Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

   Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η οποιαδήποτε συνείδηση) έχει μία Αντικειμενική
Φύση άσχετα από το τι αντιλαμβάνεται η Συνείδηση, άσχετα δηλαδή
από τις όποιες υποκειμενικές αντιλήψεις. Αυτή η Αντικειμενική
Φύση, η Βαθύτερη Φύση της κάθε συνείδησης μπορεί να διερευνηθεί
μόνο βιωματικά, όταν υπερβαίνουμε όλες τις ατομικές νοητικές
ή άλλες δραστηριότητες. Γιά να γίνει αυτό ξεκινάμε από την
Δεδομένη Συνείδηση σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται. Απλά
πρέπει να υπερβούμε τις ατομικές δραστηριότητες.
   Βέβαια, στην διάρκεια της ιστορίας, η αντίληψη γιά την
Πραγματική Φύση (την Αντικειμενική Φύση, την Ύστατη
Πραγματικότητα, το Βαθύτερο Είναι μας) έχει αλλάξει. Και η
Δεδομένη Συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου είναι πολύ πιό κοντά
στην Πραγματικότητα από ό,τι ήταν η Δεδομένη Συνείδηση του
πρωτόγονου ανθρώπου. Η Φιλοσοφική και Θρησκευτική εμπειρία
προσέγγισε την Αλήθεια σε μεγαλύτερο βαθμό και η Αντικειμενική
Φύση της Συνείδησης έγινε πιό ευδιάκριτη.

   Τις δύο τελευταίες χιλιετηρίδες επικράτησαν φιλοσοφικές
αντιλήψεις και θρησκείες που αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει
Μία και Μόνη Πραγματικότητα, Ένα και Μοναδικό Είναι,
στο Οποίο αναφέρεται κάθε είναι.
   Πριν 2500 χρόνια ο Πλάτωναςέθετε το Όντως Ον,
το “τελείως είναι”, σαν την Βάση στην Οποία αναφερόταν κάθε
είναι. Το “τελείως είναι” ήταν Αντικειμενική Αρχή, πέραν της
νοήσεως, δεν ήταν μία γενική ιδέα που συλλαμβάνουμε με την
σκέψη. Πολύ αργότερα, λίγους αιώνες πριν, ο Χέγγελ ταύτιζε
ουσιαστικά το ΝΟΕΙΝ με το ΕΙΝΑΙ δίνοντας έτσι στο ΕΙΝΑΙ όχι
μία ουσιαστική φύση αλλά μία δυναμική δραστηριότητα.
Το ΕΙΝΑΙ  δεν είναι Ουσία είναι Ενέργεια, συνειδησιακή
κατάσταση. Αυτό το ΕΙΝΑΙ περιέχει τα πάντα. Σε Αυτό το
ΕΙΝΑΙ αναφέρονται όλες οι συνειδησιακές καταστάσεις,
όλα τα φαινόμενα. Τον περασμένο αιώνα οι υπαρξιστές
φιλόσοφοι προσέγγισαν μέσα από την Δεδομένη Συνείδηση
το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ σαν την Ίδια, την Πραγματική Φύση μας.

   Στον ίδιο δρόμο μεγάλα θρησκευτικά κινήματα, όπως
ο Βουδισμός ή το Βεδάντα, έφτασαν στην Ίδια Πραγματικότητα,
την Μία και Μοναδική, μέσα στην Οποία συγχωνεύονται όλα.
Ακόμα και θρησκείες που αντιλαμβάνονταν την Ύστατη
Πραγματικότητα σαν κάτι Απροσδιόριστο, του Οποίου μόνο την
Εικόνα, τον Παγκόσμιο Λόγο, μπορούμε να προσεγγίσουμε,
όπως ο χριστιανισμός, έφτασαν μέσω ορισμένων εκπροσώπων τους,
στην αντίληψη ότι Μόνο ο Θεός Υπάρχει κι ότι μπορούμε
να αντιληφθούμε τον Θεό μόνο όταν ο νους κενωθεί από όλα τα
ατομικά στοιχεία του. Για τους ισλαμιστές σούφι δεν υπάρχει
τίποτα άλλο από τον Θεό, το εγώ αποτελεί μία βλαστήμια.
Μονάχα όταν οποιαδήποτε ατομική αντίληψη εξαλειφθεί φτάνουμε
σε αυτό που ορίζουν σαν φανά φι ΄λλαχ (σβήσιμο μέσα στον Θεό).

   Αν πρόκειται λοιπόν να υιοθετηθεί μία φιλοσοφική άποψη,
ή μία θρησκευτική αντίληψη, τον εικοστό πρώτο αιώνα, αυτή
θα πρέπει να αντιλαμβάνεται την Πραγματικότητα σαν Μία
και Ενιαία, Εντός της Οποίας συγχωνεύονται όλες οι άλλες
πραγματικότητες. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, είτε μας
αρέσει, είτε όχι, η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ μας είναι Αιώνια,
Αναλλοίωτη, Πλήρης. Δεν εκπίπτει, δεν διασώζεται.
Όλα αυτά είναι μόνο επιφανειακές μεταβολές. Ανήκουμε
στο Απόλυτο, όποια ηλίθια δεδομένη συνείδηση κι αν
βιώνουμε. Όσο πιό γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα.

Η ΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

   Μελετώντας τις διάφορες θρησκείες, σε όλες τις εποχές
(κι ανεξάρτητα από την φάση της θρησκευτικής αντίληψης στην
οποία τοποθετούνται) παρατηρούμε ότι υπάρχουν ορισμένες βασικές
αντιλήψεις που είναι ίδιες σε όλες τις θρησκείες. Όλες οι θρησκείες
μιλούν γιά την Ίδια Πραγματικότητα. Οι διαφορές μεταξύ των
θρησκειών είναι κυρίως ερμηνευτικές και γλωσσικές.

   1) Σε όλες τις θρησκείες τίθεται εξ’ αρχής ότι η Ύστατη
Πραγματικότητα (που θεωρείται πάντα Απροσδιόριστη, Ακατάληπτη,
Άπειρη, κλπ) αποτελεί το Υπόβαθρο του Φαινομένου της Ύπαρξης
κι όλων των ποικιλιών του. Το Απόλυτο, το Είναι, κλπ. προηγείται
κάθε ύπαρξης και κάθε ύπαρξη αναφέρεται σε Αυτό και μπορεί να
το προσεγγίσει μόνο βιωματικά. Δεν είναι απλά μία γενική ιδέα στην
οποία ανάγει η σκέψη όλα τα όντα – αυτή η γενική ιδέα είναι
μία κατασκευή που έπεται της σκέψηςκαι δεν έχει καμία σχέση
με την Αντικειμενική Πραγματικότητα που τίθεται στην αρχή.
   2) Κάθε είναι (κάθε συνείδηση που συναισθάνεται ότι υπάρχει)
είτε ταυτίζεται,  είτε αναφέρεται στην Ύστατη Πραγματικότητα.
Το είναι πηγάζει, εξαρτάται και είναι σε σχέση με την Ύστατη
Πραγματικότητα.
   3) Εξαιτίας της ύπαρξης σχέσης μεταξύ της Ύστατης
Πραγματικότητας και της οποιασδήποτε συνείδησης προκύπτει
η επικοινωνία όχι μόνο σαν υπαρξιακή αναγκαιότητα αλλά και
σαν ζωτική δραστηριότητα και σαν υπαρξιακός προορισμός.
   4) Η Ύστατη Πραγματικότητα θεωρείται από την κάθε συνείδηση
(το κάθε υποκείμενο) σαν μία Υπερ-υποκειμενική Πραγματικότητα,
δηλαδή μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, την Οποία το
υποκείμενο προσεγγίζει όταν υπερβαίνει όλες τις υποκειμενικές,
εξωτερικές δραστηριότητες και βυθίζεται στο Βαθύτερο
Αντικειμενικό Είναι του. Το Βαθύτερο Αντικειμενικό Είναι
κάθε ύπαρξης ταυτίζεται με την Ύστατη Πραγματικότητα.  Εδώ
θεμελιώνονται όλες οι διαλογιστικές πρακτικές, οι πνευματικές
ασκήσεις, κλπ.
   5) Η ολοκλήρωση του όντος στα πλαίσια μίας θρησκείας
σημαίνει την Βίωση της Ύστατης Πραγματικότητας (είτε την
θεωρούμε σαν ταύτιση με την Ύστατη Πραγματικότητα, είτε σαν
ένωση, είτε με οποιονδήποτε άλλον τρόπο). Η κατάσταση ορίζεται
σαν φώτιση, θέωση, τελείωση, ολοκλήρωση,κλπ (όλα αυτά σημαίνουν
το ίδιο πράγμα).
   6) Η Βίωση της Ύστατης Πραγματικότητας αποκαλύπτει στα
όντα που το πετυχαίνουν αυτό ότι υπάρχει μόνο Μία Πραγματικότητα
από την Οποία δεν αποχωρίζονται ποτέ. Η περιπέτεια μέσα στα
σύμπαντα, αόρατα και ορατά, είναι υποκειμενική που καθίσταται
λόγω της απορρόφησης και της αδυναμίας του υποκειμένου,
αντικειμενική. Ο Φωτισμός αποκαλύπτει την αληθινή μας σχέση
με τα φαινόμενα.

   Αυτές οι γενικές αντιλήψεις υπάρχουν σε όλες τις θρησκείες
κι όπου κάποια θρησκεία φαίνεται να απομακρύνεται από τον
κανόνα αυτό οφείλεται μάλλον στην ερμηνεία που προωθούν οι
εκπρόσωποί της κι όχι στην Αλήθεια που προσπαθεί η θρησκεία
να προσεγγίσει

   Ας μην ξεχνάμε πάντως ότι όλες οι θρησκείες είναι μόνο
ερμηνείες, δηλαδή ενδείξεις της Αλήθειας, όχι η Αλήθεια
κατεγραμμένη. Πρέπει να βιώσουμε την Αλήθεια που υποδεικνύει.
Η Αλήθεια δεν ανήκει στον χώρο της σκέψης, δεν είναι διατυπωμένος
λόγος, λέξεις.

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΑΝ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΚΕΨΗΣ

   Μία θρησκεία (μία οποιαδήποτε θρησκεία) αποτελεί
ένα σύστημα σκέψης. Ένα σύστημα σκέψης (μία θρησκεία,
μία φιλοσοφία, μία επιστήμη, ή απλά μία θεωρία) υιοθετεί
ορισμένες βασικές αντιλήψεις (δόγματα, ιδέες, θεωρήματα,
αντιλήψεις) με τις οποίες δομεί στην συνέχεια την
ερμηνεία γιά την Ύπαρξη, τον κόσμο και τα επιμέρους
φαινόμενα.
   Έτσι, εξαρχής, ένα σύστημα, ακόμα κι αν διατυπωθεί
μία ερμηνεία του κόσμου, τελείως γενική, εμπεριέχει
και παράγει, ή μπορεί να δημιουργήσει όλες τις
πιθανές ερμηνείες. Με αυτό τον τρόπο εξηγείται πως
στα πλαίσια μίας θρησκείας, μίας φιλοσοφίας, μπορούν
να εκδηλωθούν ιστορικά διάφορες σχολές σκέψης,
διάφορες αντιλήψεις. Έτσι, γιά παράδειγμα, στα πλαίσια
του βουδισμού, που στην αρχή διατυπώνονται ορισμένες
βασικές αρχές του, εμφανίζονται στην συνέχεια, στην
ιστορία, διάφορες ερμηνείες. Στην πραγματικότητα
όλα αυτά εξάγονται συμπερασματικά από τις βασικές
αρχές της θεωρίας και δεν ανήκουν στον χρόνο,
στην ιστορία. Η ιστορική τους διατύπωση είναι
εντελώς συμπτωματική. Με τον ίδιο τρόπο, από τις
βασικές αρχές του χριστιανισμού εξάγονται όλες
οι πιθανές ερμηνείες και διατυπώνονται ιστορικά
οι διάφορες απόψεις που συχνά θεωρούνται στα πλαίσια
κάποιας “ορθοδοξίας”, από την “όποια” επίσημη εκκλησία
σαν αιρέσεις.
   Έτσι λοιπόν η θρησκεία, σαν σύστημα σκέψης,
σαν κοσμοθεωρία, αποτελεί μάλλον ένα τρόπο σκέψης,
ένα προσανατολισμό, κι όχι μία σαφή και ακριβή
(με καθορισμένα όρια) έκθεση της αντίληψής μας
γιά τον κόσμο. Αποτελεί ένα ανοιχτό σύστημα όπου
μπορούν να διατυπωθούν διάφορες και διαφορετικές
απόψεις. Έτσι μία θρησκεία μπορεί να αποτελεί
μία απλή ερμηνεία που σαν τρόπος σκέψης ανήκει
στην πρώτη φάση της θρησκευτικής αντίληψης – που
τα αντιλαμβάνεται όλα σαν ένα συγκεχυμένο όλον -
αλλά σαν σύστημα σκέψης δίνει την δυνατότητα
να διατυπωθούν αντιλήψεις που ανήκουν σε ανώτερες
φάσεις της θρησκευτικής αντίληψης. Έτσι, γιά παράδειγμα,
στα πλαίσια του βουδισμού, που στην αρχή εκθέτει
μία τελείως απλή και γενική θεωρία γιά τον κόσμο,
εμφανίζονται στην συνέχεια ερμηνείες που ανήκουν
σις ανώτερες φάσεις της θρησκευτικής αντίληψης.
Επίσης, στον χριστιανισμό (και στον ισλαμισμό) που
θρησκευτικά, τυπολογικά, ανήκουν στην τέταρτη φάση
της θρησκευτικής αντίληψης διατυπώνονται με τους
νηπτικούς πατέρες του χριστιανισμού (και τους σούφι
του ισλαμισμού) αντιλήψεις που ανήκουν στην πέμπτη
φάση της θρησκευτικής αντίληψης.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

    Από την αρχή της ιστορίας του ο άνθρωπος προσπαθούσε
να αποκτήσει μία ολική αντίληψη του χώρου ύπαρξής του, μία
ολική κοσμοθεωρία. Είτε μας αρέσει είτε όχι μία τέτοια
αντίληψη είναι κατά βάση θρησκευτική, φιλοσοφική, αφού
αποδίδει σε Κάποια Ύστατη Πραγματικότητα (Απόλυτο, Θεός,
κλπ) το Φαινόμενο της Ύπαρξης. Μέχρι σήμερα μόνο τέτοιες
κοσμοθεωρίες χρησιμοποιούμε. Η “επιστήμη” (με την γενική
έννοια του όρου) αδυνατεί να δώσει μία ολική εξήγηση
του φαινομένου της ύπαρξης.
   Στην διάρκεια της ιστορίας ο άνθρωπος προσπάθησε
να βελτιώσει την αντίληψή του γιά τον περιβάλλοντα κόσμο
(λέγοντας άνθρωπος εννοούμε το ανθρώπινο είδος, στο οποίο
ανήκει ο οποιοσδήποτε άνθρωπος). Η θρησκευτική αντίληψη
του κόσμου εξελίχθηκε και πέρασε από διάφορες φάσεις.
Έτσι μπορούμε, τυπολογικά, να κατάξουμε τις κοσμοθεωρίες
σε διάφορες φάσεις.

   Στην αρχή, όταν ο άνθρωπος βγήκε από το “ασυνείδητο χάος”
πριν 500.000 χρόνια (κι από το προανθρώπινο πέρασε στο
ανθρώπινο είδος) είχε μία ασαφή εικόνα της Φύσης σαν
“ένα όλο”. Η Φύση ήταν άγνωστη, μυστηριώδης, συχνά φιλική
σαν Μητέρα Φύση κι άλλοτε εχθρική που προκαλούσε δέος.
Ο άνθρωπος ένιωθε μέρος αυτής της Άγνωστης Φύσης.
Σε αυτή την πρώτη φάση λοιπόν ανήκουν οι πρώτες θρησκείες
της Φύσης, σαν κάτι Ιερό, σαν Μάνας που γεννά τα πάντα
και πάλι τα αρπάζει στους άγνωστους κόλπους της.
   Σε μία επόμενη φάση ο άνθρωπος διαχώρισε
το Άγνωστο Ιερό, που το τοποθέτησε ψηλά, από το οικείο,
καθημερινό, που τοποθέτησε χαμηλά. Διαχώρισε
τον Άγνωστο Ουρανό από την γνωστή γη. Ο άνθρωπος,
είχε σαν ψυχή ουράνια καταγωγή αλλά ανατρεφόταν και ζούσε
στην γη. Δημιούργησε έτσι τις ουράνιες και φυσικές
θρησκείες της δεύτερης φάσης.
   Στην συνέχεια ο άνθρωπος διαχώρισε από τον Άγνωστο Ουρανό
που ήταν η Πηγή της Ύπαρξης και της ζωής,
το Δυναμικό Στοιχείο, το Δημιουργικό Στοιχείο κι έτσι
δημιουργήθηκαν θρησκείες που πρόβαλλαν μία Δυναμική Μορφή
σαν Εκπρόσωπο του Άγνωστου Ουρανού.
   Μετά, στους ιστορικούς χρόνους, ο άνθρωπος από
τον Άγνωστο Ουρανό διέκρινε το Νοητικό Στοιχείο που
συλλαμβάνει και δημιουργεί και υπερτερεί του απλού
δυναμικού στοιχείου κι έτσι δημιουργούνται θρησκείες
που περιγράφουν τον κόσμο σαν ένα τετραμερή χώρο στον
οποίο το Απόλυτο Άγνωστο Εκπροσωπούσε η Δημιουργική Νόηση.
Στις θρησκείες της τρίτης φάσης ανήκει η Αρχαιοελληνική
Θρησκεία.
   Πριν 3000 χρόνια ο άνθρωπος συνέλλαβε το Άγνωστο σαν τον
Παγκόσμιο Λόγο, τον Δημιουργικό Λόγο, το Παγκόσμιο Πνεύμα
που ήταν Εικόνα του Αγνώστου. Στις θρησκείες της τέταρτης
φάσης ανήκει ο Χριστιανισμός.
   Παράλληλα, εδώ και 3000 χρόνια, εμφανίζεται μία ακόμα
υψηλότερη αντίληψη που θεωρεί το Άγνωστο Απόλυτο σαν
το Είναι από το Οποίο προέρχονται και στο Οποίο αναφέρονται
όλα τα “είναι”. Τέτοιου είδους θρησκείες ή φιλοσοφίες
 είναι ο Βουδισμός, το Βεδάντα, ο Ταοϊσμός, ο Πλατωνισμός,
κλπ.
   Τυπολογικά λοιπόν έχουμε μία εξέλιξη της θρησκευτικής
σκέψης σε πέντε φάσεις, στις οποίες μπορούμε να κατάξουμε
τις διάφορες θρησκείες. Σήμερα τείνει να επικρατήσει
η αντίληψη της πέμπτης φάσης κι έτσι μόνο οι θρησκείες
της πέμπτης φάσης μπορούν να “διασωθούν”, ή όσες
θρησκείες της τέταρτης φάσης μπορούν να “προσαρμοσθούν”
στο πνεύμα της πέμπτης φάσης.

   Παράλληλη με την εξέλιξη της αντίληψης περί του κόσμου
υπήρξε και η εξέλιξη της αντίληψης περί της ανθρώπινης
οντότητας, περί της ανθρώπινης ψυχής. Στην αρχή το
ανθρώπινο ον, η ανθρώπινη ψυχή, θεωρήθηκε σαν μέρος
της Όλης Φύσης. Στην συνέχεια διέκριναν στην ανθρώπινη
οντότητα ένα  δυναμικό χαρακτήρα, ένα νοητικό στοιχείο,
μία παγκόσμια φύση και τελικά ταύτισαν την οντότητα με
το Ύστατο Είναι.

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ

   Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η οποιαδήποτε συνείδηση), από την στιγμή
που “υπάρχει” (που έχει αντίληψη  ότι “υπάρχει”),
σχηματίζει αυτόματα μία αντίληψη του “περιβάλλοντος”
(σαν μία ολική κι “ακαριαία” εικόνα) εντός του οποίου
αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει και λειτουργεί και
δραστηριοποιείται.Αυτή η αντίληψη του περιβάλλοντος κόσμου
(που μπορεί να συμπεριλαμβάνει διάφορα στοιχεία) είναι
πάντα το σύστημα αναφοράς γιά την ύπαρξή μας και την δράση
μας.
   Είναι λογικό ότι μία ατελής συνείδηση δεν μπορεί να
σχηματίσει πλήρη αντίληψη της Πραγματικότητας. Έτσι, συχνά,
η Εικόνα, που πρέπει να είναι “πλήρης” γιά να μπορούμε να
υπάρξουμε και να λειτουργήσουμε συμπληρώνεται με ανακριβή
ή φανταστικά στοιχεία. Αυτό όμως (μπορεί από μεταφυσική
και λογική αποψη να είναι απατηλό αλλά) γιά την καθημερινή
ζωή δεν έχει και τόση σημασία. Όταν αποδίδουμε τον κεραυνό
στον αστραπαίο, βρονταίο, κεραύνιο Δία (κι όχι σε μία
ατμοσφαιρική, ηλεκτρική εκένωση) διαπράτουμε ίσως ένα
μεταφυσικό, λογικό, επιστημονικό σφάλμα, αλλά γιά την
καθημερινή ζωή και τον ρόλο της βροχής στην ζωή μας αυτό
έχει ελάχιστη σημασία. Ακόμη κι όταν χρησιμοποιούμε
ανακριβή ή φανταστικά στοιχεία γιά να αποδώσουμε
ηθικό κύρος σε κάποιες αντιλήψεις – από την στιγμή
που αυτές οι αντιλήψεις είναι σε κάποια λογικά και
ηθικά πλαίσια – ελάχιστη σημασία έχει. Τι σημασία έχει
αν τις πλάκες του Μωυσή τις υπαγόρευσε Κάποιος, Κάτι,
ή αν τις εμπνεύστηκε αυτός με βάση προηγούμενα στοιχεία
ή αν είναι δημιούργημα κάποιου ιερατείου;
   Εικόνα πλήρη του κόσμου δεν μπορούμε να έχουμε.
Χιλιετηρίδες πορευτήκαμε έτσι.Και η σημερινή επιστημονική
σκέψη δεν μπορεί να έχει μία πλήρη ενοποιημένη θεωρία
γιά το σύμπαν (και ότι, ενδεχομένως, υπάρχει πέρα από
το σύμπαν). Πάντα θα λείπουν στοιχεία που ή θα τα αφήνουμε
κενά ή θα τα συμπληρώνουμε με φανταστικά, φτιαχτά, στοιχεία.
Από την άποψη της Απόλυτης Αλήθειας αυτό αποτελεί ασφαλώς
σφάλμα αλλά από την άποψη της πρακτικής ζωής είναι
αναπόφευκτο. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην μας
κοροϊδεύουν με χονδροειδή τρόπο και να μην μας
εκμεταλεύονται. Γιά παράδειγμα το να χρησιμοποιούν
την ιδέα του Θεού γιά να πουν ότι Κάτι υπάρχει, Κάτι
που μας προσδιορίζει ένα σκοπό στην ζωή και αξίες,
όσο κι αν αποτελεί λογικό σφάλμα είναι θεμιτό από
πρακτική άποψη. Απλά αυτό που σκέπτονται οι άνθρωποι
το αποδίδουν σε μία φανταστική πηγή. Το να χρησιμοποιούμε
όμως αυτή την ιδέα γιά να έχουμε εξουσία πάνω
στους άλλους, να τους εκμεταλευόμαστε και γενικά να τους
παραπλανούμε αυτό είναι μία άλλη υπόθεση. Όλες οι θρησκείες
ξεκινούν από την πρώτη θέση αλλά καταλήγουν στην τελευταία
στάση.

   Στην διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν κάποια εμπνευσμένα
“πνεύματα” που δημιούργησαν αν όχι μία πλήρη εικόνα γιά την
Πραγματικότητα αλλά πάντως μία αξιοσημείωτη αντίληψη.
Τέτοιες κοσμοθεωρίες δημιούργησαν ο Βούδας, ο Λάο Τσε,
ο Πλάτων, ο Ιησούς κι άλλοι θρησκευτικοί ηγέτες ή
φιλόσοφοι. Βέβαια όλοι αυτοί ανατράφηκαν στα πλαίσια
κάποιας κοινωνίας, χρησιμοποίησαν την λογική και την
μεταφυσική γλώσσα αυτής της κοινωνίας, πήραν στοιχεία
από αυτήν την κοινωνία και διατύπωσαν μία δική τους
πιό ειδική άποψη. Με αυτή την έννοια ο βουδισμός,
ο ταοϊσμός, ο πλατωνισμός, ο χριστιανισμός, κλπ, δεν είναι
αποκλειστικό δημιούργημα ατομικών συνειδήσεων αλλά
μίας κοινωνίας, μίας ομάδας ανθρώπων.
   Αυτές οι ξεχωριστές απόψεις γιά τον σύμπαντα κόσμο,
θρησκείες, κοσμοθεωρίες, επηρέασαν μεγάλους πληθυσμούς,
σημάδεψαν την ιστορία. Χρησιμοποιήθηκαν σαν οδηγοί γιά
τους ανθρώπους αλλά συχνά τις χρησιμοποίησαν άσχημα ή γιά
να παραπλανήσουν ή γιά να εκμεταλευτούν τους ανθρώπους.
   Ακόμη και σήμερα και πάντα ο άνθρωπος χρειάζεται
μία πλήρη εικόνα γιά το περιβάλλον του. Χρησιμοποιούμε
λοιπόν ακόμη και σήμερα τέτοιες κοσμοθεωρίες γιατί
είναι οι πιό πλήρεις. Όπως είπαμε και πιό πάνω η επιστήμη
(η φυσική επιστήμη συγκεκριμμένα) δεν μπορεί ακόμα
να διατυπώσει μία ενοποιημένη θεωρία γιά το σύμπαν. Μετά
από την φύση της η επιστήμη έχει κάποιους περιορισμούς αφού
θέλει πάντα να είναι συγκεκριμμένη και να επιβεβαιώνει
ό,τι λέει. Έτσι η μεταφυσική μένει έξω από τον χώρο της
επιστήμης. Πάντως  αυτό που έχει σημασία είναι
να γνωρίζουμε ακριβώς το αντικείμενό μας, την βουδιστική,
ή την χριστιανική κοσμοθεωρία γιά παράδειγμα, να ξέρουμε
γιά τι πράγμα μιλάμε κι αν αυτό μπορεί να μας χρησιμεύσει,
ή μας ξεστρατίζει από τον δρόμο προς την Αλήθεια.

   Ας σημειώσουμε τέλος ότι όλες αυτές οι θεωρίες είναι
διανοητικοί χάρτες που οδηγούν σε κάποια συμπεράσματα και
σε κάποια δραστηριότητα, δεν είναι αυτή καθεαυτή η Αλήθεια.
Η θεωρία περί της Απόλυτης Πραγματικότητας, ή περί του Θεού,
είναι άχρηστη αν δεν μπορούμε αυτό να το βιώσουμε.
Η Αλήθεια λοιπόν δεν βρίσκεται στην θεωρία αλλά σε αυτό
που η θεωρία υποδεικνύει, σε αυτό που ανακαλύπτουμε,
που βιώνουμε μέσω της θεωρίας. Η Αλήθεια είναι βίωμα.
Πάντως σήμερα οι θρησκείες έχουν ξεφτίσει κι ελάχιστα
βοηθούν τον σύγχρονο άνθρωπο.

ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΥΠΕΡΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι γιά Πάντα Αυτό που Είναι. Δεν
αλλοιώνεται, δεν αυξάνεται, δεν μειώνεται. Δεν υπάρχει
παρά μία συγκέντρωση σε μία δραστηριότητα, σε ένα σύνολο
από αντιλήψεις και συμπεριφορές που μας “βάζει” σε ένα
κύκλο ζωής, μέσα στα σύμπαντα, αόρατα και ορατά. Όλα αυτά
όμως συμβαίνουν σε ένα φαντασιακό χώρο (που μόνο από
την ατελή συνείδηση θεωρείται πραγματικότητα). Στην
πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε πτώση, ούτε λύτρωση,
ούτε τίποτα. Όλα συμβαίνουν στον φαντασιακό χώρο και
οι δραστηριότητες όλες και οι διαλογιστικές πρακτικές
συμβαίνουν στον φαντασιακό χώρο. Το μόνο που υφίσταται
είναι η συνειδητοποίηση ότι όλα αυτά είναι ψεύτικα.
Διαλογισμός είναι το σταμάτημα όλης αυτής της μάταιης
δραστηριότητας.

Η διατύπωση μίας απορίας, μίας ερώτησης, προϋποθέτει
ήδη μία κοσμοαντίληψη, ένα λογικό πλαίσιο μέσα στο
οποίο αρθρώνεται ο λόγος, η ερώτηση. Πολλές φορές
οι απορίες που διατυπώνονται από τον άνθρωπο είναι
λανθασμένες, οδηγούν σε λανθασμένα συμπεράσματα και
θεμελιώνουν την ζωή και την δράση σε όχι στέρεες βάσεις.
Γιατί όμως διατυπώνονται απορίες με λάθος τρόπο;
Επειδή το κοσμοθεωρητικό πλαίσιο είναι εσφαλμένο
ο λόγος είναι αδύναμος και η λογική συνέπεια είναι
όχι πραγματική αλλά τυπολογική.
Απορία, ερώτηση που κάνουν οι άνθρωποι χιλιάδες
χρόνια: Υπάρχει Θεός; Τι Είναι Θεός; Πως Τον γνωρίζουμε;
πως Τον προσεγγίζουμε; Με αφετηρία αυτή την απορία
έχουν δημιουργηθεί θρησκείες, συστήματα, φιλοσοφίες
κι έχουν γραφτεί εκατοντάδες χιλιάδες τόμοι. Κι όμως
είναι μία λανθασμένη ερώτηση που ξεκινά από μία
λανθασμένη αντίληψη, τοποθέτηση. Έτσι όλα είναι στον αέρα,
ιστορία, θρησκείες, φιλοσοφίες, δραστηριότητες, είναι
όλα διανοητικά σκουπίδια. Γιατί; Ιδού γιατί: Ξεκινάμε
από την λανθασμένη αντίληψη ότι ο Θεός Είναι Κάτι,
Κάτι έξω από εμάς, ένα Αντικείμενο που μπορούμε να
γνωρίσουμε, ίσως με την διαίσθηση, τις διανοητικές
ενέργειες, ή ενδεχομένως με την αίσθηση. Αλλά όμως
ο Θεός δεν είναι Κάτι. Ο Θεός Είναι το ΕΙΝΑΙ,
η Πηγή του Είναι. Εμείς οι ίδιοι (σαν Συνείδηση,
Συνείδηση της Ύπαρξης, του “Είναι”) ανήκουμε στο ΕΙΝΑΙ.
Γιά να προσεγγίσουμε λοιπόν το ΕΙΝΑΙ πρέπει να το
κάνουμε μέσα από την Βίωση του ΕΙΝΑΙ κι όχι θεωρώντας
το ΕΙΝΑΙ απέναντί μας, ένα Αντικείμενο. Η θεώρηση
του Θεού σαν Κάτι εξω από εμάς, από το Είναι μας,
από το ΕΙΝΑΙ, είναι η χειρότερη ειδωλολατρεία.

Γιά να προσεγγίσουμε το ΕΙΝΑΙ πρέπει να το κάνουμε
λοιπόν μέσω του ΕΙΝΑΙ που Είμαστε. Το ΕΙΝΑΙ,
η Συνείδηση του Είναι, η Συνείδηση, πρέπει να καθαρισθεί
από όλες τις διανοητικές παρερμηνείες, από όλες τις
διανοητικές δραστηριότητες, γιά να Αποκαλυφθεί το ΕΙΝΑΙ.
Μία τέτοια τοποθέτηση που θεωρεί το ΕΙΝΑΙ σαν το
Υπερσύνολο του “όποιου είναι” είμαστε και το προσεγγίζουμε
μέσα από την Βίωση του ΕΙΝΑΙ, είναι τελείως διαφορετική
από την άλλη αντίληψη, από την αντίληψη που θεωρεί
ότι το ΕΙΝΑΙ Είναι έξω από εμάς κι οδηγεί σε άλλα
συμπεράσματα και θεμελιώνει την ζωή και την δραστηριότητα
σε άλλες βάσεις. Μας κατευθύνει στην Βίωση του ΕΙΝΑΙ,
της Ύπαρξης, σε μία εσωτερική αντίληψη κι όχι σε μία
εξωτερική δραστηριότητα. Θέτει εξαρχής την Σχέση μας
με το ΕΙΝΑΙ, τον Προορισμό μας, την Ολοκλήρωσή μας.

Περισσότερο λοιπόν χρήσιμο από το να διατυπώνουμε
απορίες και να δίνουμε απαντήσεις πάνω στις οποίες
θεμελιώνουμε την Ύπαρξή μας είναι να δούμε από ποιά
θεωρητική βάση ξεκινάμε. Η αντίληψη που συνδέει το
Είναι μας με το ΕΙΝΑΙ και μας κατευθύνει στην εσωτερική
ζωή είναι σαφώς πιό ισχυρή λογικά. Ενώ η αντίληψη που
ξεκινά από μία μικρή, αδύναμη, αμαθή, συνείδηση που τα
αντιλαμβάνεται όλα έξω από τον εαυτό της είναι ανώριμη
κι ανήκει σε παρωχημένες εποχές. Δυστυχώς όμως η
ανθρωπότητα αντιλαμβάνεται την Ύπαρξη εντελώς επιπόλαια.

ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ

    Η Ύπαρξη (το πιό ουσιαστικό μέρος της Ύπαρξης) είναι
η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Έχουμε Συνείδηση ότι υπάρχουμε. Προβληματιζόμαστε
κι αναζητάμε απαντήσεις γιά την Φύση της Ύπαρξης, τα Όριά της.
Ο Μόνος Σωστός Τρόπος γιά να βρούμε απαντήσεις είναι να
βιώσουμε την Ύπαρξη κι όχι μέσα από διδασκαλίες, θεωρίες,
σκέψεις (όλα αυτά είναι μετα-ερμηνείες). Βιώνουμε την Ύπαρξη
όταν απορρίπτουμε τις δευτερεύουσες δραστηριότητες της
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ. Τότε μόνο μπορούμε να έχουμε Καθαρή Αντίληψη
και μπορούμε να νοιώσουμε το ΑΠΕΙΡΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ.
   Τον περασμένο αιώνα οι υπαρξιστές φιλοσοφοι ξεκινώντας
από την Παρούσα Συνείδηση (γιά τον Χάιντεγκερ Da-Sein,
“εδώ είναι”, “εδώ συνείδηση”), απορρίπτοντας όλες τις
επιφανειακές εκδηλώσεις της Ύπαρξης έφτασαν στην Βίωση της
Συνείδησης, του Καθαρού Είναι (γιά τον Xάιντεγκερ Sein
ή Sein διαγραμμένο, Είναι και Μη-Είναι).
   Το Είναι (ή Μη-Είναι) των υπαρξιστών γιά πολλούς είναι
ο Θεός ή η Ύστατη Πραγματικότητα (που μπορούμε να την
δούμε και αρνητικά σαν “Μηδέν”).
(Πάντως η ερμηνεία του Χάιντεγκερ είναι διφορούμενη.
Το Είναι μπορεί να είναι το Πλήρες Είναι ή το Μη-Είναι,
σαν το χωρίς ιδιότητες. Η δυσκολία δεν οφείλεται στο Είναι
αλλά στην δική μας αδυναμία να αντιληφθούμε, είναι δηλαδή
ερμηνευτικό το πρόβλημα).

Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΣΟΦΙΑ

 Είμαστε Αυτό που Είμαστε γιά Πάντα. Δεν χρειάζεται να
γίνουμε κάτι. Αυτές οι αντιλήψεις (το να νομίζουμε ότι πρέπει
να γίνουμε κάτι) είναι ανοησίες της σκέψης.Όταν εξαντληθούν όλες
οι μάταιες δραστηριότητες του νου αποκαλύπτεται Αυτό που
Είμαστε Πραγματικά. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι.Απλά πρέπει
να εγκαταλειφθούμε σε Αυτό που Είμαστε Πραγματικά απορρίπτοντας
την δραστηριότητα της σκέψης.Έτσι απλά, να χαλαρώσουμε,
να εγκαταλειφθούμε, γιά να αναδυθούμε στο Άπειρο, στο Αιώνιο.
Οι λανθασμένες αντιλήψεις μας ωθούν σε δραστηριότητα και
νοιώθουμε αγωνία να γίνουμε κάτι. Έτσι παραμένουμε στον κύκλο
της δραστηριότητας και δεν μπορούμε να “νοήσουμε” Αυτό που
Είμαστε Πραγματικά. Τελικά μας φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να
μην κάνουμε τίποτα. Να καθίσουμε ήσυχα, έτσι απλά,
να μην κάνουμε τίποτα. Αυτή είναι η Υπέρτατη Σοφία. Κι ενώ είναι
τόσο απλό, τόσο εύκολο και τόσο αναπαυτικό και πλήρες,
δεν μπορούμε να το κάνουμε. Ο Διαλογισμός δεν είναι
δραστηριότητα, είναι να μην κάνουμε τίποτα, το τέλος της
δραστηριότητας.

ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Τυπολογικά υπάρχουν Δεκατρία Επίπεδα Συνειδητότητας:
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ σαν ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, σαν ΕΙΝΑΙ,
Τρία Επίπεδα της Παγκόσμιας Αντίληψης,
Τρία Επίπεδα του Εγώ, της  εξωτερικής σκέψης,
Τρία Επίπεδα της αισθητηριακής δραστηριότητας,
τρία επίπεδα της σωματικής δραστηριότητας.
Η Διαλογιστική Πρακτική ασχολείται με τα ανώτερα
επίπεδα της σκέψης, της Παγκόσμιας Αντίληψης και του
ΚΑΘΕΑΥΤΟΥ ΕΙΝΑΙ.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η παρούσα συνείδηση) είναι συνεχώς σε
δραστηριότητα. Είτε απορροφηθούμε σε αυτή την δραστηριότητα,
είτε προσπαθούμε να την ελέγξουμε, είμαστε στην ίδια κατάσταση
της δραστηριότητας. Δεν είναι αυτός ο τρόπος.
Πρέπει να ατενίσουμε ήρεμα τις δραστηριότητες και να τις
αφήσουμε να εξελιχθούν χωρίς να απορροφιόμαστε κάπου. Μετά
από κάποιο απροσδιόριστο διάστημα όλα αυτά παύουν να έχουν
σημασία. Τότε είναι η στιγμή να εγκαταλειφθούν. Η Πρώτη Έξοδος
από το φανταστικό γίνεται στην Καθαρή Αντίληψη που αγγαλιάζει
όλη την Ύπαρξη. Είναι το Παγκόσμιο Πνεύμα. Αλλά αυτό δεν είναι
η Τελική Πραγματικότητα. Κι Αυτό θα πρέπει να εγκαταλειφθεί
γιά να Αναδυθούμε στο ΚΑΘΕΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ.