ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΑΣ

Όταν λέμε ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, ΑΝΤΙΚΕΜΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ,
(το ΕΙΝΑΙ, η ΥΠΑΡΞΗ), εννοούμε ότι η Συνείδηση σαν φαινόμενο
έχει Μία Αντικειμενική Βάση, που είναι ανεξάρτητη από τις
όποιες αντιλήψεις μας, που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Πως
ξέρουμε ότι υπάρχει; Επειδή δεν δημιουργούμε εμείς την
υπαρξή μας, την συνειδησή μας. Μας δίνεται, είναι
αντικειμενική, ανήκει στο Αντικειμενικό. Αυτό, η Ύπαρξη,
το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, Είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, που δεν
μπορούμε να προσεγγίσουμε με τις όποιες αντιλήψεις, με την
σκέψη, την αίσθηση, την δραστηριότητα…

Δεν αναφερόμαστε στο άμεσα αντικειμενικό της αντίληψης,
αυτό που συλλαμβάνουμε εμείς σαν αντικειμενικό, στο εξωτερικό,
στο υλικό σύμπαν. Βεβαίως, όταν στρεφόμαστε προς το άμεσα
αντικειμενικό, αυτό που εμφανίζεται άμεσα στην αντίληψή μας
σαν αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, μπορούμε να το
αντιληφθούμε, να σχηματίσουμε έννοιες, να δομήσουμε γνώση.
Αυτό όμως δεν είναι το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, είναι η αντιληψή μας
περι του Αντικειμενικού. Εδώ ο ορθολογισμός έχει την θέση του,
εδώ υπάρχει “αντικειμενική” κατά το δυνατόν γνώση κι όλα αυτά
είναι χρήσιμα γιά την πρακτική ζωή.

Αλλά εδώ μιλάμε γιά άλλο πράγμα, μιλάμε γιά την ΑΝΤΙΛΗΨΗ
ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ, ΣΑΝ ΥΠΑΡΞΗΣ, σαν ΕΙΝΑΙ, σαν ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ
ΕΙΝΑΙ, που είναι κατ΄ανάγκη ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ. Πρόκειται γιά τελείως
διαφορετικό πράγμα. Τοποθετούμε την Συνείδηση στο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, δεν βλέπουμε την Συνείδηση απλά σαν στοιχείο
του παντός, του άμεσα αντικειμενικού, του εξωτερικού, του υλικού.
Αυτό, το δεύτερο, είναι μόνο μία αντίληψη. Γιά να προσεγγίσουμε
όμως το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ πρέπει να το κάνουμε με ένα πιό
άμεσο τρόπο, χωρίς την μεσολάβηση της σκέψης ή άλλης ενέργειας.
Πρέπει, στρεφόμενοι προς τον Εαυτό κι εγκαταλείποντας όλες τις
δευτερεύουσες δραστηριότητες να βυθιστούμε άμεσα στο ΙΔΙΟΝ ΕΙΝΑΙ,
που είναι το ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΑΥΤΟ, το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ. Εδώ εισερχόμαστε
στον χώρο της μεταφυσικής, της υπερβατικής εμπειρίας, της
μυστικής ενόρασης, κλπ. Παραμένουμε όμως πάντα στον ΧΩΡΟ ΤΟΥ
ΒΙΩΜΑΤΟΣ…

Όταν η σκέψη από όλα αυτά συλλαμβάνει μία θεωρία και την
κηρύσσει δημιουργείται μία θρησκευτική αντίληψη, μία φιλοσοφική
θεώρηση. Αν χρησιμοποιηθεί γιά να μας περάσει πέρα από την
θεωρία στο Βίωμα μπορεί να φανεί χρήσιμη. Όταν όμως από “μικρά
πνεύματα” μένει στο επίπεδο της ανεφάρμοστης θεωρίας, ή
χρησιμοποιείται γιά άλλους σκοπούς τότε είναι άχρηστη. Οι
ιστορικές θρησκείες ξεκίνησαν σαν μέσα προς το Βίωμα, τελικά
όμως κατέληξαν σαν ιστορικό βάρος γιά τον γνήσιο άνθρωπο που
αναζητά την ΑΛΗΘΕΙΑ.

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ

Το Υποκείμενο, η Συνείδηση (που εκδηλώνεται από την στιγμή που
έχουμε αντίληψη της ύπαρξής μας) είναι ένα καθολικό όργανο
αντίληψης. Η λειτουργία του έχει πολλές διαστάσεις, συνειδησιακή
(που σχετίζεται με την αντίληψη της ύπαρξης), αντιληπτική
(που σχετίζεται με την αντίληψη της ύπαρξης σε ένα “χώρο” αλλά
και του χώρου), νοητική (με την έννοια της σκεπτοδιαδικασίας
γιά να καταλήξουμε σε μία ασφαλή αντίληψη των φαινομένων),
βουλητική, συναισθηματική, υλική ( με την έννοια της αντίληψης
του υλικού κόσμου και της σωματικής δράσης). Η γνωστική
δραστηριότητα του κοινού ανθρώπου σχετίζεται συνήθως με την
αντίληψη της ύπαρξής του μέσα στο υλικό σύμπαν, στο περιβάλλον,
όπου βιώνει την ζωή και εκτελεί τις καθημερινές του δραστηριότητες,
με τις σχέσεις του με το περιβάλλον, τις καθημερινές
δραστηριότητες, κλπ. Με άλλα λόγια η γνωστική δραστηριότητα
στρέφεται συνήθως προς τα έξω, προς το άμεσα αντικειμενικό.
Ακόμα και οι εσωτερικές διεργασίες, σκέψεις κλπ. προσανατολίζονται
προς τα έξω.

Γιά να μπορέσει το Υποκείμενο, η Συνείδηση, να αντιληφθεί την
Πραγματική Ουσία Της, την Ύπαρξη (με την απόλυτη έννοια) θα
πρέπει να στραφεί προς τα έσω, προς το Ίδιον Είναι, απορρίπτοντας
όλες τις άλλες δραστηριότητες που την προσανατολίζουν προς τα
έξω, αισθητηριακές δραστηριότητες, εξωστρεφή νόηση,
εσωτερικευμένη νοητική διαδικασία, ακόμα και την ίδια την
αντίληψη μίας σχετικήςύπαρξης. Μόνο έτσι μπορεί να φτάσει
στην αντίληψη του Είναι, του Καθαρού Είναι, που είναι αυτή
και κάθε συνείδηση στην Ουσία Της. Η Αντίληψη του Είναι
(που είναι Αντικειμενικό Είναι, το Είναι όλων των υπάρξεων,
η Βάση που στηρίζει τα πάντα) είναι μία εσωτερική γνωστική
πράξη στην οποία η νόηση συμμετέχει ελάχιστα, το ίδιο και οι
αισθήσεις. Και δυνατόν είναι αυτό και γίνεται.Αυτή η
γνωστική πράξη οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα που δεν είναι μόνο
υποκειμενικό. Είναι Υποκειμενική Αντίληψη Μίας Αντικειμενικής
Πραγματικότητας. Κι όπως έχουμε στον φυσικό κόσμο διυποκειμενική
αντίληψη μίας αντικειμενικής υλικής πραγματικότητας (πχ το
χειμώνα όλοι αισθάνονται την παγωνιά) με ανάλογο τρόπο υπάρχει
Διυποκειμενική αντίληψη Μίας Εσωτερικής Αντικειμενικής
Πραγματικότητας. Όταν το Υποκείμενο αφυπνισθεί ολοκληρωτικά σε
αυτή την κατάσταση βυθίζεται πιά στο Αντικειμενικό, αφού έχει
εγκαταλείψει κάθε αντίληψη και κάθε διαδικασία σχετικής ύπαρξης
(Αυτή είναι η Φώτιση, η Υπέρτατη Πραγμάτωση, η Ένωση με την
Θεότητα, κλπ., γιά την οποία μιλούν όλες οι θρησκείες. Συμβαίνει
σε όλες τις θρησκείες με τον ίδιο τρόπο και μπορούμε να το
αποδείξουμε).

Σε τελευταία ανάλυση η ΥΣΤΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΩΣΗ
ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ, (του ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ
που στηρίζει τα πάντα). Η “Κατάκτηση” από το Υποκείμενο της
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, που βρίσκεται πίσω από όλα, είναι
η Πλήρης Αντίληψη, η Φώτιση, η Λύτρωση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
γιά να φτάσουμε στην ΑΛΗΘΕΙΑ. Όλοι οι Μεγάλοι Ιδρυτές Θρησκειών.
κι οι μεγάλοι φιλόσοφοι αυτόν τον δρόμο ακολούθησαν. Κι αν
μελετήσουμε λίγο ιστορία των θρησκειών κι ιστορία φιλοσοφίας
θα δούμε ότι φτάνουν όλοι στην ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτό που
λέμε το έχουν πει πολλές φορές, δεν προβάλλουμε κάποια ιδιαίτερη
αποκάλυψη.

Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

Βουδισμός
———
Πριν από είκοσι πέντε αιώνες ο Βούδας διέσχισε ολόκληρη
σχεδόν την Ινδία γιά να κηρύξει τον Δρόμο προς την Φώτιση,
προς το Νιρβάνα. Σύμφωνα με την βουδιστική διδασκαλία “Αυτό
που είμαστε”, “Αυτό που αντιλαμβάνεται”, είναι μία σύνθεση
από διάφορες διαδικασίες (σκάντα), διαδικασίες που συνίστανται
από αντίστοιχες ροές, διαδοχές, στιγμιαίων καταστάσεων, φαινομένων
(ντάρμα). Γιά να φτάσουμε στο Νιρβάνα θα πρέπει όλες αυτές οι
διαδικασίες να εξαντληθούν, να ξεπερασθούν. Υπάρχουν διάφορες
βαθμίδες σε αυτό τον δρόμο. Πέρα από κάποιους απλούς κανόνες
που καθορίζουν τι πρέπει να μην κάνουμε και τι πρέπει να κάνουμε
θα πρέπει να ξεπερασθεί η αισθητηριακή δραστηριότητα (γενικά ή
με την χρήση κάποιων στάσεων) και μετά η νοητικότητα που μας
συνδέει μέσω των αισθήσεων με τον εξωτερικό κόσμο (βεντάνα).
Τα τέσσερα ντυάνα έχουν σκοπό να εξαλείψουν την εσωτερική
νοητικότητα (σάμτζνα, σαμσκάρα, βιτζνάνα). Τα τέσσερα σαμαπάτι
διαχειρίζονται την αντίληψη της ύπαρξης σε καθαρά μεταφυσικό
πεδίο (βιτζνάνα, τεσσάρων κατηγοριών). Η Ύστατη Πραγματικότητα
μας οδηγεί σε μία Συνείδηση χωρίς “συνείδηση”, χωρίς “ύπαρξη”,
χωρίς δραστηριότητες. Η Φώτιση. το Νιρβάνα, είναι όχι μία
κατάσταση ανυπαρξίας με την απόλυτη έννοια αλλά μία Κατάσταση
όπου απουσιάζει οποιαδήποτε αντίληψη σχετικης ύπαρξης. Το τι
είναι πραγματικά πρέπει να το ανακαλύψει κάποιος μόνος του,
βιώνοντάς το.

Χριστιανισμός
————-
Πέντε αιώνες μετά τον Βούδα ο Χριστός κήρυξε τον δικό του δρόμο
προς την Αλήθεια, στην ευρύτερη περιοχή της Γαλιλαίας και της
Ιουδαίας. Το “Κατά Ιωάννη” Ευαγγέλιο (άσχετα με το ποιός είναι
ο πραγματικός συγγραφέας κι αν τα λόγια που βάζει στο στόμα του
Χριστού είναι του Χριστού ή όχι) είναι το πιό εσωτερικό από όλα
τα ιερά κείμενα. Η Ιωάννεια θεολογία χειρίζεται μεταφυσικές
έννοιες και αντιλήψεις που σαφώς πηγάζει από μία εσωτερική
ελληνική αντίληψη της Πραγματικότητας αλλά με ένα τρόπο που
προχωρά πέρα από μία απλή μεταφυσική θεώρηση προωθώντας το
βίωμα του Χριστού ως την Έσχατη Πραγματικότητα. Όλη η Ιωάννεια
Θεολογία συμπυκνώνεται σε μία φράση που ο συγγραφέας βάζει
στο στόμα του Χριστού “εγώ και ο πατήρ εν εσμέν”. Τα δύο
υποκείμενα ταυτίζονται στο “εσμέν”. Αν το μικρό ανθρώπινο
εγώ χωράει τον Θεό, τότε ο Θεός είναι “μικρός”. Αν όμως
το Εγώ επεκτάθηκε και έγινε απέραντο σαν τον ουρανό τότε
έχει νόημα η ταύτιση. Έτσι όμως ο Χριστός, το “εγώ” δεν είναι
πιά ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Στην πραγματικότητα Θεός,
Αλήθεια, υιός του Θεού, υιός του ανθρώπου, εγώ, άνθρωπος. Όλα
αυτά ταυτίζονται. Πρέπει ο άνθρωπος σαν το Πρότυπο Χριστός
να ανυψωθεί, να επεκταθεί ως το Άπειρο γιά να χωρέσει τον Θεό.
Λίγους αιώνες μετά τον Χριστό και τον Ιωάννη οι νηπτικοί
πατέρες περιέγραψαν με λεπτομέρειες τον δρόμο προς την Θέωση.
Πέρα από κάποιους εξωτερικούς κανόνες θα πρέπει να ξεπεράσουμε
την αισθητηριακή δραστηριότητα καθώς και την νοητικότητα που
στρέφεται προς τον κόσμο και να στραφούμε προς τα έσω, προς
τον εσωτερικό άνθρωπο. Υπάρχουν τρία στάδια στο ξεπέρασμα της
εσωτερικής νοητικότητας, που αντιστοιχούν στις τρεις ποικιλίες
του λογισμού. Στα τρία επόμενα στάδια η Συνείδηση, ο νους, στην
ορολογία των νηπτικών, πρέπει να καθαρθεί από κάθε αντίληψη
προσωπικής ύπαρξης και να καταστεί άμορφος, ασχημάτιστος,
μονοειδής (ή ανείδεος). Η Τελική Επίτευξη κάθιστά τον νου
απέραντο ώστε να δεχτεί την Θεότητα και να θεωθεί (κατά χάριν
λένε τα κείμενα, κατά φύση πιστεύουμε εμείς, αλλά δεν έχει
σημασία αυτό).

Υπαρξισμός
———-
Τον περασμένο αιώνα το πιό σημαντικό φιλοσοφικό κίνημα του
αιώνα, ο Υπαρξισμός, αναζητά την Ύπαρξη με όρους ανάλογους με
αυτούς του βουδισμού και του χριστιανισμού και με ενέργειες
που δεν διαφέρουν από τις ανάλογες ενέργειες του βουδιστή
διαλογιζόμενου, η του χριστιανού νηπτικού. Στην Φιλοσοφία
του Χάιντεγκερ το Da-sein (εδώ-είναι, παρούσα ύπαρξη, παρούσα
συνείδηση) είναι “Αυτό που είμαστε”, “Αυτό που αντιλαμβάνεται”.
Αυτό το “Εδώ-είναι” θα πρέπει να καθαρθεί από όλα τα “εδώ”
γιά να μείνει Καθαρό Sein. Όλοι αυτοί οι προσδιορισμοί της
Ύπαρξης είναι εξωτερικές δραστηριότητες, νοητικότητα,
εσωτερικές διαδικασίες, ακόμα και η ίδια η αντίληψη της
ύπαρξης, της σχετικής ύπαρξης.

Η Αιώνια Αλήθεια
—————-
Τελικά φαίνεται πως η Αλήθεια Είναι Αιώνια και διατυπώνεται
ξανά και ξανά κι ο καθένας μπορεί ψάχνοντας να την διατυπώσει
με τον δικό του τρόπο. Η ανθρώπινη νοημοσύνη χτίζεται παντού
και πάντα με τον ίδιο τρόπο και οδηγεί πάντα στην Ίδια Αλήθεια,
σε ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, στην ΘΕΟΤΗΤΑ. Όλα αυτά όμως
θα είναι κατανοητά ευρέως, από τον κοινό άνθρωπο, στην επόμενη
χιλιετία.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Πρωτογενής Κοσμοθεωρία
———————————–
Η Συνείδηση (η κάθε συνείδηση) από την στιγμή που αντιλαμβάνεται
ότι υπάρχει, ενστικτωδώς, σχεδόν αυτόματα, συλλαμβάνει τον
κόσμο σαν μία ολική εικόνα, γιά να μπορέσει να υπάρξει και να
επιβιώσει εκεί μέσα, προσαρμόζοντας την δραστηριότητά της.
Φυσικά, η ανθρώπινη συνείδηση δεν μπορεί να έχει ακριβή αντίληψη
του συνόλου των φαινομένων κι έτσι συχνά, στοιχεία που αγνοεί
αλλά τα χρειάζεται γιά να δομήσει την συνολική εικόνα του κόσμου
τα κατασκευάζει. Αυτό δεν έχει και πολύ σημασία, από την στιγμή
που δεν φέρνει την συνείδηση σε σύγκρουση με το περιβάλλον.
Κάθε συνείδηση προσλαμβάνει από τον φαινομενικό κόσμο κάποια
στοιχεία αλλά τα επεξεργάζεται ατομικά σύμφωνα με το επίπεδο των
γνώσεών της και την ποιότητα της αντίληψής της. ‘Ετσι όλοι
αντιλαμβάνονται τον κόσμο με μικρές παραλλαγές. Η πραγματικότητα
λοιπόν που αντιλαμβανόμαστε είναι όχι αντικειμενική αλλά
διυποκειμενική. Η υιοθέτηση λοιπόν μίας κοινής κοσμοθεωρίας από
πολλές συνειδήσεις δεν σημαίνει ότι αυτή ειναι αντικειμενική,
αλλά μόνο διυποκειμενική. Αυτή είναι η πρωτογενής κοσμοθεωρία
που σχηματίζει ενστικτωδώς κάθε συνείδηση και είναι φυσικά
“ελλιπής”.

Φιλοσοφική θεώρηση
—————————–
Όταν η Συνείδηση, γιά να δομήσει την αντίληψή της γιά τον κόσμο,
χρησιμοποιεί αυστηρά κριτήρια, λογικούς κανόνες, πράξεις
επαλήθευσης και τελικά δομεί μία αντίληψη που περιορίζεται σε
όσα μπορούν να αποδειχθούν λογικά και επιστημονικά τότε έχουμε
όχι μία απλή κοσμοθεωρία αλλά μία λογική, επιστημονική,
κοσμοθεωρία. Όταν η Συνείδηση χρησιμοποιεί περισσότερο την
θεωρητική διερεύνηση, πηγαίνοντας πέρα από τις επιμέρους
επιστήμες, περνά στον χώρο της επιστημολογίας, που αποτελεί τον
ουσιαστικό χαρακτήρα της Φιλοσοφίας. Μία σοβαρή φιλοσοφική
θεώρηση διερευνά καταρχήν την δυνατότητα της γνώσης, τους
λογικούς κανόνες της γνώσης και μετά δομεί μία θεώρηση του κόσμου
γιά να βγάλει τελικά ηθικά συμπεράσματα. Όλες όμως οι φιλοσοφικές
θεωρήσεις δεν είναι παρά αντιλήψεις, κατασκευές. Η Συνείδηση
μπορεί να δομήσει με αυτό τον τρόπο απεριόριστο αριθμό
αντιλήψεων. Η Αλήθεια, τελικά, δεν μπορεί να βρεθεί στο περιεχόμενο
των αντιλήψεων.

Μεταφιλοσοφία
———————-
Η δυνατότητα της Αλήθειας θα πρέπει να διερευνηθεί όχι στο
περιεχόμενο των αντιλήψεων αλλά στην ίδια την λειτουργία της
αντίληψης. Η Συνείδηση μπορεί να δομήσει ξανά και ξανά άπειρες
φορές διάφορες αντιλήψεις. Μπορεί αυτή η λειτουργία να οδηγήσει
πραγματικά στην Αλήθεια; Πως, γιατί και με ποιό απώτερο σκοπό
λειτουργεί η αντίληψη και τελικά τι συμβαίνει; Συλλαμβάνει πάντα
μία εικόνα του κόσμου, των σχέσεών της με τον κόσμο, της ύπαρξής
της μέσα στον κόσμο. Όλα αυτά όμως, η δραστηριότητα που
συλλαμβάνει «εικόνες», οι υποκειμενικές σχέσεις, αυτό που
βιώνουμε δεν είναι η Αλήθεια, η Πραγματικότητα. Η Πραγματικότητα
πρέπει να αναζητηθεί αλλού πέρα από την αντίληψη, σαν
λειτουργία, είτε είναι εξωτερική, είτε είναι εσωτερική, σε ΑΥΤΟ
ΠΟΥ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ.

Η Αληθινή Θρησκεία
—————————
Η διερεύνηση, όχι αυτού που έχουμε απέναντί μας, είτε με απλοϊκό,
είτε με επιστημονικό τρόπο, όχι της ίδιας της λειτουργίας της
αντίληψης, αλλά ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ, μας οδηγεί
στον ΕΑΥΤΟ, στο ΕΓΩ, στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΥΣΙΑ ΜΑΣ, στην ΠΡΩΤΑΡΧΗ,
που παράγει όλα τα φαινόμενα. Όταν στρεφόμαστε προς τον ΕΑΥΤΟ,
έχοντας υπερβεί την εξωτερική ζωή, την εξωτερική αντίληψη, τις
εσωτερικές διεργασίες, αντιλαμβανόμαστε ότι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εΕίναι Άπειρο, χωρίς ιδιότητες, χωρίς περιορισμούς.
ΑΥΤΟ Είναι το ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΙΝΑΙ, το Άπειρο και δεν έχει σχέση με το
μικρό «ψυχολογικό» εγώ, που βρίσκεται μέσα στον κόσμο. Γιά να
μιλήσουμε την γλώσσα της φιλοσοφίας ΑΥΤΟ Είναι το Sein του
Χάϊντεγκερ κι όχι το da-sein, είναι ο Παγκόσμιος Ωκεανός του
Ασυνειδήτου του Γιούγκ κι όχι το μικρό συνειδητό που αναδύεται
στην επιφάνεια του Ασυνειδήτου. Η Αναζήτηση του ΑΛΗΘΙΝΟΥ
ΕΑΥΤΟΥ, του ΑΝΘΡΩΠΟΥ που είναι πίσω από τα φαινόμενα, είτε
γίνεται μέσα από τον δρόμο που χαράζουμε μόνοι μας, είτε μέσα
από δρόμους που χάραξαν κάποιοι άλλοι, σαν τον Βούδα ή τον
Χριστό είναι η ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι Ένας Χώρος Εμπειρίας Πλατύτερος από την
νόηση. Αν ταυτίσουμε την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ με την νόηση, τότε, η εμπειρία
μας, γνώση μας, η αλήθεια μας περιορίζεται σε ό,τι εκφράζεται
με έννοιες, με λέξεις. Στην πραγματικότητα όμως, πέρα από την
νόηση Απλώνεται Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, η Εμπειρία της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, δεν έχει
σχέση ούτε με την μάθηση, ούτε με την εκπαίδευση… Είναι το
ΑΠΛΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ πέρα από την νόηση, την ιστορία και τον
ανθρώπινο πολιτισμό, στα ΒΑΘΙΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ

Όταν λέμε ότι η Συνείδηση (η οποιαδήποτε συνείδηση) έχει μία
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ εννοούμε ότι το ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ,
το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, η ΥΣΤΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, υπάρχει
ανεξάρτητα από εμάς, από τις όποιες αντιλήψεις μας. Αν δεν υπήρχαμε
ή δεν είχαμε συνείδηση απλά δεν θα είχε τεθεί πρόβλημα. Από την
στιγμή που εμείς (η συνείδηση) θέτει τοπρόβλημα διερευνούμε αν
υπάρχει το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, το ΕΙΝΑΙ, κλπ. Το ερώτημα και η
απάντηση αφορά εμάς. Λέμε λοιπόν ότι η Συνείδηση μας δίνεται,
δεν την δημιουργούμε εμείς, ανήκει στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, είναι
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ, σαν ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ. Αυτό το ΕΙΝΑΙ, δεν
μπορεί να συλληφθεί με την σκέψη (γιατί γίνεται “έννοια”), ούτε με την
αίσθηση (γιατί γίνεται “αντικείμενο”, το άμεσα αντικειμενικό της
αντίληψης, το οποίο όμως κι αυτό έχει σαν βάση το ΑΛΗΘΙΝΑ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ). Με άλλα λόγια, πιστεύουμε ότι το ΕΙΝΑΙ ΑΝΗΚΕΙ
ΣΤΟ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ. Η Συνείδηση, με την σκέψη,μπορεί να συλλάβει
μόνο το άμεσα αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, να δομήσει
γνώση, να φτιάξει κοσμοθεωρίες που υιοθετούνται από λιγότερους ή
περισσότερους ανθρώπους, που επιβάλλονται, κλπ. ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΑ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ νομίζουμε ότι είναι ΠΛΑΤΥΤΕΡΟ του άμεσα
αντικειμενικού,του εξωτερικού, του υλικού. Υπάρχει δηλαδή μία
ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ που μας ξεφεύγει. Γι΄ αυτό λέμε
ότι η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ και αναζητούμε άλλο
δρόμο να φτάσουμε εκεί (η σκέψη προσανατολίζεται αναγκαστικά
στο άμεσα αντικειμενικό).

H ΕΝΙΑΙΑ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

    Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Ενότητα που περιλαμβάνει
τα πάντα. Είναι Δεδομένη. Υπάρχει ανεξάρτητα από την Συνείδηση
(την κοινή συνείδηση), πριν την συνείδηση και μετά την
συνείδηση. Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι η Βάση,
το Υποστήριγμα και το Κέντρο Αναφοράς κάθε ύπαρξης και κάθε
αντίληψης. Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Υπερβαίνει τα στενά
όρια του άμεσα-αντικειμενικού (που αντιλαμβάνεται η κοινή
συνείδηση) κι απλώνεται ως το Μη Προσδιορίσιμο, το Μυστήριο.
Το Υποκείμενο (το εγώ) που αναδύεται εντός της ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ δεν είναι ανεξάρτητο από την Βάση του, από
το ΟΛΟΝ. Η αντίληψη γιά την σχέση ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ και
Υποκειμένου δεν είναι σωστή. Η αντίληψη ενός ξεχωριστού
υποκειμένου είναι ψευδαίσθηση…
   Η Σύλληψη της ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ σαν Βάσης της
Ύπαρξης, η Διάλυση της ψευδαίσθησης του εγώ, σαν ξεχωριστού
από την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ, είναι
η ΦΩΤΙΣΗ, η ΛΥΤΡΩΣΗ, η ΣΩΤΗΡΙΑ. Όλες οι θρησκείες βασίζονται
σε αυτό το απλό γεγονός, ότι η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,
Είναι η Βάση από την ΟΠΟΙΑ αναδύεται το ψευδές υποκείμενο
(εγώ)… Η διάλυση της ψευδαίσθησης σημαίνει την Επιστροφή
στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Όλες οι θρησκείες λοιπόν είναι προσέγγιση
της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, είναι Πραγμάτωση της Αλήθειας, Εμπειρία,
Βίωμα. Έτσι η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Δεδομένη,
η Προσέγγιση της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ είναι διαθρησκευτική.
Η περιγραφή όμως αυτής της πορείας έχει ιδιαιτερότητες,
καθώς εντάσσεται στο εκάστοτε πολιτιστικό περιβάλλον και
χρησιμοποιεί μία συγκεκριμένη θρησκευτικο-φιλοσοφική γλώσσα
με προσδιορισμένους όρους. Η περιγραφή λοιπόν είναι σχετική.
   Εφόσον όμως η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Δεδομένη κι
εφόσον την Βιώνουμε σαν άνθρωποι με την ίδια φύση, με παρόμοιο
τρόπο, υπάρχει ανάγκη μίας συσχέτισης, σύγκρισης και ενοποίησης
των διαφόρων περιγραφών της Εμπειρίας. Η Θρησκειολογία είναι
ήδη, εδώ και αιώνες, κατοχυρωμένη επιστήμη, στην Αγγλία κι
αλλού, όχι όμως στην Ελλάδα (όπου δεν είναι αυτόνομη επιστήμη
αλλά “διδάσκεται” σαν “ιδιαίτερο μάθημα” στις θεολογικές σχολές).
Υπάρχει λοιπόν ανάγκη μίας Ενιαίας Θεώρησης, μίας Θρησκείας
του Βιώματος, μίας Αντικειμενικής Θρησκείας, που διερευνά
και οδηγεί στην ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, που υπερβαίνει τις
επιμέρους εκφράσεις (όπως εκδηλώθηκαν στις ιστορικές θρησκείες).
Μία τέτοια θεώρηση μπορεί να θεμελιωθεί με τον Προσδιορισμό
της ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και με την διερεύνηση της
Βίωσης, του τρόπου προσέγγισης της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Είναι
ανάγκη να ξανατοποθετηθεί το θέμα της ανθρώπινης φύσης (της
Σχέσης ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και Υποκειμένου) και
να ξαναπροσδιοριστούν οι όροι που χρησιμοποιούμε, ΕΙΝΑΙ, Ύπαρξη,
Υποκείμενο, Θεός, ψυχή, νόηση, κλπ. Το να λειτουργούμε με
αντιλήψεις περιορισμένες στα δικά τους σύμβολα δεν συμβάλει
στην δόμηση ΜΙΑΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ

   Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Η αντίληψη του χωρισμού από την ΜΙΑ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η εγωική αντίληψη) είναι αυταπάτη.Αλλά κι αν ακόμα
θεωρήσουμε αυτή την αντίληψη πραγματική, η Συνείδηση (η κάθε
συνείδηση) αναφέρεται στο ΟΛΟΝ, Ολοκληρώνεται στο ΟΛΟΝ. Στην
πραγματικότητα, επειδή Είμαστε η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, δεν
χρειάζεται να κάνουμε απολύτως τίποτα. Αυτό δεν σημαίνει ότι
παραμένουμε στην κατάσταση που είμαστε (της απορρόφησης) γιατί
ήδη “κάνουμε” κάτι. Είμαστε απορροφημένοι, τροφοδοτούμε την
προσκόλληση. Λόγω κεκτημένης ταχύτητας λοιπόν θα συνεχίσουμε
να τροφοδοτούμε την προσκόλληση στο “αντικείμενο”. Αυτό
ακριβώς πρέπει να σταματήσει, όχι να κάνουμε κάτι, να “ψάξουμε”,
να διαλογιστούμε, ή να κάνουμε κάτι άλλο.
   Αυτή η “εγκατάλειψη” της δραστηριότητας είναι ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ
ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ. Στην κατάσταση της “ησυχίας” είμαστε απλά θεατές.
Όταν απορροφιόμαστε στο “αντικείμενο”, παίρνουμε προσωπική
στάση, “συμμετέχουμε”, τότε μπαίνουμε στο ρεύμα. Ακόμα και
τότε όμως, όταν είμαστε στο ρεύμα, αν πορευτούμε με το ρεύμα,
(αφήνοντας τα “πράγματα” να συμβαίνουν), χωρίς να στεκόμαστε
πουθενά, μπορούμε οποιαδήποτε στιγμή να “βγούμε” από το ρεύμα.
Συνήθως όμως η ζωή μας είναι μία σειρά από “σταματήματα”,
πότε στο ένα, πότε στο άλλο. Η δραστηριότητά μας γίνεται ασυνεχής
και συχνά είτε έχουμε εμμονές (στην σκέψη και στην δραστηριότητα)
είτε πέφτουμε σε νοητικούς στροβίλους που μας απορροφούν τελείως.
Γενικά μπαίνουμε σε μία κατάσταση σύγχισης. Όταν σταματήσουμε
να παρασυρόμαστε απο το ρεύμα, πότε εδώ, ποτέ εκεί, όταν βγούμε
από το ρεύμα, όταν σταματήσει όλη η μάταιη δραστηριότητα (και
δεν χρειάζεται πραγματικά να κάνουμε “κάτι”), επανερχόμαστε στην
κατάσταση της ησυχίας, ξαναγινόμαστε θεατές.
   Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΝΟ ΥΠΑΡΧΕΙ. Όλα όσα εμφανίζονται υπάρχουν μέσα
στην ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, δεν υπάρχουν “έξω” από την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, δεν είναι
δυνατόν να υπάρξουν, ούτε έχουν νόημα. Όλα είναι αντιλήψεις,
η δημιουργία είναι νοητικής υφής. Θεατής και αντικείμενο,
συνιστούν την “πραγματικότητα”. Δεν υπάρχει δημιουργία χωρίς
τον θεατή. “Κοσμική αντικειμενικότητα” είναι ο βαθμός ελέγχου
του αντικειμένου. Γιά την ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που τα ελέγχει
όλα, όλα είναι αντιλήψεις της. Γιά την περιορισμένη συνείδηση
κοσμικό αντικειμενικό είναι αυτό που δεν ελέγχει.

ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

   Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ  και το εγώ είναι δύο διαφορετικές έννοιες και
δεν πρέπει να συγχέονται. Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, που συνδέεται με την
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, είναι μία δυναμική έννοια και μπορεί να εξελιχθεί
αλλάζοντας ή αποβάλλοντας τα διάφορα ατομικά στοιχεία του. Το εγώ
εξάλλου είναι τα διάφορα ατομικά στοιχεία που, όσο διατηρούνται,
προσδίδουν στο ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ τον ατομικό χαρακτήρα του. Αυτά τα
στοιχεία μπορούν να αλλάξουν ή να καταργηθούν.
   Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που λόγω “εξέλιξης” ή εξαιτίας
συμβάντων άλλαξαν κι έγιναν “αλλοι” άνθρωποι. Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ
εξελίχθηκε αλλά το εγώ άλλαξε τελείως. Όταν το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ
αποβάλλει τελείως τα ατομικά στοιχεία του γίνεται ΚΑΘΑΡΗ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και μπορεί να έχει ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

   Το Υποκείμενο εξορισμού είναι ατελές (εφόσον περιέχει
ατομικά στοιχεία) και δεν μπορεί να αντιληφθεί την Πραγματικότητα
πλήρως. Απαιτείται να εξελιχθεί, να αποβάλλει τα ατομικά
στοιχεία του, γιά να φτάσει σε μία ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑς.
   Το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ είναι ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Τα ατομικά στοιχεία συνθέτουν
το εγώ, τα διάφορα εγώ.
   Με άλλα λόγια το Υποκείμενο πρέπει να γίνει ΚΑΘΑΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
γιά να αντιληφθεί την Πραγματικότητα. Όσο μένει απλά συνείδηση
δεν μπορεί να αντιληφθεί