδώ, ποτέ εκεί, όταν βγούμε
από το ρεύμα, όταν σταματήσει όλη η μάταιη δραστηριότητα (και
δεν χρειάζεται πραγματικά να κάνουμε “κάτι”), επανερχόμαστε στην
κατάσταση της ησυχίας, ξαναγινόμαστε θεατές.
   Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΝΟ ΥΠΑΡΧΕΙ. Όλα όσα εμφανίζονται υπάρχουν μέσα
στην ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, δεν υπάρχουν “έξω” από την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, δεν είναι
δυνατόν να υπάρξουν, ούτε έχουν νόημα. Όλα είναι αντιλήψεις,
η δημιουργία είναι νοητικής υφής. Θεατής και αντικείμενο,
συνιστούν την “πραγματικότητα”. Δεν υπάρχει δημιουργία χωρίς
τον θεατή. “Κοσμική αντικειμενικότητα” είναι ο βαθμός ελέγχου
του αντικειμένου. Γιά την ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που τα ελέγχει
όλα, όλα είναι αντιλήψεις της. Γιά την περιορισμένη συνείδηση
κοσμικό αντικειμενικό είναι αυτό που δεν ελέγχει.

ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

   Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ  και το εγώ είναι δύο διαφορετικές έννοιες και
δεν πρέπει να συγχέονται. Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, που συνδέεται με την
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, είναι μία δυναμική έννοια και μπορεί να εξελιχθεί
αλλάζοντας ή αποβάλλοντας τα διάφορα ατομικά στοιχεία του. Το εγώ
εξάλλου είναι τα διάφορα ατομικά στοιχεία που, όσο διατηρούνται,
προσδίδουν στο ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ τον ατομικό χαρακτήρα του. Αυτά τα
στοιχεία μπορούν να αλλάξουν ή να καταργηθούν.
   Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που λόγω “εξέλιξης” ή εξαιτίας
συμβάντων άλλαξαν κι έγιναν “αλλοι” άνθρωποι. Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ
εξελίχθηκε αλλά το εγώ άλλαξε τελείως. Όταν το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ
αποβάλλει τελείως τα ατομικά στοιχεία του γίνεται ΚΑΘΑΡΗ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και μπορεί να έχει ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

   Το Υποκείμενο εξορισμού είναι ατελές (εφόσον περιέχει
ατομικά στοιχεία) και δεν μπορεί να αντιληφθεί την Πραγματικότητα
πλήρως. Απαιτείται να εξελιχθεί, να αποβάλλει τα ατομικά
στοιχεία του, γιά να φτάσει σε μία ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑς.
   Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ είναι ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Τα ατομικά στοιχεία συνθέτουν
το εγώ, τα διάφορα εγώ.
   Με άλλα λόγια το Υποκείμενο πρέπει να γίνει ΚΑΘΑΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
γιά να αντιληφθεί την Πραγματικότητα. Όσο μένει απλά συνείδηση
δεν μπορεί να αντιληφθεί

Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

    Η Αντίληψη της Πραγματικότητας είναι Υποκειμενική
και Αντικειμενική ταυτόχρονα. Δεν απαιτεί μόνο την συμμετοχή
του Υποκειμένου που “κατανοεί” απαιτεί ακόμα την εξέλιξη του
Υποκειμένου ώστε να μπορεί να έχει Πλήρη Κατανόηση της
Πραγματικότητας. Το Υποκείμενο πρέπει να αποβάλλει όλα τα
υποκειμενικά στοιχεία γιά να φτάσει, μέσα στον εαυτό του,
βιώνοντας την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ του, σε Μία Αντικειμενική,
Αληθινή, Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας. Το Υποκείμενο
είναι η Πύλη γιά την Πραγματικότητα, το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ Η
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Είμαστε η Πραγματικότητα.

   Η Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας δεν μπορεί να είναι
μόνο υποκειμενική, γιατί τότε είναι σχετική, μεροληπτική,
μη πλήρης. Ούτε εξάλλου είναι δυνατόν από ένα ατελές
υποκείμενο (που δεν έχει αποβάλλει τα ατομικά στοιχεία του)
η Αντικειμενική Αντίληψη της Πραγματικότητας. Εδώ βρίσκει
εφαρμογή η λαϊκή ρήση “αυτός ζει στον κόσμο του”, ή
“ο καθένας ζει στο δικό του κόσμο”, που σημαίνει ότι όλοι
αντιλαμβάνονται μέσω του εαυτού, διά του εαυτού,
γιά τον εαυτό, όχι αντικειμενικά. Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι
έτσι αντιλαμβάνονται.
   Η εξέλιξη του Υποκειμένου (διά της αποβολής των ατομικών
στοιχείων του) μπορεί να οδηγήσει στην Πλήρη Αντίληψη της
Πραγματικότητας. Αυτό είναι που ονομάζουμε Αφύπνιση.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΑΝ ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ

   Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, η Συνείδηση, είναι αναγκαίος και επαρκής
όρος γιά την Ύπαρξη (γιά το Είναι). Δηλαδή η Συνείδηση (η
αντίληψη του είναι, του “είμαι”, ότι υπάρχουμε) είναι η ύπαρξη,
ταυτίζεται με την ύπαρξη. Η Συνείδηση (από την στιγμή που
υπάρχει) δεν χρειάζεται τίποτα άλλο γιά να υπάρχει, δεν είναι
παράγωγο (π.χ. του εγκεφάλου). Κι αυτό γιατί εντός της
Συνείδησης (μίας απλής συνείδησης του είναι) μπορεί να
αναζητηθεί το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ, το ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ,
με την υπέρβαση όλων των δευτερευουσών δραστηριοτήτων
(σκέψη, αίσθηση, σωματική ζωή). Το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ είναι ΚΑΘΑΡΗ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.
   Η εμπειρία της ΚΑΘΑΡΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ αποδεικνύει την Αιωνιότητα
της Ύπαρξης, τουλάχιστον γιά όσους έχουν αυτή την εμπειρία.
   Αυτό σημαίνει ότι η Ύπαρξη δεν καταργείται με την κατάργηση
του σώματος. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα. Μονάχα όσοι περνάνε
το κατώφλι του αποχωρισμού από το σώμα μπορούν να
διαπιστώσουν αν ισχύει ή όχι.

Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

  Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (η Απόλυτη Πραγματικότητα) κι όχι
απλά “αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικότητα”, δεν
μπορεί να είναι ούτε υποκειμενική αντίληψη μόνο, ούτε
αντικειμενική πραγματικότητα μόνο:
1) Δεν μπορεί να είναι μία υποκειμενική αντίληψη μόνο γιατί
αυτή η αντίληψη μπορεί (πιθανόν) να είναι μία αυθαίρετη
κατασκευή που δεν ανταποκρίνεται στα “πράγματα” και δεύτερον
αποκλείει τα άλλα υποκείμενα να την βιώσουν.
2) Δεν μπορεί να είναι μία αντικειμενική πραγματικότητα μόνο,
(ανεξάρτητη του υποκειμένου), γιατί αν δεν υπάρχει υποκείμενο
να την βιώσει δεν έχει νόημα (είτε υπάρχει, είτε όχι).

   Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Αυτό που το Yποκείμενο (κάθε
υποκείμενο)  Αντιλαμβάνεται, βασιζόμενο σε κάποια σταθερά
πράγματα (δεδομένα, δραστηριότητες, αντιλήψεις), όταν ξεπερνά
όλα τα “υποκειμενικά” στοιχεία, βιώνοντας έτσι μονάχα την
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ του. Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, δηλαδή,
βιώνεται από το Υποκείμενο σαν προσωπική εμπειρία αλλά όταν
υπερβαίνει τον εαυτό του γίνεται Αντικειμενική Αντίληψη:
Είναι δηλαδή και υποκειμενική αντίληψη και αντικειμενική
πραγματικότητα ταυτόχρονα. Αυτή είναι Μία Κατάσταση που βιώνουν
όλα τα υποκείμενα, αλλά είναι Κοινή, δηλαδή Αντικειμενική,
δηλαδή Αληθινή. Εδώ συγχωνεύονται όλα τα υποκείμενα μέσα στην
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
  
   Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που βρίσκει το Υποκείμενο στο
Βάθος του, όταν υπερβαίνει τον εαυτό του, σαν το Εσώτερο Είναι
είναι ΚΟΙΝΗ γιά όλα τα υποκείμενα. Όλα Είναι Ένα, Όλα
συγχωνεύονται σε Αυτό. Είναι το Όλον που Περικλείνει τα πάντα.
   Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι η Αρχή, η Βάση των πάντων,
το Θεμέλιο όλων των υποκειμενικών αντιλήψεων και όλων των
αντικειμενικών καταστάσεων. Από εδώ πηγάζει η προσωπική
ύπαρξη, το υποκείμενο που νομίζει ότι αποσπάται από το Όλον,
κι από εδώ πηγάζει επίσης η δραστηριότητα που δημιουργεί
τους δήθεν αντικειμενικούς κόσμους. Ταυτόχρονα όμως η ΕΣΧΑΤΗ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι η Κοινή Βάση που μπορούν να βιώσουν όλα
τα υποκείμενα σαν την ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ τους.
   Το Υποκείμενο μπορεί να βιώσει Αυτήν την ΕΣΧΑΤΗ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ μόνο ξεπερνώντας τον εαυτό του. Συνεπώς το
“εγώ είμαι θεός” είναι ηλίθια έπαρση. Εξάλλου το να θεωρεί
την Πραγματικότητα σαν κάτι έξω από τον εαυτό του, απέναντι,
σαν αντικείμενο, το “ο Θεός είναι Αλήθεια”, ανυψώνοντας μία
ιδέα σε πραγματικότητα κι αυτή είναι ηλίθια ειδωλολατρία.
   Αυτή η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ  που βρίσκει το Υποκείμενο,
μέσα του, σαν ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ, είναι Αυτό που οι άνθρωποι
ονομάζουν Θεό. Ο Θεός λοιπόν σαν Πραγματικότητα, είναι η
Βίωση από το Υποκείμενο της ΚΟΙΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Δεν
είναι ούτε σκέτο το υποκείμενο, ούτε σκέτη μία αντικειμενική
πραγματικότητα. Με άλλα λόγια Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΧΑΤΗ ΒΑΘΜΙΔΑ
ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

   Όλοι οι ιδρυτές των μεγάλων θρησκειών και όλοι οι σημαντικοί
φιλοσοφοι της ιστορίας, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν
την Πραγματικότητα και να “συλλάβουν” την Αλήθεια, ακολούθησαν
έναν τελείως φυσικό και απλό τρόπο: Όλοι αναζήτησαν την Αλήθεια
και προσπάθησαν να κατανοήσουν την Πραγματικότητα μέσα στην
“Δεδομένη Συνείδηση”, στην “Παρούσα Συνείδηση”, σε όποια
κατάσταση κι αν βρισκόταν αυτή. Αναζήτησαν την Αλήθινή Φύση
της Ύπαρξηςτους, την εγκυρότητα της αντίληψής τους και
ενήργησαν γιά να φτάσουν στην Καθαρή Αλήθεια.
   Το ίδιο μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε άνθρωπος που μπορεί να
είναι εξίσου σοφός με όλους αυτούς. Να διερευνήσει την “Δεδομένη
Συνείδηση” που τυχαίνει να είναι. Σε αυτή την έρευνα θα περάσει
από όλα τα στάδια που πέρασε το ανθρώπινο είδος στην πολλών
χιλιετηρίδων ιστορία του. Τυπολογικά υπάρχουν πέντε στάδια προς
την Αλήθεια (όπως κι αν την εννοούμε αυτή), πέντε βήματα που
πρέπει να κάνουμε.

     1) Το πρώτο και ασφαλές θεμέλιο, η βάση από την οποία
μπορούμε να ξεκινήσουμε είναι η ίδια μας η Συνείδηση (η “Δεδομένη
Συνείδηση” όποια κι αν είναι αυτή). Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουμε
και προβληματιζόμαστε κι αναζητούμε την Αλήθεια. Αν δεν υπήρχαμε
(αν δεν είχαμε “συνείδηση” της υπαρξής μας) δεν θα ετίθετο καν το
πρόβλημα. Πρέπει να διερευνήσουμε λοιπόν καταρχήν τι “ειναι”
“συνείδηση”, τι είναι σταθερό και τι είναι δευτερεύουσα
δραστηριότητα στην λειτουργία της. ασφαλώς η “συναίσθηση” είναι
το σταθερό στοιχείο, ενώ το περιεχόμενο, όλα όσα αντιλαμβανόμαστε
έρχονται μετά. Καταρχήν λοιπόν αντιλαμβανόμαστε την Ύπαρξη σαν
ένα όλο, συγκεχυμένο όλο.
   2) Μέσα στην “Δεδομένη Συνείδηση” εκδηλώνεται συναίσθηση, νόηση,
αντίληψη, διανοητικές λειτουργίες, αισθήματα (δηλαδή ερεθίσματα
από κάπου έξω από το εγώ) κι ένας ολόκληρος κόσμος απέναντί μας
(που θεωρείται αντικειμενικός). Έτσι θεμελιώνεται η διάκριση
μεταξύ Υποκειμένου κι αντικειμενικού κόσμου και παγιώνεται η
αντίληψη ότι είμαστε μέσα σε αυτό τον αντικειμενικό κόσμο.
Η απορρόφηση στο υποκείμενο οδηγεί στην προανθρώπινη,
παιδιάστικη αντίληψη, ότι ελέγχουμε τα πάντα (οδηγεί σε ένα
συνειδησιακό αυτισμό), ενώ η απορρόφηση στο αντικειμενικό μας
στερεί το ανθρώπινο χαρακτηριστικό μας που είναι η
αυτεξουσιότητα και μας κάνει να τρέχουμε πίσω από τα φαινόμενα
(και τελικά μας αποκτηνώνει).
   3) Αντιλαμβανόμαστε ότι Υποκείμενο, αντικειμενικό, είναι
διαφορετικά. Επεξεργαζόμενοι διανοητικά αυτές τις δύο αρχές
μπορούμε να ακολουθήσουμε ή τον ένα δρόμο του υποκειμένου
ή τον άλλο του αντικειμενικού και να θεμελιώσουμε φιλοσοφικές
θεωρίες και αντιλήψεις που θα δίνουν προτεραιότητα είτε στο
ένα είτε στο άλλο. Αυτός είναι ο διανοητικός δρόμος που
ακολούθησαν οι πρώιμοι και ανώριμοι διανοητές κι έτσι
θεμελίωσαν φιλοσοφίες, μεταφυσικές δοξασίες γιά την Πραγματικότητα
που στα εγχειρίδια της φιλοσοφίας διαχωρίζονται σε ιδεαλιστικές
και ρεαλιστικές. Όλα αυτά είναι διανοητικές κατασκευές, προσπάθιες
να συλλάβουμε με την σκέψη την Πραγματικότητα. Είναι όμως τελείως
διαφορετικό πράγμα να βιώνουμε την Πραγματικότητα από το να
σκεφτόμαστε την Πραγματικότητα. Μία τέτοια στάση παραμένει
ανώριμη και παιδιάστικη κι ας παίρνει την μορφή φιλοσοφικής
θεωρίας.
   4) Ο Δρόμος που ακολούθησαν οι ώριμοι φιλόσοφοι (συχνά
μυστικιστές και αντι-διανοητικοί φιλόσοφοι) είναι άλλος, είναι ο
Δρόμος του Βιώματος. Γιά να αντιληφθούμε την Αληθινή Φύση της
Ύπαρξής μας, της Συνείδησης σαν Συνείδησης και της σχέσης μας
με τον αντικειμενικό κόσμο θα πρέπει να υπερβούμε και την
διανόηση κι όλες τις δευτερεύουσες δραστηριότητες της Συνείδησης.
Στον χώρο της σκέψης (αν και φανταστικός, τεχνητός) ο άνθρωπος
αισθάνεται ασφάλεια. Εδώ όμως καλείται να εγκαταλείψει όλες
αυτές τις δραστηριότητες και να ξανοιχτεί στο Άπειρο της Καθαρής
Συνείδησης, στον Ωκεανό της Αληθινής Ύπαρξης. Μία τέτοια ενέργεια
είναι ασφαλώς προσωπική, μη ελεγχόμενη και συνεπώς αμφιλεγόμενη
και αμφισβητούμενη. Βεβαίως, στην πραγματικότητα, το Υποκείμενο
εγκαταλείποντας όλες αυτές τις δευτερεύουσες δραστηριότητες
βυθίζεται στην Αντικειμενική Φύση Του, σε Αυτό που Είναι
Πραγματικά, αλλά αυτό το Βιώνει προσωπικά, σαν Υποκείμενο.
Η Αλήθεια που ανακαλύπτει λοιπόν το Υποκείμενο είναι Αντικειμενική,
αλλά είναι μία προσωπική αντίληψη της Αντικειμενικής Φύσης.
Στην πραγματικότητα, σε Αυτή την Κατάσταση Υποκείμενο,
Αντικειμενική Φύση, “διαλύονται” και η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται
σαν Μία Ενότητα, σαν Ένας Ωκεανός Ύπαρξης που συμπεριλαμβάνει
τα πάντα: και το Υποκείμενο που Υπερβαίνει τον εαυτό του και
ταυτίζεται με την Αντικειμενική Ύπαρξη και όλο τον φαινομενικό
αντικειμενικό κόσμο. Σε Αυτή την Κατάσταση το Υποκείμενο που
Ταυτίστηκε με το Σύνολο της Ύπαρξης μεταβάλλεται σε Παγκόσμιο
Πνεύμα που περικλείνει την “αντικειμενική φύση”. Σε Αυτή την
Κατάσταση το Υποκείμενο έχει αντιστρέψει τελείως την θέση του,
δεν αισθάνεται ότι είναι μέσα στον “αντικειμενικό κόσμο”,
αντιλαμβάνεται ότι Μέσα Του περικλείνεται όλος ο “αντικειμενικός
κόσμος”. Συμβαίνει μία Πλήρης Πνευματική Ανατροπή κι έτσι ο
“άνθρωπος” “γίνεται” “Θεός”, ό,τι ήταν πάντα.
   5) Μία Συνείδηση που Πραγματοποίησε την Πλήρη Αυτογνωσία,
που έφτασε στην Έλλαμψη, στην Φώτιση, στην Σωτηρία (όπως κι αν
το πούμε είναι το ίδιο), Αντιλαμβάνεται ότι στην πραγματικότητα
η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η ΥΠΑΡΞΗ, η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ότι ποτέ
δεν αποχωρίστηκε απο την ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ κι ότι όλη η
πορεία της μέσα στον φαινομενικό κόσμο δεν ήταν παρά μία
“συνειδησιακή παραζάλη”, που την οδήγησε στο να αντιλαμβάνεται
όλα τα φαινόμενα που παράγονται μέσα της σαν ανεξάρτητα από
αυτήν και ότι βρέθηκε στην παράδοξη θέση να αισθάνεται ότι ζει
μέσα σε αυτό το κοσμικό όνειρο. Είναι δύσκολο να κατανοήσει
Αυτή την Κατάσταση μία συνείδηση που δεν την Βίωσε.
 
   Όπως κι αν έχει το πράγμα, καταλαβαίνουμε ότι ο Δρόμος
Προς Την Αλήθεια είναι Βιωματικός. Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι Βίωμα, δεν
είναι περιγραφή του Δρόμου, ούτε διανοητική θεωρία. Γιά να
φτάσουμε στην ΑΛΗΘΕΙΑ πρέπει να διαβούμε τα πέντε στάδια της
“συνειδησιακής εξέλιξης” που περιγράψαμε (και που ο άνθρωπος
σαν είδος έκανε χιλιάδες χρόνια να διανύσει). Δηλαδή:
1) Να ξεκινήσουμε από την Δεδομένη Συνείδηση,
2) να διακρίνουμε το Υποκείμενο από το δεδομένο αντικειμενικό,
3) να ξεπέράσουμε την διανοητική παγίδα της ερμηνείας της
Πραγματικότητας είτε από την ιδεαλιστική, είτε από την ρεαλιστική
πλευρά,
4)να ξανοιχτούμε στον Άγνωστο Ωκεανό της Αληθινής Ύπαρξης, πέρα
από την διανόηση και τις άλλες δραστηριότητες και να
πραγματοποιήσουμε την πνευματική μεταστροφή, να αντιληφθούμε
ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που περιλαμβάνει Μέσα Της τα
φαινόμενα,
5) να συνειδητοποιήσουμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ Η ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
κι ότι ποτέ δεν ξεπέσαμε, ούτε ποτέ φωτισθήκαμε, απλά “βγήκαμε”
από το “όνειρο”.
   Ασφαλώς, από την πιό πάνω περιγραφή μπορούμε να εξάγουμε
μία μεταφυσική θεωρία, αλλά αυτό είναι αδιάφορο. Σημασία έχει
να Διαβούμε τον Δρόμο κι όχι να έχουμε μία καλή περιγραφή
του Δρόμου. Όσο κι αν σας περιγράφουμε τον δρόμο προς την
Ακρόπολη των Αθηνών αυτό μένει μία διανοητική σύλληψη, ένας
“χάρτης”. Πρέπει να βαδίσετε τον δρόμο γιά να δείτε την
Ακρόπολη και να περπατήσετε ανάμεσα στις κολώνες του Παρθενώνα.
Τότε μόνο μπορείτε να ελπίσετε ότι θα δείτε την “Αθηνά”.
Μόνο δευτερεύοντα πνεύματα μένουν στην περιγραφή. Σε χειρότερη ΄
κατάσταση είναι οι άνθρωποι που προσπαθούν μέσω της διανόησης να
ερμηνεύσουν την Πραγματικότητα. Όσο ωραίες θεωρίες κι αν
φτιάχνουν, είτε πετούν στα “σύνεφα” του υποκειμενισμού, είτε
σέρνονται στα “έλη” του ρεαλισμού. Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση
βρίσκονται οι άνθρωποι που είναι σε σύγχιση ανάμεσα στο
υποκείμενο και το αντικειμενικό, είτε στρέφονται προς τον
εγωιστικό υποκειμενισμό και σε ένα άρωστο αυτισμό, είτε
βυθίζονται στον “αληθινό κόσμο της καθημερινότητας” και
αποκτηνώνονται τρώγωντας ο άνας τον άλλο.  Υπάρχει τέλος μία
πέμπτη κατηγορία ανθρώπων που βρίσκονται στην σύγχιση μίας
πρωτόγονης ολικής αντίληψης της Πραγματικότητας, όπου όμως
δεν υπήρξε ποτέ ούτε ανάδυση του “εγώ”, ούτε υπέρβασή του
μέσα στην Αντικειμενική Φύση της Ύπαρξης. Δυστυχώς ο κόσμος
είναι γεμάτος από “ηλίθιους”, “κτήνη”, “αυτιστικούς”,
“διανοητές-κατσίκες” που μηρυκάζουν συνεχώς την “γνώση”
της ανθρωπότητας και ανθρώπους που ζουν την αλήθεια από
“δεύτερο χέρι”.
  
   Εμείς πιστεύουμε ότι κάθε Συνείδηση μπορεί να βαδίσει
τον Δρόμο της Αλήθειας, τον Δρόμο που βάδισε ο Βούδας, ο Ιησούς
από την Ναζαρέτ, ο Λάο Τσε, ο Πλάτωνας, ο Έκαρτ, ο Χέγγελ και
τόσοι άλλοι. Δηλαδή, σε τι ήταν καλύτεροι αυτοί; Η φυσική
δυνατότητα υπάρχει, άλλο αν την χρησιμοποιούμε ή όχι. Πάντως
είναι καλύτερα να “χαθούμε” στον Ωκεανό του Αγνώστου
προσπαθώντας να ζήσουμε γνήσια, πρωτότυπα, κατακτώντας
την Αλήθεια με δικά μας μέσα, παρα να μένουμε μέσα στο “μαντρί”
μαζί με τα υπόλοιπα “ζώα”. Η Αλήθεια κι η Ελευθερία είναι εκεί
“έξω”.

Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

   Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποίησε την
ύπαρξή του, εδώ και χιλιάδες χρόνια, προσπάθησε να κατανοήσει
το “περιβάλλον” του, να αντιληφθεί την Πραγματικότητα κι έτσι
δημιούργησε διάφορες κοσμοθεωρίες. Μία τέτοια αντίληψη,
μία κοσμοθεωρία, όσο απλοϊκή κι αν είναι, είναι κατά βάση
φιλοσοφική και κατά δεύτερο λόγο θρησκευτική.
   Στην διάρκεια της ιστορίας ο άνθρωπος βελτίωσε αρκετά
την αντίληψή του γιά την Πραγματικότητα. Κάποιοι εξαιρετικοί
άνθρωποι μάλιστα προσέγγισαν την Πραγματικότητα με τρόπο
ιδιαίτερα ευφυή και “επέβαλλαν” την αντίληψή τους στους
συνανθρώπους τους, επηρεάζοντας συχνά μεγάλους πληθυσμούς.
Αυτοί οι εξαιρετικοί άνθρωποι θεωρήθηκαν “Θεοί” ή ‘ενσαρκώσεις”
του Θεού.
   Στην πραγματικότητα αυτοί οι εξαιρετικοί άνθρωποι δεν
διαφέρουν σε τίποτα από εμάς τους “κοινούς” ανθρώπους, τον
κάθε άνθρωπο.  Η ανθρώπινη φύση (οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή)
είναι μία και λειτουργεί σε όλους το ίδιο. Από την στιγμή που
μία ανθρώπινη συνείδηση (αδιάφορο αν ονομάζεται Βούδας ή
Σανκάρα, Λαό Τσε ή Ιησούς, Πλάτωνας ή Χέγγελ) φτάνει στην
Αντίληψη της Πραγματικότητας (αν υποθέσουμε ότι αυτή η Αντίληψη
ανταποκρίνεται στην Αλήθεια) μπορεί να το κάνει ξανά και ξανά
και όχι απλά μία συνείδηση αλλά κάθε συνείδηση, οποιαδήποτε
συνείδηση.
   Βέβαια, καλό είναι να γνωρίζουμε τις αντιλήψεις των
συνανθρώπων μας (όχι μόνο της κοινωνίας που ζούμε αλλά και
άλλων κοινωνιών, σε όλες τις εποχές) και να μπορούμε, αν το
θέλουμε, να ακολουθήσουμε κάποια φιλοσοφική, θρησκευτική,
αντίληψη γιά να “συλλάβουμε” την Πραγματικότητα, αυτό δεν
σημαίνει όμως ότι δεν μπορούμε, είτε στηριζόμενοι σε κάποια
στοιχεία από το κοινωνικό περιβάλλον μας, είτε όχι, να
ξαναβρούμε τον Δρόμο προς την Αλήθεια (όπως τον βρήκαν και
οι άλλοι) δομώντας έτσι την δική μας, την προσωπική μας
αντίληψη γιά την Πραγματικότητα. Σε τελευταία ανάλυση το να
αντιληφθεί κάποιος μόνος του την Αλήθεια, βασιζόμενος στον
εαυτό του, είναι το πιό ορθό λογικά, φιλοσοφικά, γιατί έτσι
Βιώνει πραγματικά την Αλήθεια και δεν προσπαθεί μέσα από μία
ξένη αντίληψη να προσεγγίσει την Πραγματικότητα. Αν ο Βούδας ή
ο Ιησούς, ο Λάο Τσε, ο Πλάτωνας ή ο Πλωτίνος, ο Έκαρτ ή
ο Χάιντεγκερ, ή οποιοσδήποτε φιλόσοφος, ή άλλος άνθρωπος
έφτασαν στην Αλήθεια, μπορεί οποιοσδήποτε άνθρωπος να το
κάνει ξανά και ξανά στους αιώνες και να δομήσει, ενδεχομένως,
μία αντίληψη περισσότερο ευφυή από την αντίληψη όλων αυτών.
   Αυτός ο Προσωπικός Δρόμος προς την Αλήθεια, είναι
ο Αιώνιος Δρόμος του Ανθρώπου, η Αιώνια Φιλοσοφία,
η Αιώνια Θρησκεία, που διατυπώνεται ξανά και ξανά κι Αυτός
ο Δρόμος είναι ο Δρόμος όλων μας, ο δικός μου, ο δικός σου,
ο δικός του, ο δικός μας, ο δικός σας, ο δικός τους. Καμία
συνείδηση δεν μπορεί να “συλλάβει” κάτι που είναι αδύνατο
να συλλάβουν όλες οι συνειδήσεις (σε κανονικές συνθήκες βεβαια).
Ας σταματήσουμε λοιπόν να τρέχουμε πίσω από “διαφωτιστές”
ή “σωτήρες” ή τουλάχιστον ας απορρίψουμε την ανόητη ιδέα ότι
είναι κάτι ¨διαφορετικό” από εμάς. Ας βασιστούμε λίγο στον
εαυτό μας, το μόνο ασφαλές θεμέλιο κι ας ανακαλύψουμε μόνοι
μας την Αλήθεια. Η Πραγματικότητα είναι μέσα μας, είμαστε
εμείς οι ίδιοι.